Το 1971 ήταν μια σπουδαία χρονιά για τον Clint Eastwood. Έχοντας κάνει τις πρώτες του επιτυχίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, ύστερα από την επιστροφή του από την Ιταλία, πρωταγωνίστησε στο The Beguiled του Don Siegel, πραγματοποίησε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο με το έκτακτο Play Misty For Me και, κυρίως, υποδύθηκε για πρώτη φορά έναν από τους εμβληματικούς ρόλους του: αυτόν του σκληροτράχηλου και ανορθόδοξου επιθεωρητή Harry Callahan, στο Dirty Harry, ξανά του Siegel. Το Magnum .44 του συγκεκριμένου χαρακτήρα ο Eastwood θα έπιανε συνολικά πέντε φορές στα χέρια του, μέχρι και το 1988 – βέβαια, όλοι ξέρουμε πως το Tightrope (1984) και το Blood Work (2002) είναι ακόμα δύο Dirty Harry ταινίες, αλλά για τις ανάγκες του παρόντος, κι επειδή αυτό δεν είναι επίσημο, θα το παραβλέψουμε.

Στην πορεία αυτών των χρόνων, ο Harry Callahan χάρισε εμβληματικές ατάκες, αξέχαστες σκηνές δράσης, πυροδότησε συζητήσεις σχετικά με τη «φασιστική» ιδεολογία του, αγαπήθηκε και μισήθηκε όσο ελάχιστες ταινίες στην εποχή του. Με τα εισιτήρια σταθερά ψηλά, και τουλάχιστον μία μεγάλη ταινία στο ενεργητικό του, αυτό το franchise δε γνώρισε ποτέ κακή, ή έστω μέτρια, στιγμή, έδωσε σε μερικούς από τους πλέον αγαπητούς ηθοποιούς της εποχής μας τους πρώτους τους ρόλους και άφησε παρακαταθήκη μια σειρά αστυνομικών φιλμ που βλέπουμε και ξαναβλέπουμε με αγάπη και ενθουσιασμό.

Με αφορμή την επανακυκλοφορία της πρώτης ταινίας σε 4K αποκατάσταση, κατατάσσουμε τις ταινίες της σειράς από τη λιγότερο καλή ως την καλύτερη, γράφοντας μερικές αράδες για την καθεμιά τους.

5. The Dead Pool, Buddy Van Horn (1988)

Το The Dead Pool, η πέμπτη και τελευταία ταινία του franchise, είναι μεν η πιο αδύναμη σε ρυθμό και αφήγηση, αλλά έχει μπόλικα καλούδια. Διαθέτει, για παράδειγμα ένα από τα πιο ευφάνταστα set pieces δράσης που έχουμε δει ποτέ, όταν το αυτοκίνητο του Clint Eastwood καταδιώκεται από ένα… τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι, το οποίο είναι παγιδευμένο με τεράστια ποσότητα εκρηκτικών. Στο cast του συναντάμε τον Liam Neeson σε έναν από τους πρώτους του ρόλους, τον νεότατο Jim Carrey σε πέρασμα που κλέβει την παράσταση – υποδύεται έναν ροκ σταρ και έχει μια σκηνή απολαυστικού αυτοσχεδιασμού στην αρχή της ταινίας, για την οποία ο ίδιος ο Eastwood εισηγήθηκε στον σκηνοθέτη Buddy Van Horn να μπει – αλλά και τους Guns ‘n’ Roses, οι οποίοι χαρίζουν ένα κομμάτι στο soundtrack του φιλμ και πραγματοποιούν cameo εμφάνιση σε μια σκηνή κηδείας. Ξεχάστε τον κρυόπλαστο υπερήρωα της Marvel και του Ryan Reynolds, το καλό, ορθόδοξο Dead Pool είναι αυτό εδώ.

