Λίγες σειρές έχουν αφήσει τόσο ανεξίτηλο στίγμα στην ποπ κουλτούρα όσο η Buffy the Vampire Slayer, η θρυλική σειρά που ξεκίνησε φέροντας ανεξίτηλο το στίγμα των τελών των ‘90s για να καθορίσει όμως εντέλει τεράστιο κομμάτι της fantasy αισθητικής των ‘00s. Με θέμα τη διαρκή μάχη μιας badass βαμπιροφόνισσας με το κακό, το οποίο εν προκειμένω παίρνει την υπερφυσική μορφή αναρίθμητων βαμπίρ που ξεπηδούν από την πύλη της κολάσεως, η σειρά ανέμειξε υποδειγματικά τον τρόμο με το στοιχείο του φανταστικού, τροποποίησε τον μύθο των βαμπίρ με καθοριστικό τρόπο για μια νέα γενιά και, για πολλούς, άλλαξε την ίδια την Ιστορία του τηλεοπτικού Μέσου αποτελώντας προάγγελο της λεγόμενης «Χρυσής εποχής του τηλεοπτικού δράματος».
Όχι κι άσχημα, έτσι; Για όλους αυτούς τους λόγους η σειρά έχει αγαπηθεί σε τέτοιο βαθμό και διατηρεί ένα τόσο σταθερό fan base, αποτελώντας μια από τις καλύτερες σειρές φαντασίας. Και εμείς επιστρέφουμε στο ηλιόλουστο αλλά και δαιμονικό Sunnydale για να ξεχωρίσουμε δεκαπέντε από τα κορυφαία επεισόδια της θρυλικής σειράς.
Halloween (Σεζόν 2, Επεισόδιο 6)
Μπορεί στη «μυθολογία» του Buffyverse τα βαμπίρ και τα λοιπά πλάσματα της νύχτας να μη βγαίνουν ποτέ να κυνηγήσουν τα ανυποψίαστα θύματά τους τη νύχτα του Halloween, γιατί «αυτά είναι για τους ποζεράδες» (!), αυτό όμως δεν σημαίνει πως μια σειρά με τη θεματολογία της Buffy δεν χρειαζόταν ένα καλό Halloween επεισόδιο (άντε, μπορεί και δυο αν λάβουμε υπόψη και το εξίσου αξιόλογο Fear, Itself). Και το Halloween ακολουθεί μια πλοκή ιδανική για την πιο τρομακτική εποχή του χρόνου: μέσα από ένα ξόρκι, κάθε χαρακτήρας μετατρέπεται σε αυτό που έχει ντυθεί για την ιδιαίτερη αυτή νύχτα. Ένα επεισόδιο που μέσα από την απρόβλεπτη τροπή που παίρνει και από την καθαρά φθινοπωρινή και spooky ατμόσφαιρά του αποδεικνύεται κατάλληλο για επανάληψη κάθε χρόνο, την εποχή που τα πνεύματα επανέρχονται στον κόσμο των ζωντανών…
Surprise & Innocence (Σεζόν 2, Επεισόδια 13-14)
Αχ… είναι αυτό το διπλό επεισόδιο, που εν πολλοίς καθορίζει το υπόλοιπο του Buffyverse- τόσο για τη Buffy μας, όσο και για το τόσο αξιόλογο spin-off, Angel: αφού ο Angel, ένα ασυνήθιστα συμπαθητικό βαμπίρ θα έλεγε κανείς, ζήσει μια στιγμή αληθινής ευτυχίας με τη Buffy (μόνοι τους, στα σκοτεινά, καταλαβαίνετε πού το πάμε), αποκτά ξανά τον χαρακτήρα του αιμοσταγούς και αμείλικτου βαμπίρ για τον οποίο ήταν… διαβόητος για αιώνες. Είναι μια σκληρή στιγμή, η οποία όμως, με τον τρόπο που παρουσιάζεται, έρχεται και εντελώς απροσδόκητα κι έτσι κερδίζει τις εντυπώσεις του κοινού. Φυσικά, το δίπολο αυτό σε ό,τι αφορά τον αιώνιο έρωτα της Buffy/villain της σειράς θα κορυφωνόταν με έναν τρόπο στο καταιγιστικό φινάλε της σεζόν, αλλά και θα καθόριζε σε μεγάλο βαθμό όλη την υπόλοιπη σειρά!
