Ένα από τα πιο συνηθισμένα αρχέτυπα των ηρωικών αφηγήσεων είναι εκείνο του μοναχικού ήρωα. Πληγωμένος από κάποιο τραυματικό γεγονός, συνήθως την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, ο ήρωας περιπλανιέται μόνος του, αντιμετωπίζοντας όποια απειλή βρεθεί στον διάβα του. Ικανότατος σε αυτό που κάνει, δεν χρειάζεται συντροφιά και συχνά αυτή η μοναξιά του αποτυπώνεται με θαυμασμό, ως ένδειξη ανεξαρτησίας και απόδειξη μιας ζωής που δεν υποτάσσεται σε κανόνες.
Το Spider-Man: Brand New Day έρχεται να αμφισβητήσει αυτή την αντίληψη. Ο Peter μπορεί να έχει αφοσιώσει όλη του τη ζωή στην εντυπωσιακά αποτελεσματική καταπολέμηση του εγκλήματος, αλλά το ψυχολογικό βάρος που κουβαλάει, γνωρίζοντας πως τα αγαπημένα του πρόσωπα δεν θυμούνται καν την ύπαρξή του, είναι ασήκωτο και, αναπόφευκτα, δεν τον αφήνει ανεπηρέαστο. Η ψυχολογική κατάρρευση εκφράζεται μέσα από την μετάλλαξη των δυνάμεων του, μετάλλαξη που έρχεται τη χειρότερη στιγμή∙ όταν καλείται να παλέψει απέναντι σε έναν αντίπαλο με τηλεπαθητικές ικανότητες!
Μετά από τρεις σόλο ταινίες, ο Peter Parker του Tom Holland (μοιάζει να) αποτελεί επιτέλους το πραγματικό επίκεντρο της προσοχής, γεγονός που, σε συνεργασία με τη συνθήκη μέσα στην οποία τοποθετεί τον Spider-Man το σενάριο, επιτρέπει στον Holland να λάμψει με την ωριμότερη ερμηνεία της μέχρι τώρα υπερηρωικής θητείας του, αλλά και να αποτυπώσει πληρέστερα όλα τα αγαπημένα γνωρίσματα του χαρακτήρα, όπως η ευφυΐα και οι ατάκες που εκτοξεύει στους αντιπάλους του.
Η «καινούργια μέρα» που ξημερώνει για τον Peter αποτυπώνεται και στη σκηνοθεσία, όπου ο Destin Daniel Cretton (Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings) αντικαθιστά τον Jon Watts για να παραδώσει μια ταινία με (σχετικά) φρέσκια ματιά. Τα πάντα εδώ μοιάζουν πιο προσγειωμένα, η αλληλεπίδραση με τους κατοίκους της Νέας Υόρκης είναι παρούσα, οι πτήσεις του Spider-Man διαθέτουν φρεσκάδα, οι σκηνές δράσης είναι καλογυρισμένες, χωρίς να μπουκώνουν υπερβολικά από CGI και η πιο σκοτεινή όψη της φωτογραφίας φαίνεται να κλείνει το μάτι στην άτυχη διλογία του Marc Webb. Όλα καλά μέχρι εδώ, λοιπόν.
Τα προβλήματα της ταινίας ξεκινάνε όταν το σενάριο αποφασίζει να χωρέσει δύο ταινίες στη συσκευασία μίας προκειμένου να συστήσει νέες εκδοχές αγαπημένων χαρακτήρων που αναμένεται να παίξουν καθοριστικό ρόλο στο σινέ-σύμπαν της Marvel. Σταδιακά, το θεματικό κέντρο βάρους μετατοπίζεται, και από τη ψυχολογική πίεση που ασκεί η μοναξιά στον Peter αρχίζει να γέρνει προς τη διαφορετικότητα και το πώς αυτή γίνεται αντιληπτή ως απειλή για τον μέσο άνθρωπο, λες και βλέπεις ταινία… άλλου υπερηρωικού franchise. Σαν να μην έφτανε ο παραγκωνισμός μιας φρέσκιας θεματικής για χάρη μιας άλλης που έχουμε δει να επαναλαμβάνεται τόσες και τόσες φορές σε αντίστοιχες ιστορίες, ο ρυθμός λυγίζει υπό το βάρος ενός παραφορτωμένου σεναρίου και ο ανταγωνιστής παίρνει τα αφηγηματικά ηνία περιθωριοποιώντας ξανά (!) τον Spider-Man στην ίδια του την ταινία.
Τελικά, όσο το Brand New Day αφηγείται την ιστορία του Ανθρώπου-Αράχνη αποτελεί την καλύτερή του ταινία στην εποχή του MCU, ακόμα και αν συνεχίζει να αγνοεί την ταξική διάσταση του (η ταινία δεν διευκρινίζει πώς ακριβώς βιοπορίζεται ο Peter, αφού κυνηγάει εγκληματίες όλη μέρα). Όταν, όμως, στρέφει το βλέμμα του σε διαφορετικές γωνίες του σύμπαντος της Marvel μεταμορφώνεται σε ένα μεγάλου μήκους ορεκτικό που ανοίγει την όρεξη για το μέλλον άλλων υπερηρώων, στερώντας για ακόμη μια φορά από τον Spider-Man τη χαρά μιας ολοδικής του ταινίας.
Περισσότερες κριτικές ταινιών.