4. The Enforcer, James Fargo (1976)

Το τρίτο φιλμ της σειράς ανοίγει έναν ενδιαφέροντα διάλογο πάνω στη θέση των γυναικών στα σώματα ασφαλείας, υποχρεώνοντας τον Clint να συνεργαστεί για πρώτη φορά με μια γυναίκα. Οι θιασώτες της πολιτικής ορθότητας ίσως ενοχληθούν με τον φαινομενικό αντιδραστισμό του έργου, θα χάσουν όμως την ουσία, που βρίσκεται στο arc του πρωταγωνιστή μέσα στην ταινία. Βρίσκεται χαμηλά στη λίστα επειδή ο σκηνοθέτης James Fargo δεν αριστεύει στην ενορχήστρωση της δράσης – πρόκειται μάλλον για την ταινία του franchise με τις λιγότερο αξιομνημόνευτες σχετικές σεκάνς. Παρόλα αυτά είναι ψυχαγωγικότατη και κλάσεις ανώτερη από την πλειοψηφία των σίκουελ σε franchise δράσης.

3. Sudden Impact, Clint Eastwood (1983)

Η μόνη ταινία του franchise που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Eastwood είναι η τέταρτη. Αρχικά, η σειρά επρόκειτο να λάβει τέλος ύστερα από το τρίτο φιλμ, όμως η εμπορική επιτυχία του ώθησε τους παραγωγούς να πιέσουν τον Eastwood για νέα ταινία κι εκείνος, ευτυχώς, ενέδωσε. Η δράση είναι καθηλωτική, οι νυχτερινές σκηνές δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα καλύτερα φιλμ – νουάρ, αποδεικνύοντας ότι ο Eastwood διδάχθηκε πολλά από τον Siegel, ενώ στον πυρήνα του σεναρίου βρίσκεται για πρώτη φορά το arc ενός γυναικείου χαρακτήρα, προσδίδοντας στο φιλμ ακόμα και φεμινιστική ανάγνωση, ίσως σε μια προσπάθεια του Eastwood να βουλώσει τα στόματα των επικριτών του προηγούμενου κεφαλαίου.

2. Magnum Force, Ted Post (1973)

Στη δεύτερη ταινία του franchise, τα σκηνοθετικά ηνία ανέλαβε ο τηλεοπτικά έμπειρος αλλά κινηματογραφικά όχι τόσο Ted Post, ο οποίος έκανε πραγματικά εντυπωσιακή δουλειά. Με το ζόρι μπορούμε να διαλέξουμε αυτήν την ταινία ως δεύτερη και όχι ως πρώτη, μιας και οι σκηνές δράσης είναι μερικές από τις ωραιότερες όχι μόνο στη συγκεκριμένη σειρά ταινιών, αλλά και γενικά, ενώ το σενάριο ξετυλίγει μια ιστορία που αποκαλύπτει τη διαφθορά των φορέων εξουσίας και το ρατσισμό που φωλιάζει στην αμερικανική κοινωνία. Υπέροχο, σκεπτόμενο σινεμά δράσης που έχει πολλά να διδάξει στους σύγχρονους δημιουργούς.

1. Dirty Harry, Don Siegel (1971)

Η ταινία από την οποία ξεκίνησαν όλα: η δράση, οι ατάκες, το Magnum, η βία μας συστήθηκαν στο φιλμ που άντλησε έμπνευση από τους φόνους του Zodiac για να καθηλώσει το κοινό χάρη στη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ του Don Siegel, ενός μεγάλου και σχετικά υποτιμημένου δημιουργού, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του σκηνοθετώντας b-movies τις δεκαετίες του 1940 και του 1950 (Invasion of the Body Snatchers, The Lineup) για να βρει στο πρόσωπο του Eastwood τον κατάλληλο συνεργάτη. Η ταινία εγκαινίασε, δυστυχώς, και την κακή σχέση του Eastwood με μερίδα της αριστερόστροφης κριτικής, η οποία εξεγέρθηκε σε ατάκες τύπου «Well, do you feel lucky, punk?». Προσπερνάμε μειδιώντας και απολαμβάνουμε ένα από τα αριστουργήματα του σινεμά δράσης.