The Becoming (Σεζόν 2, Επεισόδια 21-22)
Η Buffy ήταν εξαρχής μια σειρά που είχε έρθει για να σπάσει τους κανόνες και τα δεδομένα μοτίβα, αφού έκανε τη σωτηρία του κόσμου υπόθεση ενός δυναμικού γυναικείου χαρακτήρα κι όχι ενός στερεοτυπικού άντρα «σωτήρα». Αυτό όμως δεν σήμαινε απαραίτητα πως η σειρά δεν θα αποδεικνυόταν άλλο ένα συμβατικό εφηβικό δράμα που δεν προσφέρει κάτι καινοτόμο από άποψη χτισίματος κόσμου ή σκιαγράφησης χαρακτήρων. Με τη δεύτερη σεζόν όμως το Sunnydale «ωρίμασε», κάτι που κορυφώνεται με τον καλύτερο τρόπο στο διπλό φινάλε της σεζόν. Στο επίκεντρο φυσικά η ερωτική σχέση της Buffy με τον Angel και η μεγάλη απόφαση που η ηρωίδα μας πρέπει να πάρει σε σχέση με το alter ego του, τον καθοριστικό «big bad» της σειράς Angelus, βάζοντας το καθήκον της ως vampire slayer μπροστά. Είναι το μεγάλο βήμα που κάνει η Buffy αυτό που σηματοδοτεί την ωρίμανση αυτής αλλά και της ίδιας της σειράς ταυτόχρονα. Ουσιαστικά, στη δεύτερη σεζόν και συγκεκριμένα στο φινάλε η Buffy έγινε αυτή που ξέρουμε και που αγαπάμε!
Wish (Σεζόν 3, Επεισόδιο 9)
Ένα από τα πρώτα δείγματα των απρόβλεπτων καταστάσεων στις οποίες οι σεναριογράφοι της Buffy ήταν ικανοί να βάλουν τους χαρακτήρες τους. Όταν η Cordelia εύχεται το Sunnydale να υπήρχε χωρίς την «ενοχλητική» παρουσία της Buffy, συνειδητοποιεί πως η ευχή της έχει γίνει πραγματικότητα! Έλα όμως που ήταν αυτή η «ενόχληση» που καθιστούσε την ηλιόλουστη πόλη της Καλιφόρνια ασφαλή από τα βαμπίρ που βρίσκονται ακριβώς από κάτω της, στο Hellmouth. Μέσα στην εφιαλτική πραγματικότητα που επιφυλάσσεται έτσι για τους χαρακτήρες μας, βρίσκει κανείς ένα ανατρεπτικό και άκρως διασκεδαστικό επεισόδιο. Αγαπήθηκε τόσο πολύ μάλιστα, που οι παραγωγοί δεν μπόρεσαν παρά να επαναφέρουν τη χαρακτήρα που εισήχθη στη σειρά με αυτό: τη Dark Willow, που υποδύεται υποδειγματικά η Alyson Hannigan, και η οποία έμελλε να γίνει ό,τι πιο κοντινό είχε να προσφέρει η σκοτεινή όσο και αδικημένη έκτη σεζόν σε μία κεντρική ανταγωνίστρια.
