Η φλόγα του έρωτα της Άννας και του Ζενό καίει εδώ και δεκαετίες, αν και οι ζωές τους έχουν ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους. Εκείνη, παντρεμένη και με μία κόρη, ζει μια συμβατική ζωή ως οραματίστρια Δήμαρχος της πόλης της. Εκείνος, αρνούμενος να στεριώσει σε ένα μέρος, έχει αφιερώσει όλη του τη ζωή σε ταξίδια ανα τον κόσμο και στην ολοκλήρωση της διδακτορικής διατριβής του. Κι όμως, παρά τα εμπόδια και την σποραδική επικοινωνία τους μέσω αλληλογραφίας ή τηλεφωνημάτων που κρατούν μέχρι αργά τη νύχτα, η αγάπη τους παραμένει ζωντανή.

Αυτό τον τόσο παθιασμένο, μα ανεκπλήρωτο για ολόκληρες δεκαετίες, έρωτα αφηγείται ο Jordi Lafebre στο κόμικ του Πάντα Ποτέ, μόνο που το κάνει επιλέγοντας να ξεδιπλώσει την πλοκή του με τρόπο που φέρνει στο μυαλό το Memento του Christopher Nolan: ξεκινώντας από το τέλος προς την αρχή. Απροσδόκητη επιλογή που ναι μεν δεν δικαιολογείται σε απόλυτο βαθμό (γίνεται μια προσπάθεια μέσω της διατριβής του Ζενό), αλλά υλοποιείται άπταιστα από τον Lafebre, δίχως την παραμικρή δυσκολία στην ανάγνωση. Ίσα ίσα, η πλοκή κυλά με υποδειγματικό ρυθμό, τα 20 κεφάλαια είναι τόσο σύντομα που διαβάζονται απνευστί και η εστίαση του σεναρίου σε μεμονωμένες στιγμές στις ζωές των δύο ερωτευμένων αποτυπώνει στην εντέλεια τον αποσπασματικό χαρακτήρα του ασίγαστου πάθους τους.

Ακόμα όμως κι αν παραμερίσουμε την πειραματική δομή του Πάντα Ποτέ, το σενάριο του Lafebre δεν παύει να γοητεύει. Οι διάλογοι ξεχειλίζουν ρομαντισμό, είναι αβίαστα χιουμοριστικοί, η γραφή του δεν διστάζει να δείξει στιγμές που σπάνια συναντιούνται στη μέση ιστορία του είδους (όπως εκείνη η χιουμοριστικά άβολη σκηνή που προέκυψε από τον πονόκοιλο της Άννας στον βοτανικό κήπο) και σκαρφίζεται ένα σωρό παραλληλισμούς, συχνά με επιστημονικό υπόβαθρο, για τη σχέση της Άννας και του Ζενό. Εκείνη είναι μια οραματίστρια που προτιμά την σταθερότητα της στεριάς, εκείνος ένας επιστήμονας που δεν αντέχει μακριά από την ελευθερία που υπόσχεται η θάλασσα και η γέφυρα, ένα όνειρο ζωής για την Άννα, το οποίο δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί χωρίς τη συμβολή της επιστήμης, είναι το μέσο που θα επιτρέψει στις ζωές τους να διασταυρωθούν. Η μεγαλύτερη σεναριακή αρετή του κόμικ όμως είναι η αβεβαιότητα που διατηρεί ζωντανή ο Lafebre για το μέλλον της σχέσης των δύο πρωταγωνιστών, από την πρώτη ματιά τους μέχρι το τελευταίο φιλί, αβεβαιότητα που προσδίδει τόση γοητεία σε όλη αυτή την πολύχρονη περιπέτεια και την μετατρέπει σε ένα όνειρο που η ιδέα και μόνο της εκπλήρωσής του σε γεμίζει λαχτάρα για ζωή. Αυτή δεν είναι άλλωστε και η γοητεία του έρωτα;

Το εξαίσιο σενάριο ανυψώνεται ακόμα περισσότερο από το υπέροχο σχέδιο, πάλι δια χειρός Lafebre. Πραγματικά, τι να πρωτοπεί κανείς για τη δουλειά που έχει γίνει στο αισθητικό κομμάτι; Οι εκφράσεις των προσώπων και η κινησιολογία των σωμάτων είναι τόσο σπιρτόζικες και ζωντανές, λες και οι χαρακτήρες βρίσκονται δίπλα σου, το σχέδιο λεπτομερές, αλλά χωρίς να «μπουκώνει» τις σελίδες με αχρείαστες λεπτομέρειες και η παρουσία του μαγικού ρεαλισμού για την οπτικοποίηση των κρυφών συναισθημάτων, όπως στο δείπνο του τέταρτου κεφαλαίου, ενισχύει τον ρομαντισμό της ιστορίας. Στο τελευταίο συμβάλλει και ο υπέροχος χρωματισμός στον οποίον έβαλε το χεράκι της και η Clémence Sapin. Αποφεύγοντας την στείρα ρεαλιστική αποτύπωση, η Sapin και ο Lafebre πλάθουν έναν πολύχρωμο κόσμο με ροζ ουρανούς και μωβ ποτάμια, ντύνουν το κάθε κεφάλαιο με τις δικές του αποχρώσεις ή ακόμα καλύτερα συνδυάζουν διαφορετικές με απόλυτα αρμονικά τρόπο, σε ένα οπτικό αποτέλεσμα που δεν χορταίνεις να κοιτάς.

Προσεγμένο σε κάθε επίπεδο, το Πάντα Ποτέ του Jordi Lafebre είναι ένα μαγευτικό κόμικ, μια ωδή στον έρωτα που ενώ δεν αφηγείται κάτι ριζοσπαστικά νέο, το κάνει με υποδειγματικό τρόπο, βαθιά ρομαντικό, προορισμένο τελικά να ζεστάνει και την πιο ψυχρή καρδιά.

To Πάντα Ποτέ από τις εκδόσεις Μικρός Ήρως σε μετάφραση της Τατιάνας Ραπακούλια.