Πυρηνικός όλεθρος. Ζόμπι. Συγκρούσεις με αστρικά σώματα. Εξωγήινες εισβολές. Οι αφηγήσεις για το τέλος του κόσμου έχουν πάρει πολλές μορφές μέσα στα χρόνια, καμία όμως δεν με μοιάζει με το Assorted Crisis Events (εκδόσεις Image Comics), το φιλόδοξο και ευρηματικό ανθολογικό κόμικ που φέρει τη σεναριακή υπογραφή του Deniz Camp (Absolute Martian Manhunter) και στο οποίο η ροή του χρόνου έχει καταρρεύσει, οι χρονικές περίοδοι έχουν γίνει ένα κουβάρι και το χάος έχει κυριεύσει.
Το πρώτο τεύχος δίνει το στίγμα για το τι έπεται. Η Ashley προσπαθεί να επιδιορθώσει το χαλασμένο ρολόι της, κληρονομιά των γονιών της που εξαφανίστηκαν απροσδόκητα, και στο μεταξύ να επιβιώσει από τα γυρίσματα μετα-αποκαλυπτικών ταινιών που γυρίζονται έξω από την πολυκατοικία της. Τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και ψέμματος είναι δυσδιάκριτα, αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στην κατάρρευση του χρόνου. Στο δρόμο για τη δουλειά της, άνθρωποι γεννιούνται και πεθαίνουν την ίδια στιγμή (αλλά όχι με αυτήν τη σειρά) περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους κάθε εποχής: από τους προϊστορικούς χρόνους και τον μεσαίωνα μέχρι το μέλλον. Ανεξήγητα «μη τυπικά χρονικά φαινόμενα» έχουν οδηγήσει στην κατάρρευση του χωροχρονικού συνεχές θρυμματίζοντας το τελευταίο σταθερό σημείο αναφοράς, τον χρόνο.
Η δυστοπία που αποτυπώνει ο Camp είναι η ουτοπία του μεταμοντερνισμού. Οι μεγάλες αφηγήσεις έχουν σμπαραλιαστεί και η ατομική υποκειμενικότητα έχει πάρει τη θέση της. Δεν υπάρχει πλέον κοινή πραγματικότητα και η ζωή μοιάζει με ένα σοσιαλμιντιακό feed, όπου δημοσιεύσεις μηνών μπλέκονται με ποστ της τελευταίας στιγμής και βιντεάκια με γάτες αντικαθίστανται από συναισθηματικά εκβιαστικούς μονολόγους για τα δεινά του κόσμου. Καμία συνοχή, μόνο ροή, ροή, ροή.
Υπό αυτήν την έννοια, η δομή της ανθολογίας εξυπηρετεί ιδανικά της προθέσεις του σεναρίου. Κάθε ιστορία είναι αυτόνομη (μοναδικός συνδετικός ιστός είναι ένας άγνωστος γενειοφόρος άντρας) και οι περισσότερες εστιάζουν σε άτομα που βιώνουν τον χρόνο με τον δικό τους, ξεχωριστό τρόπο. Στο δεύτερο τεύχος, ο πρωταγωνιστής λυγίζει υπό το δυσβάσταχτο βάρος της καθημερινής θανάτωσης ζώων για να βγει το προς το ζην, οδηγώντας σε μία καταστροφική κλιμάκωση όπου το παρελθόν εισβάλλει στο παρόν και μετατρέπει τους ανθρώπους από κυνηγούς σε θηράματα. Στο επόμενο τεύχος, o Camp παρουσιάζει τους παράλληλους βίους δυο διαφορετικών εκδοχών της ίδιας πόλης, η οποία στο ένα σύμπαν έχει καταστραφεί και στο άλλο καταστρέφεται με πιο αργούς ρυθμούς. Στο τέταρτο τεύχος, ένας άντρας βλέπει τη ζωή του να γλιστράει, μένοντας μόνο με κάποιες σποραδικές αναμνήσεις και στο τελευταίο, ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι είναι εγκλωβισμένο σε μια χρονική λούπα από την οποία δεν φαίνεται να υπάρχει κάποια αισιόδοξη διαφυγή.
Το Assorted Crisis Events μοιάζει βγαλμένο από τα σωθικά του κατακερματισμένου παρόντος, αλλά στην πραγματικότητα λειτουργεί τόσο καλά επειδή τα μετα-αποκαλυπτικά σκηνικά του μοιάζουν με εξωτερίκευση εσωτερικών συγκρούσεων, με τον ίδιο τρόπο που η Melancholia του Lars von Trier μπορεί να ιδωθεί και ως μια οπτικοποίηση της κατάθλιψης. Στον μεταμοντέρνο κόσμο, ούτε το τέλος δεν είναι κοινό, έχει πέσει κι αυτό θύμα της εξατομίκευσης∙ τι θλίψη!
Όλα τα παραπάνω αποτυπώνονται με πειραματισμούς που εξυπηρετούν την ιδέα της κάθε ιστορίας. Ο Eric Zawadzki (The Dregs) ανταποκρίνεται πλήρως στις διαδοχικές προκλήσεις του Camp, παραδίδοντας μία περίπλοκη στη δομή, μα πλήρως κατανοητή αφηγηματική κατασκευή με επιρροές που εκτείνονται από την Promethea του Alan Moore μέχρι το The River at Night. Πολύτιμος σύμμαχος και ο χρωματισμός της εργατικότατης Jordie Bellaire. Οι πρωταγωνιστές αποκόβονται από τα μονοχρωματικά περιβάλλοντά τους, εντείνοντας ακόμα περισσότερο την αίσθηση πως το κάθε άτομο βρίσκεται στη δικιά του φούσκα υποκειμενικότητας, ενώ σε κάποια τεύχη, ο ευρηματικός χρωματισμός χαρίζει σελίδες υψηλής αισθητικής αρτιότητας.
Αφηγηματικά τολμηρό και εικαστικά άρτιο, το Assorted Crisis Events αποτυπώνει μια εφιαλτική εκδοχή του τέλους του κόσμου, προσφέροντας στις μετα-αποκαλυπτικές αφηγήσεις μία διέξοδο από το δημιουργικό τέλμα και ενισχύει ακόμα περισσότερο τη θέση του Deniz Camp ως μια από τις πιο ικανές νέες πένες της αμερικάνικης σκηνής των κόμικς.
