Το εξοχικό είναι ευρύχωρο και όμορφο. Και ο κήπος, πραγματικό κομψοτέχνημα! Αλλά εκείνη πρέπει να μείνει στο δωμάτιο με την κίτρινη ταπετσαρία που της τρυπάει το μυαλό και κάθε μέρα την σπρώχνει όλο και πιο κοντά στην τρέλα. Ή τουλάχιστον, αυτό πιστεύει εκείνη. Ίσως είναι η ιδέα της. Για την ακρίβεια, δεν μπορεί παρά να είναι η ιδέα της, αφού ο σύζυγος της, γιατρός με κύρος, ισχυρίζεται πως ο μόνος τρόπος να ξεπεράσει την κατάθλιψή της είναι η διαμονή σε αυτό το συγκεκριμένο δωμάτιο. Ούτε περίπατοι στον κήπο, ούτε επισκέψεις και φυσικά πρέπει να ξεχάσει το γράψιμο που τόσο αγαπάει. Μόνο ηρεμία και ξεκούραση!
Η Pliatsiko (Οικοσυσκευές) διασκευάζει το διήγημα της Charlotte Perkins Gilman, ένα εμβληματικό κείμενο το οποίο, όπως αναφέρει στον πρόλογο του κόμικ η Κατερίνα Μάτσα, πρόκειται για ένα «πραγματικό μανιφέστο κατά της πατριαρχίας, που καταδυναστεύει ακόμα και την επιστήμη, η οποία γίνεται τελικά το όχημα επιβολής της πειθαρχίας των κυρίαρχων πάνω στους καταπιεσμένους». Πράγματι, η διασκευή της ιστορίας σε κόμικ επιβεβαιώνει τη δύναμη και τη διαχρονικότητα των θεματικών της, οι οποίες βέβαια ξεπερνούν τα «στενά» όρια του φεμινισμού.
Η σύγκρουση ανάμεσα στον γιατρό/σύζυγο και τη γυναίκα δεν θα έπρεπε να γίνεται αντιληπτή μόνο υπό το πρίσμα της πατριαρχικής καταπίεσης, αλλά και ως μια ακόμη έκφραση της (ψευδούς) πεποίθησης πως ο λόγος της Αυθεντίας (πρέπει να) υπερτερεί οποιουδήποτε άλλου. Οι αντιρρήσεις σε αυτή την αντίληψη είναι προφανείς, αφενός επειδή έχει πάντοτε σημασία ποιος ορίζει τι είναι λογικό και αφετέρου επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ίδιες οι Αυθεντίες καταλήγουν συχνά να παραδέχονται πως οι ορθές απόψεις που υπερασπίζονταν με αλαζονεία ίσως να μην ήταν τελικά και τόσο ορθές.
Αφηγηματικά, η Κίτρινη Ταπετσαρία (Εκδόσεις του Αύριο) της Pliatsiko διατηρεί τον ημερολογιακό χαρακτήρα του πρωτότυπου κειμένου, προσφέροντας έναν γοργό ρυθμό, ίσως πιο γοργό απ’ όσο θα θέλαμε. Ακόμα και έτσι, όμως, δεν κάνει εκπτώσεις στην ουσία, αφού το σενάριο ρίχνει το απαραίτητο βάρος στα συναισθήματα της γυναίκας, όπως για παράδειγμα στις ενοχικές σκέψεις για την αμφισβήτηση του συζύγου της, ενώ διατηρεί τη λεπτή κωμική ειρωνεία που, κρυμμένη πίσω από τις φαινομενικά αφελείς παρατηρήσεις της γυναίκας, προσδίδει στο κείμενο τον αιχμηρό χαρακτήρα του.
Βέβαια, στην προκειμένη περίπτωση, τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει το σχέδιο της Pliatsiko. Οι συνθέσεις της είναι όσο μαξιμαλιστικές χρειάζεται, ώστε η γοτθική αισθητική να αποδίδεται χωρίς να πνίγει τις σελίδες με αχρείαστα διακοσμητικά στοιχεία και αξιοποιούν τους αρνητικούς χώρους των σελίδων για να αποτυπώσουν την ασφυξία και την παράνοια που βιώνει η πρωταγωνίστρια, καλλιεργώντας μια διάχυτη αίσθηση κλειστοφοβίας και απειλής είτε με σελίδες βουτηγμένες στο μαύρο, είτε με σχέδια που παραμορφώνουν τον χώρο.
Σε αντίστοιχα υψηλό επίπεδο και η σκηνοθεσία, υπογραμμίζει εύστοχα την ειρωνεία του κειμένου και επιτρέπει σε όλα τα οπτικά στοιχεία να συνεισφέρουν στην αφήγηση. Φαινομενικά τρυφερές κουβέντες ξεστομίζονται από αγριεμένα πρόσωπα (τρομερά εκφραστικός ο τρόπος που σχεδιάζονται τα πρόσωπα), ενώ όταν ο σύζυγος βροντοφωνάζει «Κοίτα πόσο φως έχει…» το δωμάτιο με την κίτρινη ταπετσαρία, τα λόγια του τοποθετούνται σε ένα κατάμαυρο ορθογώνιο. Αντίστοιχα, ο «ορθός λόγος» του επιστήμονα συζύγου εκφράζεται μέσα από τετραγωνισμένα πάνελ διαλόγου, ενώ τα λόγια της «συναισθηματικής» γυναίκας τοποθετούνται μέσα σε καμπυλωτά πλαίσια. Ακόμα και οι λέξεις προσεγγίζονται με γραφιστική επιμέλεια, ώστε να ιεραρχούνται σύμφωνα με τη βαρύτητά τους.
Η κομιξική εκδοχή της Κίτρινης Ταπετσαρίας οπτικοποιεί με πανέμορφο τρόπο ένα διαχρονικό κείμενο, σε μια απολαυστική διασκευή που δεν χορταίνεις να διαβάζεις, επιβεβαιώνοντας πως η δημιουργός της αποτελεί μία από τις πιο υποσχόμενες δημιουργικές φωνές στην εγχώρια σκηνή των κόμικς.
Περισσότερες κριτικές κόμικς.
