Το Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας επέστρεψε με νέο καλλιτεχνικό διευθυντή τον Γιώργο Αγγελόπουλου και εμείς ξεχυθήκαμε στη διαδικτυακή πλατφόρμα του με σκοπό να σας μεταφέρουμε τις ταινίες που ξεχωρίσαμε. Δεύτερη και τελευταία στάση, οι ταινίες του εθνικού διαγωνιστικού ή για την ακρίβεια 10 από αυτές που ξεχωρίσαμε. Οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες μέχρι και την Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου στις 11 π.μ..

Hopepunk, Βασιλική Λαζαρίδου

Η ατίθαση οδηγός Άντι (Γιούλα Μπούνταλη) και ένα νευρικό ζόμπι με το όνομα Πίνα (Reject aka LEX) τα βάζουν με μια ομάδα εθνικιστικών οδηγών ταξί. Χαβαλετζίδικο σκηνοθετικό ντεμπούτο της Βασιλικής Λαζαρίδου, η οποία παραδίδει μια μικρού μήκους ταινία τρόμου που δεν παίρνει ποτέ τον εαυτό της περισσότερο σοβαρά απ’ ότι θα έπρεπε και μάς ανοίγει την όρεξη για περισσότερες ταινίες είδους στο ελληνικό σινεμά.

Αβαντάζ, Χρήστος Τάτσης

Με το Αβαντάζ, ο Χρήστος Τάτσης φτιάχνει μια χρονοκάψουλα και μάς ταξιδεύει στην εποχή των σκυλάδικων, με ένα διασκεδαστικό mockumentary απολαυστικών ερμηνειών και προσεγμένης ανασύστασης του παρελθόντος. Η πλοκή συστήνει έναν-έναν διάφορους χαρακτήρες του σκυλάδικου δίχως να επιφυλάσσει κάποια ιδιαίτερη έκπληξη, αλλά η ταινία είναι τόσο μερακλήδικα φτιαγμένη και υπηρετεί με τόση επιτυχία το είδος του mockumentary που δεν μπορείς παρά να την αγαπήσεις.

Χοῦς εἶ καί εἰς χοῦν ἀπελεύσει, Δημήτρης Παπαθανάσης

Ο Δημήτρης Παπαθανάσης παίρνει μια ενδιαφέρουσα ιδέα –την μπίζνα που αναπτύσσεται γύρω από τον θάνατο- και στήνει μια μαύρη κωμωδία, θριλερικής υφής, τοποθετημένη σε ένα νεκροταφείο. Η προβλέψιμη κατάληξη αποδυναμώνει ελαφρώς το σύνολο, αλλά οι ικανές ερμηνείες και η ατμοσφαιρική σκηνοθεσία εξασφαλίζουν μια απολαυστική εμπειρία παρακολούθησης.

Noi, Νεριτάν Ζιντζιρία

Στο Noi, την ταινία που κέρδισε τον φετινό Χρυσό Διόνυσο, ο Νεριτάν Ζιντζιρία (Χαμομήλι, A Country of Two, Φῶς ἐκ Φωτός) αποτυπώνει την εσωτερική σύγκρουση ενός αγοριού και τον επιθυμία του να εκδικηθεί για τον αδόκητο χαμό του αδερφού του με μια λυρική ματιά, στην οποία το ανθρώπινο δράμα ανταμώνεται με τις υπερβατικές εικόνες.

Πλανήτες, Φίλη Ολσέφσκι

Μπορεί η ισχνή πλοκή του να μην δικαιολογεί απόλυτα τη διάρκειά του, αλλά το μικρού μήκους φιλμ της Φίλη Ολσέφσκι πρόκειται για ένα ακατάμαχητο οπτικό ποίημα που ντύνει με ένα sci-fi πέπλο μια ιστορία χωρισμού. Με ελάχιστα υλικά, αλλά αδιαπραγμάτευτη δημιουργικότητα, η Ολσέφκι χτίζει ένα ολόκληρο σύμπαν κι αποδεικνύει πως η έλλειψη υψηλού προϋπολογισμού δεν είναι σοβαρή δικαιολογία για την απουσία ταινιών είδους από τον εγχώριο κινηματογράφο.

