Παρ’ ότι το βραβευμένο κομιξικό ντεμπούτο της Alix Garin καταπιάνεται με ένα δύσκολο θέμα, το ύφος του ακολουθεί μια διαφορετική πορεία. Συνειδητά ίσως, η Garin δεν αποτυπώνει την περιπέτεια της Clémence και της γιαγιάς της ως έναν αποχαιρετισμό της πρώτης στο άτομο που τη μεγάλωσε και χάθηκε μαζί με τις αναμνήσεις της, αλλά ως μια ευκαιρία να ανταποδώσει τη φροντίδα που έλαβε όταν ήταν μικρή και να φροντίσει την αγαπημένη της γιαγιά. Γι’ αυτό, μπορεί το σενάριο του Μη με Λησμόνει (εκδ. Μικρός Ήρως, μτφρ. Τατιάνα Ραπακούλια) να μην αποστρέφει το βλέμμα του από την σκληρή πραγματικότητα που επιβάλλει η νόσος Αλτσχάιμερ, αλλά η περιπέτεια των δύο γυναικών δεν εξαντλείται εκεί∙ αντιθέτως, είναι γεμάτη από στιγμές που ξεχειλίζουν τρυφερότητα και γλυκύτητα, απόδειξη των ισχυρών δεσμών που τις ενώνουν, ενώ ταυτόχρονα οι θολές αναμνήσεις της γιαγιάς της ωθούν την Clémence να επαναπροσδιορίσει τις σχέσεις της με σημαντικά πρόσωπα της ζωής της.

Η γραφή της Garin είναι απλή και καθημερινή, καταφέρνει να διατηρήσει το ενδιαφέρον με τον γοργό ρυθμό της, δεν επικαλείται το συναίσθημα για να προκαλέσει φθηνές συγκινήσεις και ενσωματώνει οργανικά διάφορους προβληματισμούς σχετικά με τις δικές της εμπειρίες. Απ’ την άλλη, η επιδερμική αναφορά σε ζητήματα που θα μπορούσαν να απασχολήσουν περισσότερο το σενάριο, όπως το ζήτημα της φροντίδας των ηλικιωμένων στα πλαίσια του ασφυκτικού σύγχρονου τρόπου ζωής, αλλά και το άγαρμπα συμβολικό φινάλε που ξενίζει με την σεναριακή υπερβολή του είναι στοιχεία που προδίδουν την απειρία της Garin.

Πολύχρωμο και εκφραστικό, το σχέδιο χαρακτηρίζεται από έντονη αφαιρετικότητα∙ λόγου χάρη, οι χαρακτήρες συχνά μοιάζουν να κινούνται μέσα στο κενό και όταν κάποιος χώρος χρειάζεται να απεικονισθεί, συνήθως ορίζεται από τις ελάχιστες δυνατές γραμμές. Με μια πρώτη ματιά, αυτή η ελλειπτικότητα μπορεί να θυμίσει περισσότερο προσχέδιο, παρά ολοκληρωμένη σχεδιαστική πρόταση. Σύντομα όμως, γίνεται αντιληπτό πως το σχεδιαστικό ύφος του Μη με Λησμόνει αποπειράται να αποτυπώσει το βίωμα της γιαγιάς, τις θολές αναμνήσεις της και τον αποπροσανατολισμό της εξαιτίας της άνοιας. Οι δύο ενστάσεις εδώ είναι ότι, αν όντως ισχύει αυτή η ερμηνεία, τότε το στιλ σχεδίασης αφενός θα ταίριαζε περισσότερο σε μια ιστορία που θα υιοθετούσε την οπτική της γιαγιάς κι αφετέρου θα αναδεικνυόταν περισσότερο, αν οι συνθέσεις των σελίδων ήταν τολμηρότερες, απελευθερωμένες από τα αυστηρώς ορισμένα καρέ τους. Το υπέροχο αισθησιακό δισέλιδο στη μέση περίπου της ιστορίας είναι ενδεικτικό της πειραματικής οπτικής γλώσσας που θα μπορούσε να πλαισιώνει το κόμικ.

Τρυφερό και ανθρώπινο, το Μη με Λησμόνει προσφέρει γλυκόπικρη θαλπωρή, μάς θυμίζει την ομορφιά που κρύβεται στη φροντίδα των άλλων και συστήνει μία δημιουργό με προοπτικές για όμορφα πράγματα.