Τι άφησε το 2025 στον κινηματογράφο; Για αρχή, πολλές και σημαντικές απώλειες ανθρώπων που έχουν στιγματίσει το μέσο. Από τον David Lynch και τον Robert Redford μέχρι την Claudia Cardinale και τον Rob Reiner, ο κινηματογράφος έγινε πολύ πιο φτωχός. Με το λαμπερό παρελθόν, λοιπόν, να απομακρύνεται –κυριολεκτικά και μεταφορικά- όλο και περισσότερο, το μέλλον συνεχίζει να παραμένει αβέβαιο. Η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης αποτελεί μια πρόκληση που μένει να φανεί, όχι αν, αλλά πώς θα ενσωματωθεί στην καλλιτεχνική δημιουργία, ενώ σε επίπεδο εισπράξεων τα πράγματα είναι θολά.

Αν τα (ελαφρώς αυξημένα) νούμερα του παγκόσμιου box office μάς επιτρέπουν να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα, αυτό είναι πως το Χόλιγουντ έχει ανάγκη την Κίνα (ενώ μάλλον δεν ισχύει το αντίθετο, κρίνοντας από τα 2 δις εισπράξεων που πέτυχε το Ne Zha 2, βασιζόμενο κυρίως στη κινέζικη αγορά). Επιπλέον, το μέλλον μοιάζει να ανήκει (και) στα anime, τα οποία σάρωσαν εισπρακτικά (το Demon Slayer: Infinity Castle ξεπέρασε σε εισπράξεις τα 700 εκ. δολάρια), επιβεβαιώνοντας αυτό που αποκαλύπτει μια απλή βόλτα στα εγχώρια φεστιβάλ κόμικς: τα anime και manga αποτελούν εδώ και χρόνια τον μεγάλο παίκτη της διασκέδασης. Τέλος, το 2025 σηματοδότησε και μια θετική εισπρακτική άνοδο των ταινιών που δεν αποτελούν μέρος κάποιου IP (βλ. Sinners και Weapons) και εμείς ελπίζουμε το φαινόμενο να ενταθεί ακόμα περισσότερο το 2026.

Κλείνοντας τον σύντομο πρόλογό μας, αν έπρεπε να κρατήσουμε μία κυρίαρχη τάση από το σινεμά του 2025, αυτή είναι ο έντονα πολιτικός χαρακτήρας του. Προφανώς, δεν είναι πως το πολιτικό περιεχόμενο απουσίαζε από ταινίες του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά φέτος απασχόλησε μερικούς από τους σημαντικότερους δημιουργούς (Paul Thomas Anderson, Park Chan-wook, Ari Aster, Γιώργος Λάνθιμος) και εκφράστηκε μέσα από ταινίες μαζικής απεύθυνσης κι όχι μόνο του στενού κυκλώματος του art-house (The Voice of Hind Rajab, Put Your Soul on Your Hand and Walk). Να κάτι που δύσκολα θα συμβεί σε ένα κινηματογραφικό τοπίο όπου το Netflix θα έχει εξαγοράσει το θρυλικό στούντιο της Warner Bros., μια εξέλιξη που, αν γίνει πραγματικότητα, θα αλλάξει ριζικά τον κινηματογράφο – και μάλλον, όχι προς το καλύτερο.

Και με αυτή τη σκέψη, περνάμε στη λίστα με τις 20 καλύτερες ταινίες του 2025, έτσι όπως αναδείχθηκαν ύστερα από ψηφοφορία της συντακτικής ομάδας του The Director’s Cut. Να σημειωθεί, πως για ακόμη μια χρονιά, η επιλογή έγινε ανάμεσα σε ταινίες που είτε κυκλοφόρησαν στις ελληνικές αίθουσες, είτε σε πλατφόρμες διαθέσιμες στην Ελλάδα.

