/

Atlanta: Φιλόδοξος, αλλά άνισος σουρεαλισμός

Ο Donald Glover φαίνεται να διανύει την καλύτερη περίοδο της -επαγγελματικής- ζωής του. Πρόσφατα, ερμήνευσε τον Lando στο Solo: A Star Wars Story, ενώ λίγο νωρίτερα είχε δημοσιεύσει το This is America, το οποίο ταρακούνησε μια ολόκληρη χώρα. Η αρχή όμως αυτού του πετυχημένου ταξιδιού που δεν έχουμε ιδέα που θα καταλήξει, είχε γίνει με το Atlanta τη σειρά που έβαλε τον αγαπημένο ηθοποιό στο κέντρο της τηλεοπτικής βιομηχανίας. Προσωπικά, δεν είχα συγκλονιστεί από την πρώτη σεζόν, αλλά επειδή εκτιμώ τον Glover ήδη από τα χρόνια του στο Community είπα να του δώσω μια ευκαιρία. Το αποτέλεσμα ήταν η παρακολούθηση έντεκα υπερφιλόδοξων επεισοδίων, τα οποία ναι μεν ξεχωρίζουν στο σύγχρονο τηλεοπτικό τοπίο, αλλά στραβοπατάνε αρκετές φορές.

Robbin’ Season ονομάζεται η περίοδος λίγο πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων που τα ποσοστά εγκληματικότητας στην Atlanta αυξάνονται, αφού ο κόσμος ψάχνει απεγνωσμένα χρήματα για να κάνει δώρα στους αγαπημένους του ανθρώπους. Παράλληλα, Robbin’ Season είναι και ο υπότιτλος της δεύτερης σεζόν και η επιλογή δεν είναι καθόλου τυχαία.

H σειρά ξεκινάει με μια ληστεία, η οποία λειτουργεί μονάχα ως εισαγωγή στη θεματική των επεισοδίων που θα ακολουθήσουν, ενώ όλοι οι πρωταγωνιστές θα βρεθούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο να χάνουν κάτι. Ο Αl, ο οποίος παλεύει να αναγνωρισθεί στην χιπ χοπ σκηνή, θα πέσει θύμα ληστείας δύο φορές, ενώ κάποια στιγμή θα χάσει το χρόνο του από τον μπαρμπέρη του, ο οποίος θα τον σύρει μαζί του σε μια σειρά από παράλογα γεγονότα. H Van, η Domino από το Deadpool 2, θα χάσει κάθε ελπίδα για μια λειτουργική σχέση με τον Earn, ενώ ο δεύτερος θα κοντέψει να χάσει τη δουλειά του ως μάνατζερ του Al, οπότε στο φινάλε της σεζόν θα αναγκαστεί να χάσει και την τιμιότητα του. Απ’ την άλλη, υπάρχει και ο Darius, o οποίος είναι χαμένος σ’ έναν δικό του, φιλοσοφικό κόσμο, αποτελώντας όμως τον πιο απολαυστικό χαρακτήρα της σειράς.

Ο Lakeith Stanfield κλέβει την παράσταση με το χαμένο του, αλλά απόλυτα ήρεμο βλέμμα και τις φιλοσοφημένες του ατάκες για τη φύση του χρόνου και την πιθανότητα να ζούμε σε μια προσομοίωση. O Brian Tyree Henry ως ο σχετικά πετυχημένος Paper Boi, παρουσιάζει με πολύ διακριτικό τρόπο την εσωτερική πάλη του χαρακτήρα που προσπαθεί να συνηθίσει τους ρυθμούς και της απαιτήσεις της νέας του ζωής ως ράππερ, ενώ ο Donald Glover είναι ανατριχιαστικός ως Teddy Perkins, δηλαδή την ακόμα πιο τρομακτική εκδοχή του Michael Jackson. Πιο παραμελημένη -ίσως λόγω υποχρεώσεων;- έμεινε η Zazie Beetz.