Amends (Σεζόν 3, Επεισόδιο 10)
Το μοναδικό χριστουγεννιάτικο επεισόδιο της σειράς έχει στον πυρήνα του κάτι άκρως γιορτινό: την ιδέα ότι όλοι κι όλες μπορούμε να διορθώσουμε τα λάθη και τις ταλαιπωρημένες μας σχέσεις. Τον κεντρικό ρόλο εδώ έχει ο Angel, κι αυτό είναι μάλλον ό,τι πιο ταιριαστό προς την παραπάνω ιδέα δεδομένης της θέσης του στην καρδιά της Buffy, αλλά και όλων όσα έχει προκαλέσει στους πρωταγωνιστές μας ως αιμοσταγές βαμπίρ. Ένα γλυκό επεισόδιο που σε προσκαλεί σε επαναπροβολή κάθε Χριστούγεννα, αλλά στο οποίο συντελείται και κάτι ιστορικό για το ίδιο το Sunnydale: χιονίζει πρώτη φορά στην Ιστορία του!
Graduation Day (Σεζόν 3, Επεισόδια 21-22)
Στο φινάλε της τρίτης σεζόν (βλέπουμε πως οι σεναριογράφοι συχνά κρατούσαν τα καλύτερα για το τέλος), η Buffy και η παρέα της παίρνουν τον χαρακτήρα της πλέον δυναμικής… τοπικής αντιπολίτευσης: τα βάζουν με τη δημοτική αρχή, όταν ο δήμαρχος μετατρέπεται σε έναν τεράστιο φονικό δαίμονα με μόνο στόχο να καταστρέψει τα πάντα γύρω του. Μιλώντας για αλληγορίες, είναι αυτό κάποιο σχόλιο για τον αγώνα ενάντια σε μια καταστροφική για τον τόπο δημοτική αρχή; Χλωμό το βλέπουμε, αλλά θα μπορούσε κανείς ενδεχομένως να το δει και έτσι. Σε κάθε περίπτωση, το διπλό αυτό επεισόδιο είναι γεμάτο ένταση, όχι μόνο λόγω της μεγάλης αυτής μάχης που θα κρίνει το μέλλον ολόκληρου του Sunnydale, αλλά κι επειδή θα κριθεί και η ίδια η μοίρα του Angel από τη μάχη αυτή. Και αυτό, φυσικά, η Buffy το παίρνει αρκετά σοβαρά, δίνοντας έναν έξτρα δραματικό (με την καλή έννοια) τόνο στο φινάλε αυτό.
Fear, Itself (Σεζόν 4, Επεισόδιο 4)
Άλλο ένα εξαιρετικό Halloween επεισόδιο. Ξανά οι σεναριογράφοι συνθέτουν μια ιστορία τόσο ταιριαστή στην πιο τρομακτική εποχή του χρόνου, βάζοντας τους πρωταγωνιστές μας μέσα σε ένα ιδιότυπο «στοιχειωμένο» σπίτι στο οποίο δαίμονες τρέφονται από τους φόβους των επισκεπτών, τη νύχτα αυτή. Η ιστορία εκτελείται άψογα, καθώς ως κοινό ερχόμαστε σε επαφή με τους φόβους των χαρακτήρων με τους οποίους έχουμε ήδη δεθεί. Άκρως φθινοπωρινό (σου ζεσταίνει την ψυχή και παρακαλάς για ζεστό καφέ βλέποντάς το) και με ένα ξεκαρδιστικό τελευταίο πεντάλεπτο.
