Το 2025, μεταξύ άλλων, ήταν μια καλή χρονιά για το σινεμά τρόμου. Δυστυχώς, η περιφρόνηση που παραδοσιακά τρέφει η ελληνική διανομή και κριτική για το είδος είχε σαν αποτέλεσμα αρκετές αξιόλογες ταινίες τρόμου να μην κυκλοφορήσουν ποτέ στις ελληνικές αίθουσες. Ωστόσο, ακόμα και ανάμεσα στις ταινίες του είδους που τελικά βρήκαν το δρόμο προς τα εγχώρια σινεμά συναντάμε ουκ ολίγες ποιοτικές επιλογές, και μάλιστα ευρείας γκάμας: από πρωτότυπες στουντιακές απόπειρες μέχρι επιτυχημένα remakes κλασικών τίτλων του είδους, από creature features μέχρι διασκευές Stephen King και από επιστροφές σπουδαίων δημιουργών που έχουν διαπρέψει και παλαιότερα στο είδος μέχρι ντεμπούτα πολλά υποσχόμενων νέων φωνών.

Για τις ανάγκες του παρόντος άρθρου, η συντακτική ομάδα του The Director’s Cut επέλεξε τις 15 ταινίες τρόμου που ξεχώρισε ανάμεσα σε όσες προβλήθηκαν το 2025 στους ελληνικούς κινηματογράφους ή/και στους διαθέσιμους στην Ελλάδα παρόχους streaming.

15. Companion, Drew Hancock

Η καταπληκτική Sophie Thatcher (Yellowjackets) πρωταγωνιστεί στο ρόλο ενός ερωτικού ρομπότ που είναι προγραμματισμένο να κάνει όλα τα χατίρια στον απολαυστικό Jack Quaid (The Boys). Μέχρι που κάποια στιγμή, η κατάσταση ξεφεύγει και το αίμα αρχίζει να ρέει άφθονο σε μια απολαυστική κωμωδία τρόμου που κρύβει αρκετές εκπλήξεις μέχρι τέλους.

Λ.Κ.

14. Final Destination: Bloodlines, Zach Lipovsky & Adam Stein

Τι κι αν πρόκειται για την έκτη ταινία του franchise; To Final Destination: Bloodlines κατάφερε να επεκτείνει τη μυθολογία των ταινιών, να προσφέρει θανατικά τίγκα στην (ευπρόσδεκτη) υπερβολή και να αφηγηθεί μια ιστορία που μπορεί να βυθίζεται στους τόνους (φηφιακού) αίματος, αλλά προσεγγίζει με ειλικρίνεια τον φόβο του θανάτου. Σκέτη απόλαυση!

Λ.Κ.

13. The Shrouds, David Cronenberg

Ποιος να περίμενε ότι εν έτει 2025 ο άρχοντας του σωματικού τρόμου, David Cronenberg, θα παρέδιδε μια ταινία τόσο αντιπροσωπευτική των ιδεών (ή, καλύτερα, των εμμονών) που κατέχουν κεντρική θέση στο σύνολο σχεδόν του έργου του; Κι όμως, με το The Shrouds ο Cronenberg αποδεικνύει ξανά γιατί παραμένει ο απόλυτος υμνητής της φρίκης -αλλά και του πάθους- που μπορεί να προκαλέσει το ανθρώπινο σώμα. Ο Vincent Cassel υποδύεται έναν επιχειρηματία που επιβλέπει την αποσύνθεση του σώματος της αγαπημένης του, νεκρής πλέον, συζύγου, μέσω μιας εφαρμογής που έχει δημιουργήσει ακριβώς για τον σκοπό αυτόν. Ο Cronenberg λοιπόν συνεχίζει φέτος την επιστροφή στα αγαπημένα και κλασικά του θεματικά κατατόπια. Κι αν το αποτέλεσμα δεν είναι δίχως ψεγάδια, καθώς υστερεί σε θέματα ροής αλλά και σεναρίου (το οποίο θα μπορούσε να είναι πιο απλό και η ταινία να ικανοποιήσει το πιστό κοινό του μοναδικού δημιουργού), είναι άλλη μια απόδειξη του πόσο μοναδικός είναι ο οραματιστής αυτός. Όχι μόνο για τις ταινίες που έχει δημιουργήσει, αλλά και για το άσβεστο πάθος που του επιτρέπει έως και σήμερα να μας προσφέρει καλό σινεμά με τόσο αδιάκοπη ροή και με μια τόσο χαρακτηριστική πινελιά.