Στην σκηνοθετική ομάδα των Donald Glover και Hiro Murai προστίθεται και η σπουδαία Amy Seimetz του The Girlfriend Experience, η οποία αναλαμβάνει τα επεισόδια που επικεντρώνονται στη Van, προσφέροντας την απαραίτητη θηλυκή ματιά της. Η σειρά συνεχίζει να επικεντρώνεται σε μικρές, καθημερινές στιγμές της ζωής των πρωταγωνιστών έχοντας μια πολύ χαλαρή δομή, ενώ σε αρκετά επεισόδια ακολουθούμε ατομικά τους χαρακτήρες. Η κινηματογράφηση, με αποκορύφωμα το δημοφιλές πλέον έκτο επεισόδιο, έπιασε νέες κορυφές, αποτελώντας κορυφαίο δείγμα της σύγχρονης τηλεόρασης.

Δυστυχώς, για δεύτερη συνεχόμενη φορά, το σενάριο είναι εκείνο που μου στερεί τη δυνατότητα να απολαύσω τη σειρά, όπως ο υπόλοιπος κόσμος. Για άλλη μια φορά, τα σουρρεαλιστικά στοιχεία της σειράς μου φάνηκαν άγαρμπα τοποθετημένα, ενώ η αφήγηση με προβλημάτισε αρκετά.

Ακολουθούν spoilers για τa επεισόδια πέντε και έξι. Αν και δεν γίνεται κάτι συγκλονιστικό, δεν μιλάμε για το GoT δα, μπορείτε να συνεχίσετε την ανάγνωση μετά τη δεύτερη φωτογραφία.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το Teddy Perkins, ένα από τα καλύτερα επεισόδια της σειράς. Ο Darius πάει στην πολυτελή κατοικία του Teddy Perkins -ουσιαστικά μιλάμε για έναν χαρακτήρα βγαλμένο από τη ζωή του Michael Jackson- για να πάρει ένα πιάνο. Στην πραγματικότητα το επεισόδιο υπάρχει για να μας αποκαλύψει στοιχεία για το παρελθόν του Teddy, ο οποίος ακριβώς όπως και ο Jackson έπεφτε θύμα κακοποίησης από τον πατέρα του προκειμένου “από τον πόνο να γεννηθεί η Τέχνη”.

Ατμοσφαιρικό επεισόδιο, εκπληκτική ερμηνεία, όπως είπαμε ήδη και νωρίτερα και αρκετά ενδιαφέρουσα ιδέα. Παρ’ όλα αυτά, αναρωτιέμαι για ποιόν λόγο χρειαζόμαστε έναν άκυρο χαρακτήρα να μας μιλήσει για τον πόνο που γεννά Τέχνη, από τη στιγμή που ο ένας εκ των πρωταγωνιστών είναι φτωχός ράππερ που παλεύει με νύχια και με δόντια να αναδειχθεί στη μουσική σκηνή! Στο δέκατο επεισόδιο σκαρφίστηκαν μια -σκοτεινή- ιστορία για το παρελθόν του Earn, δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι παρόμοιο (και) για τον Αl;

Στο αμέσως προηγούμενο επεισόδιο, ο Al είχε πάει στον μπαρμπέρη του να τον κουρέψει για να είναι σένιος για μια φωτογράφιση που είχε κανονίσει λίγο αργότερα. Ο μπαρμπέρης όμως όλο καθυστερούσε και τελικά για είκοσι λεπτά παρακολουθήσαμε τους δύο χαρακτήρες να τριγυρνάνε από εδώ και από εκεί. Στο τέλος, ο Al πάει να κουρευτεί σ’ έναν άλλον μπαρμπέρη, απογοητευμένος από τη συμπεριφορά του δικού του, αλλά συνειδητοποιεί πως όσο και να σε ταλαιπωρεί ο άνθρωπος που σε κουρεύει, δεν πρέπει να τον αλλάζεις, γιατί αυτός σε ξέρει καλύτερα από τον καθένα. Το επεισόδιο από τη μια έμεινε πιστό στη γενική θεματική της σεζόν (Robbin’ season/χαμένος χρόνος), ενώ προσπάθησε να μας παρουσιάσει και την αφοσίωση που δείχνουν οι Αφροαμερικανοί στους μπαρμπέρηδές τους.