Hush (Σεζόν 4, Επεισόδιο 10)
Είναι φανερό ότι οι σεναριογράφοι της Buffy έφερναν συνεχώς νέες πρωτότυπες ιδέες, που διατηρούν και σήμερα τη φρεσκάδα τους, αναγνωρίζοντας τον κίνδυνο μια σειρά φαντασίας/τρόμου με θέμα τη μάχη του καλού ενάντια στο κακό να υποπέσει σε τετριμμένα. Αυτή η δημιουργικότητα ήταν εντέλει που τους έκανε ικανούς να αποφύγουν τον κορεσμό και την ποιοτική πτώση μετά από έναν αριθμό σεζόν, που γνώρισαν άλλες σειρές όπως το X–Files. Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα αποτελεί το επεισόδιο αυτό της τέταρτης σεζόν. Τι θα γινόταν, αν δαιμονικές οντότητες αφαιρούσαν τη δυνατότητα ομιλίας από όλους τους κατοίκους του Sunnydale; Πώς θα ήταν η καθημερινότητα και πώς θα μπορούσε να ηττηθεί μια τέτοια απειλή; Κυρίως όμως, μπορεί ένα «βουβό» επεισόδιο σύγχρονης τηλεοπτικής σειράς να είναι πραγματικά ενδιαφέρον; Ο Whedon παραδίδει ένα πειραματικό αριστούργημα και υπόδειγμα πρωτοτυπίας, που αποδεικνύεται εντέλει ακόμη πιο ψυχαγωγικό και αστείο από τον μέσο όρο ενός συμβατικού επεισοδίου, το οποίο θα μπορούσε ακόμη, δεδομένης της δυσκολίας του εγχειρήματος, να νοηθεί και ως μια «επίδειξη» των ικανοτήτων της σεναριακής ομάδας. Το επεισόδιο, όπως και μερικά άλλα της λίστας, έχει μείνει στην Ιστορία της τηλεόρασης. Ένας από τους λόγους, φυσικά, είναι και οι villains, που είναι πράγματι από τα πιο ανατριχιαστικά πλάσματα που έχουν προβληθεί σε τηλεοπτικό επεισόδιο (και μάλλον οι πιο αξιομνημόνευτοι villains της σειράς)!
Restless (Σεζόν 4, Επεισόδιο 22)
Όταν η βαμπιροφόνισσα έπαθε David Lynch (Wild at Heart, Lost Highway, Mulholland Drive)! Το φινάλε της τέταρτης σεζόν είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη ότι η Buffy δεν αποτελούσε ποτέ μια συμβατική σειρά εφηβικούς δράματος/dark fantasy όπως όλες αυτές που εμπνεύστηκαν από αυτή στα ‘00s, αλλά μια σειρά που πραγματικά ξεχώριζε για την ποικιλομορφία της. Εν προκειμένω οι δημιουργοί θέτουν στο επίκεντρο μια αφήγηση υπερρεαλιστική, με φανερές οφειλές στο έργο του Lynch και με επίκεντρο φυσικά το όνειρο. Όταν οι πρωταγωνιστές υπνωτίζονται από μια… κακής ποιότητας αντιγραφή του Apocalypse Now (μικρή λεπτομέρεια που όμως κερδίζει τις εντυπώσεις), οι θεατές παρακολουθούμε τα όνειρα του καθενός, με κάποια να είναι αστεία, άλλα τρομακτικά και άλλα… περίεργα. Καταληκτικό σημείο της ονειρικής πορείας είναι κάτι που αφορά το ίδιο το πεπρωμένο της Buffy και το οποίο προοικονομεί την πέμπτη σεζόν. Εδώ η Buffy άφησε στιγμιαία κατά μέρος τα φανταστικά πλάσματα του σκότους και αγκάλιασε το «αλλόκοτο» στοιχείο, γι’ αυτό και το Restless είναι από τις πιο μοναδικές στιγμές της σειράς.