 

20. Wallace and Gromit: Vengeance Most Fowl, Merlin Crossingham, Nick Park

Το εμβληματικό stop-motion animation της Aardman επέστρεψε με την δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του. Η ανησυχία του Gromit για τον εθισμό του Wallace στις εφευρέσεις του επιβεβαιώνεται, όταν ο τελευταίος κατασκευάζει ένα «έξυπνο» ξωτικό. Μόνο που όταν μια απειλητική φιγούρα από το παρελθόν του Wallace πάρει τον έλεγχο του εν λόγω ξωτικού, ο Gromit πρέπει να αναλάβει δράση για να σώσει τον φίλο του. Ξεχάστε το Mission: Impossible – The Final Reckoning, η καλύτερη περιπέτεια του 2025 με θέμα την Τεχνητή Νοημοσύνη βρίσκεται εδώ, σε ένα άψογα φτιαγμένο και άκρως διασκεδαστικό φιλμ που μάς υπενθυμίζει την απίστευτη ομορφιά του stop-motion και την αναντικατάσταση αξία των φίλων μας.

Λάζαρος Κολαξής

 

19. Caught by Tides, Jia Zhangke

Μια ερωτική ιστορία που καλύπτει περισσότερα από είκοσι χρόνια πρόσφατης κινεζικής ιστορίας, ξεκινώντας από την αυγή του 21^ου αιώνα και φθάνοντας μέχρι την πανδημία και την Τεχνητή Νοημοσύνη. Ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του κινεζικού κινηματογράφου, ο Jia Zhangke, επιστρέφει στη μυθοπλασία έξι ολόκληρα χρόνια μετά το Ash Is Purest White, με ένα φιλμ που αναμειγνύει φρεσκογυρισμένο υλικό με πλάνα που γυρίστηκαν στα διαλείμματα των γυρισμάτων μιας παλιότερης ταινίας του, του Unknown Pleasures (2002), του οποίου το Caught by the Tides αποτελεί άτυπο σίκουελ. Το αποτέλεσμα είναι μια άκρως συγκινητική ταινία, πιστή στο ύφος του δημιουργού, που μελλοντικά θα μνημονεύεται ως μια από τις καλύτερές του.

Β.Β.

 

18. I’m Still Here, Walter Salles

Πώς διαφυλάσσουμε την ιστορία μας από τη λήθη; Ο Walter Salles ταξιδεύει στη Βραζιλία την εποχή που στα κράτη της Λατινικής Αμερικής είχαν επιβληθεί δικτατορικά καθεστώτα. Απαγωγές, βασανιστήρια, εξαφανισμένα σώματα, επιθυμία των δικτατόρων να διαγράφουν εκείνους που αντιστέκονται σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Κεντρικοί χαρακτήρες, τα μέλη μίας οικογένειας της οποίας ο πατέρας, κάποτε προοδευτικός πολιτικός, πλέον κρυμμένος αγωνιστής κατά του καθεστώτος, συλλαμβάνεται. Και δεν επιστρέφει. Η ταινία αφηγείται το κενό, το σκοτάδι που καλούνται να διαχειριστούν αυτοί που μένουν πίσω, ανήμποροι να φτάσουν στην αλήθεια, γιατί το καθεστώς την έχει θάψει βαθιά. Αξιοποιώντας στο έπακρο τη φωτογραφία και τη βιντεοκασέτα ως μέσα, ο σκηνοθέτης βουτάει στις αναμνήσεις κάθε ήρωα, αναδεικνύοντας τη σταματημένη στον χρόνο, φυλαγμένη εικόνα, σαν έναν τρόπο να μην ξεχνάμε τον άνθρωπο και την ιστορία του. Πρόκειται για φιλμ βαθιά πολιτικό, για τον ενεργητικό αγώνα να έρθουν στο φως οι φρικαλεότητες των δικτατοριών. Τον αγώνα που δίνει η σύζυγος, την οποία υποδύεται η Fernanda Torres, χαρίζοντας μία από τις σημαντικότερες ερμηνείες της χρονιάς, χάρη  στο αποφασιστικό και θλιμμένο της βλέμμα.