Λεωνίδας Βέργος

12. The Ugly Stepsister, Emilie Blichfeldt

Η ιστορία της Σταχτοπούτας, αλλά από την οπτική της άσχημης ετεροθαλούς αδερφής; Ναι, ακούγεται σαν συνταγή για ακόμη ένα μέτριο remake της Disney, όμως, η ταινία της Emilie Blichfeldt διαθέτει παραμυθένια ατμόσφαιρα, αηδιαστική εικονογραφία και ιδέες με ουσία. Εν ολίγοις, αποτελεί μια αξιοπρεπέστατη πρόταση που μάλλον πέρασε απαρατήρητη, αλλά αξίζει μια ευκαιρία.

Λ.Κ.

11. Dangerous Animals, Sean Byrne

Ποιος να το έλεγε ότι μια ταινία με καρχαρίες θα έκρυβε μια από τις πιο έξυπνες αλληγορίες για τις αλλαγές που συντελούνται στην εποχή μας όσον αφορά στον αρσενικό ανθρωπότυπο. Να, όμως, που η νέα ταινία του αξιόλογου Sean Byrne ήρθε να μας εκπλήξει, αντιπαραθέτοντας έναν macho άνδρα παλαιάς κοπής με έναν «φλώρο» για να αναδείξει νικητή, στα μάτια της ηρωίδας, τον δεύτερο. Κι όλα αυτά, στη συσκευασία μιας ψυχαγωγικής creature feature που δεν παίρνει τον εαυτό της υπερβολικά στα σοβαρά και δεν ξεχνά ποτέ ότι το είδος οφείλει να υπηρετεί πρώτα και κύρια τη λειτουργία που δηλώνει η ονομασία του: τον τρόμο.

Β.Β.

10. Presence, Steven Soderbergh

Παρ’ ότι κουβαλάει πάνω από δύο δεκαετίες καριέρας στις πλάτες του, ο Steven Soderbergh (Kimi, Unsane) παραμένει ένας σκηνοθέτης που δεν έχει χάσει το μικρόβιο των καλλιτεχνικών αναζητήσεων. Το φετινό Presence, η πρώτη εκ των δύο ταινιών του που είδαμε στις αίθουσες, είναι μια δραματική ταινία τρόμου για ένα στοιχειωμένο σπίτι, μόνο που η ιστορία ξεδιπλώνεται από την οπτική του φαντάσματος. Σε μια χρονιά με πολλές και καλές επιλογές για τους φίλους του είδους, το Presence ξεχωρίζει ως μια από τις πιο ιδιαίτερες κυκλοφορίες.

Λ.Κ.

9. The Long Walk, Francis Lawrence

Βασισμένος σε ένα βιβλίο που ο Stephen King έγραψε το 1968, όντας φοιτητής και επηρεασμένος από τον πόλεμο του Βιετνάμ, αλλά εξέδωσε έντεκα ολόκληρα χρόνια αργότερα, καταξιωμένος συγγραφέας πια, ο Francis Lawrence τελειοποιεί το μοτίβο «δυστοπικό μέλλον όπου ομάδα νέων καλείται να επιβιώσει» που είχε ήδη εφαρμόσει στις The Hunger Games ταινίες του. Το όραμα μιας μελλοντολογικής Αμερικής παραδομένης σε απολυταρχικό καθεστώς και όπου η επιβίωση απαιτεί τη μετατροπή του ατόμου σε εγωκεντρικό κτήνος αποδίδεται εφιαλτικά στην οθόνη, μέσα από μια αγωνιώδη, γεμάτη ένταση ταινία που δεν εκτιμήθηκε όσο της άξιζε από την εγχώρια κριτική.

Β.Β.

8. Together, Michael Shanks

Το ντεμπούτο του Michael Shanks, ακόμη κι αν δεν είναι η τεράστια έκπληξη που ελπίζαμε, είναι οπωσδήποτε μία αρκετά καλή και έντονη συναισθηματικά αλληγορία για τη φθορά που φέρνει ο χρόνος στις ερωτικές σχέσεις, όταν αυτές πλέον καταλήγουν ένα θλιβερό φάντασμα του ενθουσιασμού που κάποτε υπήρχε. Ακόμη περισσότερο, είναι μια αλληγορία που παρουσιάζει τον φθαρμένο έρωτα ως σωματικό τρόμο. Κι αυτή είναι μια ιδέα θλιβερή αλλά κι ελκυστική ταυτόχρονα, και ο Shanks καταφέρει να την υποστηρίξει με μια ικανοποιητική εκτέλεση.

Λ.Β.