The Body (Σεζόν 5, Επεισόδιο 16)
Ένα ορόσημο όχι μόνο της σειράς, αλλά και της ίδιας της τηλεόρασης. Η επιλογή να σκοτώνονται κύριοι χαρακτήρες ήταν ανήκουστη την εποχή αυτή της τηλεόρασης, πόσο μάλλον σε μια σειρά που ξεκίνησε ως υπερφυσικό εφηβικό δράμα. Στο The Body, οι σεναριογράφοι αφήνουν άφωνο το κοινό με τον θάνατο ενός πολύ σημαντικού προσώπου για την Buffy. Ωστόσο, το σοκ και ο τρόμος του επεισοδίου ενισχύεται τόσο από τον σεναριακό τρόπο με τον οποίο αποκαλύπτεται η πληροφορία της απώλειας, όσο και από την μη υπερφυσική αιτία που την προκάλεσε. Με τη Sarah Michelle Gellar να παραδίδει την ίσως πιο καταιγιστική της ερμηνεία στη σειρά, πρόκειται για ένα ιδιαίτερα βαρύ επεισόδιο, το οποίο μοιάζει ψυχρό παρά τη συναισθηματική φόρτιση και το οποίο δεν ξαναβλέπεται εύκολα. Πόσο ταιριαστό το ότι οι παραγωγοί αποφάσισαν να μην ακούγεται μουσική στο επεισόδιο αυτό. Αλλά κι αρκετά ενδιαφέρον, αν ληφθεί υπόψη ένα άλλο ιστορικό επεισόδιο, της έκτης σεζόν αυτήν τη φορά, που βρίσκεται λίγο παρακάτω στη λίστα μας…
The Gift (Σεζόν 5, Επεισόδιο 22)
Στο φινάλε της πέμπτης σεζόν βρίσκει κανείς την πεμπτουσία της ίδιας της ηρωίδας αλλά και της σειράς ως τέτοιας. Η βαμπιροφόνισσα, ένα απόλυτο σύγχρονο ηρωικό αφηγηματικό αρχέτυπο θα μπορούσαμε να πούμε, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια δύσκολη απόφαση καλούμενη να σώσει τον κόσμο αλλά και την αδελφή της. Και, ενδιάμεσα, φυσικά, νικάει και μια δαιμονική θεότητα. Είναι ένα επεισόδιο στο οποίο πρωταγωνιστούν η αυτοσυνείδηση, η αγάπη και η αυτοθυσία, όλα δηλαδή όσα κάνουν τη Buffy αυτό που είναι. Και για αυτό αποτελεί ένα από τα πιο καθοριστικά της σειράς. Βγάζει νόημα το ότι το επεισόδιο επρόκειτο να είναι το φινάλε της σειράς, όμως ευτυχώς είχαμε άλλες δυο ικανοποιητικές σεζόν μπροστά μας.
Once More, With Feeling (Σεζόν 6, Επεισόδιο 7)
Αυτό είναι το επεισόδιο που αντέγραψαν τόσες σειρές ανάλογου ύφους των ‘00s, το οποίο κάθε άνθρωπος που δεν αντέχει στιγμή από μιούζικαλ (spoiler alert: ο γράφων) πρέπει να προσποιείται ότι του αρέσει. Εντάξει, είναι μια προσωπική ιδιοτροπία και δεν μπορούμε απαραίτητα να παρασυρθούμε τόσο από τον ρυθμό του επεισοδίου αυτού, αλλά αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε την τόλμη που αυτό σηματοδοτεί για την κατεύθυνση της ίδιας της σειράς, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που αυτό δεν συνέβαινε τόσο. Κομμάτι μιας σεζόν που λοιδορήθηκε για την απότομη μετάβαση προς μια πολύ πιο σοβαρή και σκοτεινή ατμόσφαιρα (εμείς τη λατρέψαμε ακριβώς για αυτό), το Once More, With Feeling αποτελεί μια αναλαμπή προς κάτι πολύ πιο ανάλαφρο, που θυμίζει παλαιότερες στιγμές της σειράς. Φυσικά όμως, με έναν εντελώς νέο τρόπο, αφού όλο το επεισόδιο είναι ένα μίνι μιούζικαλ. Έχουμε το δικαίωμα να μη μας «λέει» τόσα η κατεύθυνσή του, αλλά και την υποχρέωση να σεβαστούμε τόσο την πρωτοτυπία και άρα την ιστορική του σημασία, αλλά και την εντυπωσιακή άνεση με την οποία οι ηθοποιοί χειρίζονται τους… τραγουδιστούς τους ρόλους.