Ελπίδα Μαθιουδάκη

 

17. Weapons, Zach Cregger

Εμπνευσμένος από τα σκοτεινά παραμύθια των αδερφών Grimm, ο Zach Cregger αφηγείται μια ιστορία για το Κακό που απειλεί τα απροστάτευτα παιδιά. Με δομή που διατηρεί αμείωτη την αγωνία, σκηνοθεσία που προσφέρει σκηνές ανθολογίας και ένα ικανότατο καστ, το Weapons αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της χρονιάς και καθιερώνει για τα καλά τον Zach Cregger στην αφρόκρεμα του σύγχρονου τρόμου.

Λ.Κ.

 

16. All We Imagine As Light, Payal Kapadia

Στην Ινδία, στη χαώδη και γεμάτη φασαρία Mumbai, δύο γυναίκες, συγκάτοικοι με ανόμοιους χαρακτήρες, προσπαθούν, η καθεμιά με τον τρόπο της, να βρουν τη γαλήνη και την ομορφιά στα μικρά πράγματα της καθημερινότητας. Η Prabha, νοσοκόμα, αναζητά τη δύναμη να αφήσει πίσω την ανάμνηση του άντρα της, που κάποτε έφυγε και δεν γύρισε ξανά. Η νεαρή Anu, ερωτευμένη με ένα αγόρι που οι γονείς της δεν θα ενέκριναν ποτέ, το συναντά κρυφά σε διαφορετικά μέρη μίας πόλης τρομακτικά μεγάλης μα ανεξήγητα γοητευτικής ταυτόχρονα. H Payal Kapadia, που με το οπτικό της ποίημα αυτό απέσπασε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής του Φεστιβάλ των Καννών το 2024, διακρίνεται για την ευαισθησία και την αισθητική που χρωματίζει κάθε πλάνο της, κάθε διάλογο, κάθε εικόνα που ρομαντικοποιεί την πόλη, αναδεικνύοντας λεπτομέρειες που, μόνο αν κάποιος κάτοικος είναι πραγματικά ονειροπόλος, παρατηρεί. Πράγματι, φως, δηλαδή χαρά, για τον κάθε άνθρωπο μπορεί να είναι χιλιάδες διαφορετικά πράγματα. Μια χύτρα ταχύτητας, ένα τετράδιο με ποιήματα, ένα γλυκό φιλί σε μία σπηλιά κοντά σε ένα παραθαλάσσιο χωριό, το να κατορθώνεις να απελευθερωθείς από το εμπόδιο που δεν σε άφηνε να χαμογελάσεις. Μία ταινία συγκινητική μέσα στην απλότητά της, που τη βιώνεις σαν γενναιόδωρη αγκαλιά.

Ε.Μ.

 

15. It Was Just an Accident, Jafar Panahi

Ο φετινός χρυσός φοίνικας των Καννών απονεμήθηκε, και δικαίως, στον Ιρανό σκηνοθέτη Jafar Panahi για ένα γενναίο έργο, που αναφέρεται στα τραύματα όσων βασανίζονται από ένα αυταρχικό, θεοκρατικό καθεστώς. Η ταινία διακρίνεται για την πρωτοτυπία του σεναρίου της. Δοσμένη καταρχήν σαν ιστορία εκδίκησης, αλλά όντας πολλά περισσότερα, ακολουθεί, με κωμικοτραγικό τρόπο, τέσσερις ήρωες που προσπαθούν να αποφασίσουν εάν και πώς θα βλάψουν τον άνθρωπο που κάποτε τους είχε βασανίσει, επειδή δεν υπάκουσαν στο καθεστώς, ο οποίος, ύστερα από χρόνια, βρέθηκε τυχαία στον δρόμο ενός από αυτούς, του Vahid. Η θεατρικότητα των ερμηνειών, οι συγκρούσεις μεταξύ των χαρακτήρων, τα ηθικά διλήμματα, το παράλογο της όλης συνθήκης που επιτείνεται από τα σκηνικά που επιλέγει ο σκηνοθέτης και, κυρίως, η διακαής επιθυμία τα τραύματα να καταστούν συλλογικά, να μην τα βιώνει ο καθένας ολομόναχος, συνθέ)τουν ένα φιλμ πολυπρισματικό, γεμάτο συναισθηματικές εντάσεις και ανατροπές. Ο Panahi επιτυγχάνει έτσι την ισορροπία ανάμεσα στην ελαφρότητα και το θρίλερ, επιθυμώντας, εν τέλει, να αναδείξει ότι οι βασανισμένοι δεν θα φερθούν ποτέ όπως τους φέρθηκαν οι βασανιστές τους, ότι δεν είναι σαν αυτούς.