7. 28 Years Later, Danny Boyle

Οι Danny Boyle και Alex Garland επισκέπτονται ξανά το σύμπαν της ταινίας 28 Days Later και σίγουρα δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε πως επαναπαύονται στην επανάληψη της ίδιας συνταγής. Ο Danny Boyle εκσυγχρονίζει την όψη της ταινίας, εκμεταλλευόμενος την πρόοδο της τεχνολογίας και ο Alex Garland, παρ’ ότι δεν ξεχνά να προσφέρει ικανοποιητικές δόσεις βίας και τρόμου, δίνει έμφαση στα στοιχεία ενηλικίωσης και τη συμφιλίωση με τον θάνατο. Αναπάντεχα ανθρώπινη και τρυφερή, η ταινία δημιουργεί προσδοκίες για τη νέα ταινία. Μένει να φανεί, αν οι επόμενες ταινίες θα τις δικαιώσουν.

Λ.Κ.

6. The Monkey, Oz Perkins

Συγγνώμη Bloodlines, αλλά η μακράν καλύτερη ταινία Final Destination μας ήρθε από τον Oz Perkins. Βασισμένη σε διήγημα του Stephen King, η ταινία είναι μια θεόμουρλη κωμωδία τρόμου που σκαρφίζεται τους πιο αδιανόητους τρόπους να σκορπίσει τον θάνατο. Στην πιο «εύπεπτη» στιγμή της καριέρας του, ο Perkins μας προσκαλεί να σπάσουμε πλάκα με το αναπόφευκτο του θανάτου και εμείς τον ακολουθούμε με ενθουσιασμό.

Λ.Κ.

5. Bring her Back, Danny & Michael Philippou

Η νέα ταινία των ελληνοαυστραλών αδελφών Philippou αποτελεί σίγουρα μια από τις πιο εμπνευσμένες ταινίες τρόμου που είδαμε φέτος, αλλά και συνολικά μια από τις πιο έντονες κινηματογραφικές εμπειρίες της χρονιάς. Στο Bring Her Back, που μάλλον μπορεί να θεωρηθεί έργο λαογραφικού τρόμου, δύο μικρά αδέλφια μετακομίζουν στο σπίτι της θετής τους μητέρας. Η μυστηριώδης παρουσία ενός άλλου παιδιού περίπου στην ηλικία τους, το οποίο δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί τους, διαταράσσει τη φαινομενική ησυχία του νέου σπιτικού και το αρχικά φιλόξενο και θερμό περιβάλλον δίνει τη θέση του σε ένα κλίμα όλο και πιο ανησυχητικό. Σε πρώτο πλάνο η Sally Hawkins, που παραδίδει μια αξέχαστη ερμηνεία ως η θετή μητέρα που πρόσφατα έχασε την κόρη της. Όσο το μυστήριο σιγά-σιγά λύνεται, η ταινία αποκτά μια όλο και πιο φορτισμένη, έντονη αλλά και φρικιαστική ατμόσφαιρα, κάτι στο οποίο βοηθά η προσεκτική σκιαγράφηση των χαρακτήρων με τρόπο που το κοινό επενδύει συναισθηματικά σε αυτούς. Για πολύ κόσμο το Bring Her Back ήταν η καθοριστική ταινία τρόμου της χρονιάς και σίγουρα δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε έντονα με αυτή την άποψη.

Λ.Β.

4. Frankenstein, Guillermo del Toro

Κάθε λάτρης του τρόμου αλλά και του gothic περίμενε με ανυπομονησία τον Frankenstein του Guillermo del Toro, του σκηνοθέτη που υπηρετεί εδώ και δεκαετίες το μακάβριο, τις περισσότερες φορές με μια ρομαντική πινελιά. Και ο del Toro έκανε αυτό που ξέρει να κάνει καλά: παρέδωσε μια ρομαντική εκδοχή της κλασικής γοτθικής ιστορίας τρόμου, η οποία ταιριάζει περισσότερο στη σφαίρα του dark fantasy παρά οπουδήποτε αλλού. Με λίγα λόγια, ο del Toro κάνει τον κλασικό γοτθικό μύθο ολόδικό του, προσφέροντας μια μαγευτική ιστορία με το πλάσμα του Frankenstein στο προσκήνιο. Η δική του εκδοχή είναι παραμυθένια, όχι μόνο λόγω της κατεύθυνσης που δίνει ο ίδιος (ούτως ή άλλως έχει αποδείξει πολλές φορές πόσο αγαπάει τα «τέρατα»), αλλά και λόγω των πανέμορφων χρωμάτων και των πρακτικών της εφέ. Ο del Toro δεν πρωτοτυπεί, όμως κανείς δεν του το ζήτησε: εξάλλου, η μαγεία του να αναλαμβάνει ένας οραματιστής δημιουργός μια κλασική ιστορία έγκειται στο να της δίνει το δικό του, ξεχωριστό στίγμα. Ο del Toro κάνει ακριβώς αυτό, σε μια αξέχαστη, πανέμορφη ταινία. Τώρα που ο ίδιος πραγματοποίησε ένα από τα δύο dream projects του, ελπίζουμε στην ενδεχόμενη υλοποίηση και του άλλου: των Βουνών της τρέλας, του H.P. Lovecraft.