Ωραίο σκεπτικό, καθώς αυτές οι μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής είναι που μπορούν να σε φέρουν σε επαφή με μια ξένη κουλτούρα. Ποιό είναι λοιπόν το θέμα μου και με αυτό το επεισόδιο; Περίμενα να δω τον κώδικα αφοσίωσης στον μπαρμπέρη να συγκρούεται όντως με τις επαγγελματικές υποχρεώσεις του Al (π.χ ο Earn να τον παίρνει διαρκώς τηλέφωνο και γιατί όχι, να τσακώνονται κιόλας) και στο τέλος να συνειδητοποιεί το λάθος του ή να επιλέγει τη σκοτεινή πλευρά της βιομηχανίας. Τελικά, δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε με αυτή την καημένη τη φωτογράφιση…

Ακόμα καλύτερο βέβαια, θα ήταν αν στο πλάι του μπαρμπέρη βρισκόταν ο Darius. Στο τέλος του επεισοδίου θα άραζαν κάπου οι δυο τους και κάνοντας μπάφο θα συζητούσαν για τη φύση του χρόνου.

Σ΄ ένα άλλο επεισόδιο, από το πουθενά γίνεται λόγος για μια τύπισσα, η οποία υποτίθεται πως είναι κοπέλα του Al -εκείνος δεν την αποδέχεται ως τέτοια- η οποία υπάρχει μόνο και μόνο για να παπαγαλίσει τη θεματική του επεισοδίου και μετά εξαφανίζεται αφήνοντας τον Al να αλωνίζει σ’ ένα τρομακτικό δάσος.  Στο τελευταίο επεισόδιο, ο Al, o Earn και ο Darius ετοιμάζονται για ευρωπαϊκή περιοδεία και δεν είχε γίνει ούτε μια αναφορά σε όλη τη σεζόν! Και όλα αυτά σε σειρά με θέμα τη μουσική βιομηχανία! Όλα τα παραπάνω γεγονότα λοιπόν, είναι μια ισχυρή ένδειξη πως η σειρά έχει καλές προθέσεις και ακόμα καλύτερες ιδέες -κανείς δεν το αρνείται αυτό!-, αλλά δεν κάνει την παραμικρή προσπάθεια η αφήγηση να έχει μια συνοχή και ας είναι πάρα πάρα πολύ χαλαρή.

Η σειρά γλυκοκοιτάζει τη δομή μιας σειράς ανθολογίας, αλλά ποτέ δεν κάνει το πρώτο βήμα προς το μέρος της, μένοντας τελικά μεταίωρη. Μοιάζει να θέλει να αγγίξει όσα περισσότερα θέματα μπορεί, θέματα όμως τα οποία δεν πηγάζουν απαραίτητα από τους χαρακτήρες της (αλήθεια, στο FUBU γιατί προσπάθησε να γίνει το 13 Reasons Why του FX;). Παρά τις όποιες διαφωνίες μου, συνεχίζω να πιστεύω στον Glover. Χρειαζόμαστε δημιουργικούς ανθρώπους σαν αυτόν και είμαι σίγουρος πως ακόμα δεν έχουμε δει το πραγματικό του αριστούργημα.

Ίσως μια βιογραφική ταινία για τον Michael Jackson να ήταν καλή αφορμή για τη δημιουργία αυτού του αριστούργηματος. Λέω εγώ τώρα.

Σχόλια

Your email address will not be published.