Ε.Μ.

 

14. Sinners, Ryan Coogler

Καιρός ήταν ο Ryan Coogler να μας δώσει μια πρωτότυπη ταινία, δηλαδή μακριά από τα franchise με τα οποία ασχολήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Όχι ότι δε μας άρεσε πολύ το Creed (2015) ή ακόμα και το Black Panther (2018) – εντάξει, το Wakanda Forever (2022) δε μας άρεσε – αλλά από σκηνοθέτες με το δικό του ταλέντο είναι κρίμα να έχουμε να δούμε πρωτότυπο σενάριο δώδεκα ολόκληρα χρόνια, και συγκεκριμένα από το συγκλονιστικό Fruitvale Station (2013). Ευτυχώς, η επιστροφή του Coogler στο «προσωπικό» σινεμά πραγματοποιήθηκε με την καλύτερη ταινία της μέχρι τώρα καριέρας του, μια μείξη ταινίας τρόμου με ταινία δράσης, με βάθος πεδίου στη φωτογραφία (έχουμε φτάσει να επαινούμε τα αυτονόητα), με αναφορές στην αφροαμερικανική ιστορία και παράδοση και με μία, τουλάχιστον, σκηνή ανθολογίας – όλοι όσοι είδατε την ταινία καταλαβαίνετε για ποια μιλάμε. Κλασικό αμερικανικό σινεμά που μας είχε λείψει.

Β.Β.

 

13. Black Bag, Steven Soderbergh

Ο καλλιτεχνικά ανήσυχος Steven Soderbergh παρέμεινε παραγωγικότατος και το 2025. Αφού παρέδωσε την –μάλλον- πιο πειραματική ταινία τρόμου της χρονιάς, σκηνοθέτησε και ένα σικάτο κατασκοπικό θρίλερ που ξεχειλίζει ερωτισμό και έχει για πρωταγωνιστές του την Cate Blanchett και τον Michael Fassbender. Άκρως σαγηνευτική μέσα στη σκηνοθετική απλότητά της, η ταινία μπορεί να είναι χαμηλών τόνων, αλλά τηρεί κάθε υπόσχεση που δίνει, καταλήγοντας απολαυστική.

Λ.Κ.

 

12. Train Dreams, Clint Bentley

Ένας υλοτόμος στις αρχές του 20ού αιώνα φτιάχνει τη δική του οικογένεια και προσπαθεί να συμβιβάσει τις απαιτήσεις της οικογενειακής ζωής με εκείνες της δουλειάς του που τον κρατά μακριά από το σπίτι του για αρκετούς μήνες κάθε χρόνο. Μια ταινία που ξεκίνησε αθόρυβα την πορεία της από το Φεστιβάλ του Σάντανς στις αρχές της χρονιάς, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές, για να εξελιχθεί σε μια από τις εκπλήξεις της σεζόν, το Train Dreams είναι η δεύτερη ταινία του σκηνοθέτη Clint Bentley, διασκευάζει την ομώνυμη νουβέλα του Dennis Johnson και χαρίζει στον Joel Edgerton την ευκαιρία για μια από τις ωραιότερες ερμηνείες της καριέρας του, την οποία ο ηθοποιός φροντίζει να ανταποδώσει. Υπέροχο σινεμά, από κάθε άποψη, μοναδικό μας παράπονο ότι κυκλοφόρησε απευθείας στο Netflix, ενώ είναι ξεκάθαρα ταινία για μεγάλη οθόνη.