Φουίτ, Αλέξανδρος Χαντζής

Ο Αλέξανδρος Χαντζής σκηνοθετεί με γλυκόπικρο χιούμορ την ιστορία του Σπύρου (Βαγγέλης Στρατηγάκος), ενός 40χρονου άντρα που ονειρεύεται να παίξει μπάλα, αλλά συντηρεί μετά κόπων και βασάνων ένα καφενείο. Η παθιασμένη ερμηνεία του Στρατηγάκου, ο οποίος ενσαρκώνει τον ρόλο του με λαχτάρα μικρού παιδιού, και η ειλικρινής αγάπη του Χαντζή για τους χαρακτήρες του εκπέμπουν μια ακαταμάχητη γοητεία σε μια ταινία που ξεχωρίζει για την μεγάλη, ζεστή καρδιά της.

Κάνε Αυτό που Πρέπει, Μάνος Παπαδάκης

Τοποθετημένη στην Ελλάδα των μνημονίων, με φόντο τις ημέρες του δημοψηφίσματος και με τρεις εξαιρετικούς πρωταγωνιστές που υπηρετούν απόλυτα το ύφος της ταινίας, ο Μάνος Παπαδάκης εμπνέενεται από το στυλιζαρισμένο σινεμά των Wes Anderson και Spike Lee για να αφηγηθεί μια απολαυστική και στιλάτη ιστορία με θέμα το πινγκ-πονγκ, τις άχαστες ατάκες στο φλερτ και -κυρίως- τη σημασία του να παίζει ακόμα κι αν (ξέρεις πως θα) χάσεις. Γιατί η ελπίδα μπορεί να έρχεται και να φεύγει, αλλά δεν σημαίνει πως πρέπει να πάψεις να την αναζητάς.

100 Χρόνια Μπροστά, Μιχάλης Γιγιντής   

Ο Λάκης (Αντώνης Τσιοτσόπουλος), ένας παπατζής ιδιωτικός ντετέκτιβ, αφηγείται στον Κωστάκη (Κώστας Φυτίλης) την ιστορία της ζωής του, η οποία θεωρεί πως είναι μεταφυσικά συνδεδεμένη με τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ξεκαρδιστικό, γεμάτο με ατάκες που θα έμεναν κλασικές, αν μιλάγαμε για μεγάλου μήκους ταινία («…ο σοφός λαός με ανάγκασε να πάω σχολείο με δεξιά»), έναν εξαιρετικό Τσιοτσόπουλο που απογειώνει το υλικό με το dead pan ύφος του και μια σκηνοθεσία που διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον, παρά τον περιορισμένο χώρο, το 40λεπτο φιλμ του Γιγιντή πρόκειται για μια άκρως διασκεδαστική αφήγηση που μιλάει για το παρελθόν, το παρόν, αλλά και το μέλλον ανθρώπων που γεννήθηκαν γενναίοι, αλλά το συμφέρον τους έκανε δειλούς.

Αυτός που Κάποτε Υπήρχε, Κωστής Θεοδοσόπουλος

Ο βαμπιρικός μύθος που υφαίνει ο Κωστής Θεοδοσόπουλος μαζί με τον Άρη Μπαλή, συν-σεναριογράφο και σαρωτικό πρωταγωνιστή της ταινίας, ξεχειλίζει ερωτισμό και θάνατο. Η ιστορία δύο παθιασμένων και τραγικών εραστών με φόντο μια απόκοσμη και βιομηχανική Αθήνα, αποκτά τραγικές διαστάσεις και με σύμμαχο την πολύπλευρη ερμηνεία του Μπαλή σε προσκαλεί να παραδοθείς άνευ όρων στη σαγήνη του θανάσιμου έρωτα. Πανάξια Βραβεία Σκηνοθεσίας και ‘Α Ανδρικού Ρόλου.

Pirateland, Σταύρος Πετρόπουλος

Αντιστρέφοντας το trope των ξένων που καταλήγουν σε κάποιο απομονωμένο χωριό και πέφτουν θύματα των τοπικών εθίμων, ο Σταύρος Πετρόπουλος αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας τουριστών που επισκέπτεται ένα απομονωμένο ελληνικό νησί με σκοπό να βιώσει από πρώτο χέρι τις σκληρές «παραδόσεις» των πειρατών. Το αποτέλεσμα γλυκοκοιτάζει προς την μεριά του Funny Games (1997) και παρ’ ότι δεν αγγίζει τα άκρα που θα μπορούσε, καταθέτει μια ευρηματική κριτική στην άνευ ορίων τουριστικοποίηση, αλλά και -ίσως ακόμα πιο σημαντικό- στην πρoθυμία των ίδιων των ντόπιων να θυσιάσουν τα πάντα στο βωμό του κέρδους.