Μια διμοιρία Αυστραλών στρατιωτών, εν μέσω Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, περνά από σκληρή εκπαίδευση πριν ριχθεί στη μάχη. Ενώ μεταφέρονται με πλοίο προς το μέτωπο, για να αντιμετωπίσουν τους Ιάπωνες, δέχονται επίθεση από ιαπωνικά αεροσκάφη, με αποτέλεσμα το πλοίο τους να βυθιστεί. Οι επιζώντες της μονάδας επιβαίνουν σε μια σανίδα που απέμεινε από το σκάφος, αναμένοντας τη σωτηρία και προσπαθώντας να σωθούν από τα αεροσκάφη του εχθρού που περιπολούν για να εξοντώσουν όσους απέμειναν ζωντανοί. Σαν να μην έφτανε αυτό, ένας τεράστιος λευκός καρχαρίας λυμαίνεται τα νερά της περιοχής και δεν προτίθεται να φύγει νηστικός.
Με μια γρήγορη αναζήτηση στο IMDB πληροφορούμαστε πως το Beast of War είναι η πέμπτη μεγάλου μήκους ταινία του Kiah Roache–Smith. Ο λόγος που δεν γνωρίζαμε και δεν έχουμε δει τις προηγούμενες δουλειές του είναι επειδή δεν πήραν ποτέ διανομή στη χώρα μας και γενικά προβλήθηκαν ελάχιστα διεθνώς, πράγμα που εν μέρει δικαιολογείται αν κρίνουμε από το παρόν φιλμ. Ο Αυστραλός σκηνοθέτης έχει μεράκι, αγαπά το σινεμά είδους κι έχει μελετήσει τις ταινίες που τον επηρέασαν, πλην όμως αδυνατεί να ξεφύγει από τη σκιά τους και να βρει τη δική του φωνή. Έτσι, το συμπαθές κατά τ’ άλλα Beast of War μοιάζει με υβρίδιο ανάμεσα στο Jaws (1975) του Steven Spielberg και το Predator (1987) του John McTiernan, με λίγες δόσεις από το Full Metal Jacket (1987) του Stanley Kubrick αλλά και το Alien (1979) του Ridley Scott.
Το πρώτο μέρος της ταινίας αφιερώνεται στην εκπαίδευση των στρατιωτών που είναι οι κεντρικοί χαρακτήρες. Ο σκηνοθέτης παίρνει το χρόνο του ώστε να μας σκιαγραφήσει τα βασικά πρόσωπα, να δέσει τους άνδρες της μονάδας μεταξύ τους και να εξυμνήσει τη φιλία, τη γενναιότητα και την αυταπάρνηση που αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ύστερα, το φιλμ μεταφέρεται στη θάλασσα, όπου διαδραματίζεται όλη η υπόλοιπη δράση. Μετά από μια αρκετά καλογυρισμένη σκηνή μάχης που καλύπτει με σωστή πλανοθεσία το έλλειμμα προϋπολογισμού, κάνει την εμφάνισή του το «τέρας» της ταινίας, ο καρχαρίας. Ο σκηνοθέτης τον κινηματογραφεί αποκαλύπτοντάς τον τμηματικά, όπως ο Scott το Xenomorph στο Alien, προσδίδοντάς του μυθικές, απειλητικές διαστάσεις.
Αν αγαπάτε τα creature features και αν έχετε μια παραπάνω αδυναμία στις ταινίες που «παντρεύουν» τρόμο και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε θα περάσετε ευχάριστα με το Beast of War. Είναι μια καλογυρισμένη, ψυχαγωγική ταινία, με ωραίες ατάκες, καλοστημένη δράση, άψογα πρακτικά εφέ και άφθονο gore, που ζέχνει μπιμουβίλα περασμένων δεκαετιών. Οι ερμηνείες είναι επίσης ικανοποιητικές στο σύνολό τους, καθώς οι ηθοποιοί, αν και άσημοι, είναι σωστά καθοδηγημένοι και πείθουν ως σκληροτράχηλοι μαχητές της εποχής.
Από την άλλη, το σενάριο δεν φροντίζει να ενδιαφερθούμε ποτέ πραγματικά για αυτούς τους χαρακτήρες. Αν και ο χρόνος που αφιερώνεται στη σκιαγράφησή τους είναι πολύς, οι χαρακτήρες παραμένουν κλισέ και άψυχοι. Η κατάληξη της πλοκής είναι κάπως προβλέψιμη και, παρά τη μικρή διάρκεια του έργου (87 λεπτά), υπάρχουν κοιλιές. Το σύνολο θυμίζει rip-off των ταινιών που προαναφέρθηκαν και όχι μια πρωτότυπη ταινία που απλώς αντλεί έμπνευση από αγαπημένα φιλμ του παρελθόντος ώστε να δημιουργήσει κάτι νέο.
Εντούτοις, το μεράκι των συντελεστών εξασφαλίζει πως το αποτέλεσμα είναι, αν μη τι άλλο, τίμιο. Είχαμε καλύτερες ταινίες με καρχαρίες φέτος, τα επίσης αυστραλιανά Dangerous Animals του Sean Byrne και Fear Below, όμως το Beast of War δεν υπόσχεται περισσότερα από αυτά που μπορεί να προσφέρει, γι’ αυτό και είναι μια αξιοσημείωτη, διασκεδαστική ταινιούλα για χαλαρή προβολή με καλή παρέα.