Β.Β.

 

11. Arcadia, Γιώργος Ζώης

Το Arcadia του Γιώργου Ζώη πραγματεύεται το πένθος, την αδυναμία των ζωντανών να απαγκιστρωθούν από τους νεκρούς τους. Ο Γιώργος Ζώης υιοθετεί στοιχεία του ελληνικού weird wave, όμως το εξελίσσει, συνθέτει ένα υπόκωφο μοιρολόι, αξιοποιώντας παραδοσιακά τραγούδια και έντονα μεταφυσικά στοιχεία. Μετατρέπει, με το πρωτότυπο και διεισδυτικό στη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων σενάριό του, το συναίσθημα της απώλειας σε ταινία. Ο Βαγγέλης Μουρίκης, σε έναν πρωταγωνιστικό ρόλο λιγομίλητο, εστιάζει στα συναισθήματα που μπορεί να εκφράσει το πρόσωπό του, το βλέμμα χωρίς προορισμό, το σώμα που μορφάζει ενώ κινείται. Ο ψυχρός φωτισμός, τα σκοτεινά δωμάτια, αναδεικνύουν τη μοναξιά. Ας κρατήσουμε ότι, τελικά, το μοναχικό μας δωμάτιο δεν είναι τόσο μοναχικό, γιατί μας φροντίζουν αυτοί που έφυγαν. Αυτοί που έφυγαν μένουν πιο πολύ.

Ε.Μ.

 

10. Bugonia, Γιώργος Λάνθιμος

Μετά το «weird» διάλειμμα του Kinds of Kindness, o Γιώργος Λάνθιμος αναλαμβάνει το πρώτο remake της καριέρας του. Με τους συνήθεις υπόπτους (Emma Stone και Jesse Plemons) στους πρωταγωνιστικούς ρόλους και τον Will Tracy του Succession να υπογράφει το σενάριο, ο Λάνθιμος παραδίδει μια απολαυστική ιστορία που σπάει πλάκα με τις συνωμοσιολογίες των καιρών μας. Σίγουρα όχι η καλύτερη δουλειά του, αλλά άκρως απολαυστική, αποτελεί ακόμη μία υπενθύμιση γιατί θεωρείται ένας από τους μεγάλους τους καιρούς μας και προσφέρει στον Jesse Plemons έναν ρόλο που ελπίζουμε να αποτελέσει αφορμή για ακόμα μεγαλύτερη αναγνώριση του σπουδαίου ταλέντου του.

Λ.Κ.

 

9. After the Hunt, Luca Guadagnino

Φιλόδοξη καθηγήτρια πανεπιστημίου βρίσκεται σε δύσκολη θέση όταν μια φοιτήτριά της κατηγορεί ένα συνάδελφό της για σεξουαλική παρενόχληση. Ο Luca Guadagnino (Call Me By Your Name) βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα τα τελευταία χρόνια: το 2024 παρέδωσε τα εξαιρετικά Challengers και Queer και το 2025 επέστρεψε με το After the Hunt, ένα σαρδόνιο και βαθιά σαρκαστικό φιλμ που δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Το MeToo, η κουλτούρα της ακύρωσης, η έννοια του αφηγήματος, το λευκό προνόμιο, το κλίμα πόλωσης της ακαδημαϊκής κοινότητας μπαίνουν στο στόχαστρο αυτής της ξεκαρδιστικής μα και πανέξυπνης ταινίας. Εξαιρετική η Julia Roberts στον πρωταγωνιστικό ρόλο, απολαυστικός ο Andrew Garfield ως ύποπτος για σεξουαλική παρενόχληση καθηγητής, καθηλωτικός ο Michael Stuhlbarg ως σύζυγος της Roberts. Κανένας δεν είναι ένοχος και κανένας δεν είναι αθώος, είναι η κατακλείδα του σημαντικού αυτού φιλμ.