Λ.Β.

3. Nosferatu, Robert Eggers

Από την τριάδα Robert Eggers – Ari Aster – Jordan Peele, που ανανέωσε το είδος με τις πρώτες της ταινίες τα προηγούμενα χρόνια, ο Eggers είναι μάλλον ο κορυφαίος. Αφού δοκίμασε με επιτυχία τις δυνάμεις του εκτός τρόμου με το The Northman (2022), επέστρεψε να πραγματοποιήσει ένα νεανικό του όνειρο: τη μεταφορά της κλασικής ταινίας του Friedrich Wilhelm Murnau από το 1922. Χρειαζόταν ένα ακόμα remake, τη στιγμή που ήδη, το 1979, ο Werner Herzog είχε παραδώσει ένα ωραιότατο, αλλά και οι διασκευές του Δράκουλα του Bram Stoker, όπου βασίζεται η πρωτότυπη ταινία, δίνουν και παίρνουν; Η απάντηση του Eggers είναι ένα εμφατικό «ναι», γιατί όσες φορές κι αν έχεις ακούσει μια ιστορία, σημασία τελικά έχει ο αφηγητής και ο τρόπος που διαλέγει να σου την πει. Και ο τρόπος του Eggers είναι, από κάθε άποψη, απαράμιλλος.

Β.Β.

2. Sinners, Ryan Coogler

Καιρός ήταν ο Ryan Coogler να μας δώσει μια πρωτότυπη ταινία, δηλαδή μακριά από τα franchise με τα οποία ασχολήθηκε τα προηγούμενα χρόνια. Όχι ότι δε μας άρεσε πολύ το Creed (2015) ή ακόμα και το Black Panther (2018) – εντάξει, το Wakanda Forever (2022) δε μας άρεσε – αλλά από σκηνοθέτες με το δικό του ταλέντο είναι κρίμα να έχουμε να δούμε πρωτότυπο σενάριο δώδεκα ολόκληρα χρόνια, και συγκεκριμένα από το συγκλονιστικό Fruitvale Station (2013). Ευτυχώς, η επιστροφή του Coogler στο «προσωπικό» σινεμά πραγματοποιήθηκε με την καλύτερη ταινία της μέχρι τώρα καριέρας του, μια μείξη ταινίας τρόμου με ταινία δράσης, με βάθος πεδίου στη φωτογραφία (έχουμε φτάσει να επαινούμε τα αυτονόητα), με αναφορές στην αφροαμερικανική ιστορία και παράδοση και με μία, τουλάχιστον, σκηνή ανθολογίας – όλοι όσοι είδατε την ταινία καταλαβαίνετε για ποια μιλάμε. Κλασικό αμερικανικό σινεμά που μας είχε λείψει.

Β.Β.

1. Weapons, Zach Cregger

Μέσα στις υπόλοιπες αξιόλογες ταινίες τρόμου της χρονιάς, το 2025 μάς χάρισε και ένα νέο horror icon: τη θεία Gladys. Όμως το Weapons είναι πολλά περισσότερα από την ανατριχιαστική παρουσία που βρίσκεται στο προσκήνιο όποτε γίνεται αναφορά σε αυτό. Πρόκειται για μια ταινία που χρωστάει αρκετά στον Stephen King σε ό,τι αφορά το σκηνικό, χτίζει όμως μια πολύ πρωτότυπη ιστορία, η οποία εκτελείται άψογα χάρη στη ζωντανή, τολμηρή σκηνοθεσία του Zach Cregger (Barbarian), αλλά και τις ιδιαίτερα πειστικές ερμηνείες. Όλα αυτά, ακόμα, δίνονται με μια τολμηρή αφηγηματική δομή που σπάει τη γραμμική ροή και παρουσιάζει τα γεγονότα από την οπτική καθενός από τους πρωταγωνιστές˙ μια τακτική που καταφέρνει να χτίσει ακόμη περισσότερο την αγωνία για την έκβαση της ιστορίας. Το Weapons έδωσε στο καλοκαίρι μια αναγκαία εσάνς τρόμου με καθοριστικό τρόπο. Εικάζουμε ότι θα μνημονεύεται τα επόμενα χρόνια, κι όχι απλά για την iconic villain που βρίσκεται στο επίκεντρό του.

Λ.Β.