Ένα νέο φεστιβάλ ετοιμάζεται να υποδεχθεί το κινηματογραφόφιλο κοινό της Αθήνας. Ο λόγος για το 1ο DOTS Festival που θα πραγματοποιηθεί από τις 3 έως τις 5 Οκτωβρίου στο χώρο του ΠΛΥΦΑ (Βοτανικός) και φιλοδοξεί να γίνει ένα σημείο αναφοράς για την τέχνη του ντοκιμαντέρ και της αφήγησης, να υπερβεί τα όρια του κινηματογράφου και να αγκαλιάσει την ανάγκη της ανθρωπότητας να ερμηνεύει τον κόσμο μέσα από ιστορίες. Στο φεστιβάλ θα προβληθούν συνολικά 36 ντοκιμαντέρ μικρού μήκους από 15 διαφορετικές χώρες και εμείς επιλέξαμε κάποιες από αυτές που αξίζει να δείτε.
Και Ελ και Αλ, Ιλίρ Τσούκο
Παιδιά και εγγόνια Αλβανών μεταναστών της δεκαετίας του ’90, τα οποία γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στην Ελλάδα, αφηγούνται το βίωμα τους, την εμπειρία του να βρίσκεσαι στο κατώφλι δύο ταυτοτήτων, τις εσωτερικές συγκρούσεις που συνεπάγεται αυτό, αλλά και τις προοπτικές για ένα καλύτερο μέλλον. Τρομερά ενδιαφέρον περιεχόμενο που ενισχύεται από μία σίγουρη και αισθητικά προσεγμένη σκηνοθετική ματιά.
Monument, Maksim Avdeev
O ρωσικής καταγωγής Maksim Avdeev συνομιλεί με τον αποξενωμένο πατέρα του με τη συνοδεία προσωπικού υλικού από την παιδική του ηλικία. Απλή σαν σύλληψη, αλλά καθαρτική για τον ίδιον τον Avdeev, η ταινία αποτυπώνει με συναισθηματικό τρόπο το χάσμα ανάμεσα σε πατέρα και γιο, τις προσδοκίες που διαψεύθηκαν και τις ιδεολογικές διαφορές που τους κρατούν σε απόσταση.
Προικοσύμφωνο, Έλενα Γκάζη, Dolan Bailey, Alejandra Diaz, Leonardo Dal Fabbro
Ένας παππούς εξηγεί στο εγγόνι του την παράδοση του προικοσύμφωνου σε ένα ντοκιμαντέρ που ζωντανεύει στιγμιότυπα του παρελθόντος με ένα υπέροχο και αναπάντεχα χιουμοριστικό stop-motion animation, φέρνοντας στο μυαλό κάτι από τις αντίστοιχες δουλειές του Wes Anderson, αν αυτές μοσχοβολούσαν ελληνική ύπαιθρο.
Κάλαντα, Τζένη Τσιροπούλου
Σίγουρα, ένα ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει τις προκλήσεις και την καθημερινότητα του επαγγέλματος του ιατροδικαστή δεν αποτελεί και το πιο εύπεπτο θέαμα. Ωστόσο, η Τζένη Τσιροπούλου προσεγγίζει το υλικό της με ένα διακριτικό, μακάβριο χιούμορ και το αποτέλεσμα καταφέρνει να κεντρίζει το ενδιαφέρον λόγω θέματος, αλλά να κλέβει τις εντυπώσεις χάρη στην υποδειγματική υλοποίησή του.
A Whisper I Hear, Aleksa Bujisic
Αποφεύγοντας τα συνηθισμένα αφηγηματικά μονοπάτια που συναντάμε στην πλειονότητα των ντοκιμαντέρ (άτομα που μιλάνε στην κάμερα, αφήγηση), το ντοκιμαντέρ του Aleksa Bujisic αποτυπώνει την καθημερινότητα μιας γυναίκας που φροντίζει την ηλικιωμένη μητέρα της, ακροβατώντας με χάρη ανάμεσα στις εικόνες υψηλής αισθητικής αρτιότητας και την απαραίτητη ντοκιμενταρίστικη αποστασιοποίηση.