Β.Β.

 

8. The Monkey, Oz Perkins

Έχοντας γνωρίσει από πρώτο χέρι τον παραλογισμό του θανάτου (η μητέρα του βρισκόταν σε ένα από τα δύο αεροσκάφη που χτύπησαν τους Δίδυμους Πύργους), ο Oz Perkins (Keeper) σκηνοθετεί με ξεκαρδιστικά εμπνευσμένο τρόπο μερικά από τα πιο ευφάνταστα θανατικά των τελευταίων ετών, προσκαλώντας μας να αποδεχτούμε το αναπόφευκτο του θανάτου, όχι με δάκρυα, αλλά με γέλια μέχρι δακρύων.

Λ.Κ.

 

7. Sorry, Baby, Eva Victor

Η Eva Victor γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σε μία ταινία που πραγματεύεται το τραύμα της παρενόχλησης. Γεμάτη βαρύτητα, αν και δοσμένη με προσιτό τρόπο, η ιστορία ακολουθεί τη ζωή της Agnes, νεαρής καθηγήτριας αγγλικής λογοτεχνίας σε ένα Πανεπιστήμιο της Νέας Αγγλίας. Η σκηνοθέτης επιλέγει τη σπονδυλωτή χρονικά αφήγηση, απομονώνοντας συγκεκριμένες εμπειρίες της ηρωίδας, οι οποίες πάντως αρκούν για να γνωρίσουμε καλύτερα την ψυχοσύνθεσή της, τους μηχανισμούς άμυνας που έχει αναπτύξει απέναντι στο τραύμα, τη δυσκολία της να συμβαδίσει με την πραγματικότητα, ύστερα από αυτό που της συνέβη. Οι διάλογοι, γραμμένοι προσιτά και με ενσυναίσθηση, η απεικόνιση των ανθρώπινων αλληλεπιδράσεων υπό την υποκειμενική οπτική της Agnes, το άγαρμπο χιούμορ, οι άβολες σιωπές, συνθέτουν μία δημιουργία που ξεχωρίζει για τον ρεαλισμό της. Σκηνοθετημένη σε ένα τοπίο κατά βάση χιονισμένο και παγωμένο, κατορθώνει να αναδείξει την επιθυμία της να βρει ξανά τη ζεστασιά.

Ε.Μ.

 

6. The Brutalist, Brady Corbet

Ένας Εβραίος αρχιτέκτονας ουγγρικής καταγωγής, επιζών των ναζιστικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, μεταναστεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου πιάνει δουλειά για λογαριασμό ενός πλούσιου επιχειρηματία. Το σχεδόν τετράωρο έπος του Brady Corbet (The Childhood of a Leader, Vox Lux) κόστισε λιγότερα από δέκα εκατομμύρια δολάρια για να γυριστεί, δείχνοντας το δρόμο που θα έπρεπε να ακολουθήσουν τα χολιγουντιανά στούντιο αν θέλουν οι παραγωγές τους να ξαναγίνουν βιώσιμες. Πάνω απ’ όλα, όμως, το The Brutalist είναι μια μεγάλη αμερικανική ταινία που θυμίζει τις υπερπαραγωγές του παρελθόντος και το έργο σκηνοθετών όπως ο King Vidor ή ο John Huston. Ο Adrien Brody κέρδισε το δεύτερο Όσκαρ της καριέρας του για την ερμηνεία του, ενώ ο Guy Pearce πραγματοποίησε το πολυαναμενόμενο comeback του σε ρόλους αξιώσεων.

Β.Β.

 

5. Queer, Luca Guadagnino

Ο Luca Guadagnino διασκευάζει με ευαισθησία το ομώνυμο λογοτεχνικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα William S. Burroughs. Το αποτέλεσμα, ένα φιλμ πυκνό, αργό, γεμάτο μυστηριακούς συμβολισμούς και κομμάτια μαγικού ρεαλισμού, που εξερευνά  τη μοναξιά και την αναζήτηση της τρυφερότητας από έναν μεσήλικα γκέι άνδρα από τις ΗΠΑ με το όνομα William Lee. Καταφεύγει στο Mexico City της δεκαετίας του ’50, λόγω της εύκολης πρόσβασης στον ανώνυμο έρωτα και την πρόσβαση σε φθηνά ναρκωτικά. Εκεί συναντά έναν γοητευτικό, αλλά ανασφαλή για την ταυτότητά του νεαρό, τον Eugene, και κάνει ό,τι μπορεί για να βρίσκεται κοντά του, ακόμα και αν εκείνος τον απορρίπτει. Ο William τον προσκαλεί σε ένα ταξίδι, πληρωμένο από τον ίδιο, στα βάθη της Λατινικής Αμερικής. Ο Eugene, υποκρινόμενος ότι τον ενδιαφέρουν μονάχα τα χρήματα και κανένα βαθύ συναίσθημα, δέχεται. Αυτό το ταξίδι θα τους χαρίσει μία εμπειρία σχεδόν μεταφυσική, που ο William δεν θα κατορθώσει να ξεπεράσει.

Η ταινία αποτελεί μία ξεχωριστή εμπειρία, με αισθητική σκονισμένη, χρώματα ζεστά φωτισμένα, βγαλμένη από πίνακες του Edward Hopper, με σκηνές που αναμειγνύουν συνεχώς την πραγματικότητα και το όνειρο, και έναν συγκλονιστικό Daniel Craig (Wake Up Dead Man) στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που σωματοποιεί στο έπακρο τον πόνο του William, τη συσσωρευμένη συναισθηματική καταπίεση, τη διακαή επιθυμία του να μείνει χωρίς σώμα, για να μπορέσει επιτέλους να πετάξει. Ο Guadagnino μάς χάρισε ένα κρυμμένο κόσμημα, που δυστυχώς δεν εκτιμήθηκε όσο άξιζε από τα ανά τον κόσμο φεστιβάλ και τελετές απονομής βραβείων.

Ε.Μ.

 

4. No Other Choice, Park Chan-wook

Ο Park Chan-wook διασκευάζει το μυθιστόρημα The Ax του Donald E. Westlake αφηγούμενος με απαράμιλλο στιλ και καυστικό χιούμορ την ιστορία ενός απολυμένου μάνατζερ που αποφασίζει να εξολοθρεύσει τον ανταγωνισμό από μια θέση εργασίας που έχει βάλει στο μάτι. Σκηνοθετικά μαεστρικό, μεταπηδά από το θρίλερ στη σλάπστικ κωμωδία λες και είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο για να καταλήξει τελικά σε μια τραγική διαπίστωση για το μέλλον της εργασίας στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Λ.Κ.

 

3. Vermiglio, Maura Delpero

Ο ιταλικός νεορεαλισμός ζει, βασιλεύει και εξελίσσεται, όπως απέδειξε μια από τις καλύτερες ταινίες της περασμένης χρονιάς. Όχι, δεν μιλάμε για το υπερεκτιμημένο There’s Still Tomorrow της Paula Cortelesi που συγχέει το μιμητισμό με την επιρροή, αλλά για το εξαίσιο ντεμπούτο της Maura Delpero. Τοποθετημένο σε ένα απομονωμένο χωριό της Βόρειας Ιταλίας κατά τις τελευταίες ημέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το φιλμ αφηγείται τις μικροϊστορίες των κατοίκων, εστιάζοντας στο ειδύλλιο που αναπτύσσεται ανάμεσα στην κόρη του τοπικού δασκάλου κι έναν λιποτάκτη του στρατού ο οποίος ζητά καταφύγιο εκεί. Η ενηλικίωση μιας ολόκληρης χώρας που αναζητά εκ νέου την ταυτότητά της μετά από έναν καταστροφικό πόλεμο απεικονίζεται μέσα από κάδρα σπάνιας, άγριας ομορφιάς, οι νατουραλιστικές ερμηνείες κλέβουν τις εντυπώσεις και η Maura Delpero αφήνει υποσχέσεις για το μέλλον.

Β.Β.

 

2. Sentimental Value, Joachim Trier

Με το τελευταίο του φιλμ, ο Joachim Trier (The Worst Person in the World) προσεγγίζει τις ραγισμένες οικογενειακές σχέσεις. Μετά τον θάνατο της μητέρας τους, η ηθοποιός του θεάτρου Nora και η αδερφή της, Agnes συναντούν, στην κηδεία της, τον πατέρα τους, Gustav καταξιωμένο σκηνοθέτη του κινηματογράφου, o οποίος εγκατέλειψε την οικογένειά του πριν από χρόνια. Η επιστροφή του προκαλεί αναστάτωση στις δύο αδερφές, και ιδιαίτερα στη Nora, που είχε βιώσει τη φυγή του σαν ανοιχτή πληγή. Επιθυμεί να τις πλησιάσει, να ενώσει τις ρωγμές που άφησε στο σπίτι τους, όμως ο δρόμος είναι δύσβατος. Παράλληλα, ξεκινά τα γυρίσματα της νέας του ταινίας, που αφορά μία νεαρή μητέρα, τις σχέσεις της με το παρελθόν και τους γονείς της. Δεν πρόκειται απλώς για μία ιστορία μυθοπλασίας, αλλά για ένα σενάριο με αυτοτελή συναισθηματική αξία, μία υποσυνείδητη προσπάθεια γεφύρωσης της απόστασης ανάμεσα σε έναν πατέρα και τα παιδιά του. Μόνο που οι γκρεμισμένες γέφυρες θέλουν χρόνο για να χτιστούν ξανά. Ταινία που ξεχωρίζει για τη συναισθηματική και ποιητική της γλώσσα, τη φυσικότητα που οι χαρακτήρες μοιράζονται, διστακτικά, αβέβαια, τραύματα και λάθη, τη συμβολική διάσταση που προσδίδεται στο οικογενειακό σπίτι, εκεί που οι ρωγμές ανοίγουν, εκεί που, στο τέλος, οι ήρωες προσπαθούν να επανοικειοποιηθούν τη χαμένη αγάπη.

Ε.Μ.

 

1. One Battle After Another, Paul Thomas Anderson

Η αδιαμφισβήτητη κινηματογραφική κορυφή του 2025 δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από το One Battle After Another του Paul Thomas Anderson (Hard Eight). Δεν είναι μόνο ότι ποτέ δεν περιμέναμε μια ταινία που στοχεύει στο ευρύ κοινό να είναι τόσο ριζοσπαστική ως προς τις ιδέες της, δίχως να αφήνει στο απυρόβλητο και τη μεριά που υποστηρίζει, αλλά εδώ, ο Paul Thomas Anderson παραδίδει και μια καθηλωτική ταινία δράσης που μάς έχει χαρίσει –μεταξύ άλλων- μια από τις πιο συναρπαστικές σεκάνς καταδίωξης όλων των εποχών. Αν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις υποδειγματικές ερμηνείες του συνόλου του καστ, από τους Sean Penn και Leonardo DiCaprio μέχρι την Benicio del Toro και την Chase Infiniti, γίνεται εύκολα κατανοητό πως έχουμε να κάνουμε με ένα παθιασμένο πολιτικό φιλμ που είναι ήδη κλασικό.

Λ.Κ.