Tabula Rasa (Σεζόν 6, Επεισόδιο 8)
Ακόμη και σε μια σεζόν τόσο σκοτεινή όσο η έκτη, οι σεναριογράφοι φρόντισαν να προσθέσουν μερικά επεισόδια που ελαφραίνουν το κλίμα και που έμελλαν να αποδειχθούν από τα πιο διασκεδαστικά της σειράς. Πλάι λοιπόν στο Once More, With Feeling βρίσκεται το Tabula Rasa, στο οποίο οι πρωταγωνιστές μας υπό την επήρεια ενός ξορκιού της Willow χάνουν τη μνήμη τους. Είναι ιδιαίτερα απολαυστικό να βλέπεις τόσο αγαπημένους και οικείους χαρακτήρες σε μια τόσο αν-οίκεια κατάσταση, όπου οι ίδιοι δεν θυμούνται ο ένας τον άλλον και κάνουν (εντελώς αβάσιμες και για αυτό ξεκαρδιστικές) εικασίες για το ποια είναι η σχέση που ο καθένας μπορεί να έχει με τον διπλανό του. Κάτι που μάλλον έγινε εν γνώσει των σεναριογράφων, οι οποίοι απλώς χρειάζονταν κάτι να αντισταθμίσουν στο τραγικής έμπνευσης ύφος της υπόλοιπης σεζόν: ακόμη και η αιτία του γέλιου εδώ πέρα κρύβει κάτι πολύ σκοτεινό, το οποίο δεν θα αργούσε να εκδηλωθεί στη συνέχεια της σεζόν.
Conversations With Dead People (Σεζόν 7, Επεισόδιο 7)
Άλλο ένα ιδιαίτερα ευρηματικό επεισόδιο, με μια πρωτότυπη ιδέα η οποία μάλιστα εξελίσσεται εντελώς απρόβλεπτα και προοικονομεί τις κεντρικές εξελίξεις της τελευταίας σεζόν. Η Buffy, η Willow και η Dawn, αδελφή της πρωταγωνίστριάς μας, έρχονται σε επαφή με νεκρούς (νεκροζώντανους, καλύτερα) πλέον γνωστούς τους, που σε μερικές περιπτώσεις αποτελούν και ιδιαίτερα αγαπημένα τους πρόσωπα. Το ενδιαφέρον τίθεται μάλλον στην περίπτωση της Willow, της οποίας η συνάντηση είναι και η πλέον συγκινητική, αλλά και μέσω της οποίας χτίζεται το ενδιαφέρον για το φινάλε. Όμως, αν και λιγότερο «σημαντική» για τη σειρά, τις εντυπώσεις κλέβει η συνάντηση της Buffy με έναν παλιό συμμαθητή της, που μετατράπηκε σε βαμπίρ μετά από τις σπουδές του στην ψυχολογία. Μεταξύ… «συνεδριών» νεο-γοτθικού… «ταβερνόξυλου» μεταξύ της vampire slayer και του βαμπίρ μέσα σε ένα νεκροταφείο, το τελευταίο φροντίζει, λόγω της οικειότητας που κάποτε είχε με τη Buffy, να της παραδώσει και πολύ κυριολεκτικές «συνεδρίες» ψυχοθεραπείας˙ κάτι που οδηγεί σε ένα επεισόδιο με ψυχογραφική εστίαση και τεράστιο ενδιαφέρον για το πώς αυτή εκτελείται.
Chosen (Σεζόν 7, επεισόδιο 22)
Το φινάλε της σειράς (αλλά όχι και του ίδιου του Buffyverse) αποτελεί ένα ιδανικό κλείσιμο για τη σειρά που επηρέασε όσο λίγες την ποπ κουλτούρα της δεκαετίας της. Η τελική μάχη με το… απόλυτο κακό, το «πρώτο κακό», όπως αποκαλούνταν στη σειρά, αποτελούσε αντικείμενο προοικονομίας από το αγαπημένο χριστουγεννιάτικο επεισόδιο της σειράς (το Amends της τρίτης σεζόν). Εδώ καταλήγει σε μια τεραστίων διαστάσεων και επικών προδιαγραφών μάχη (πραγματικά μια «ηρωική» αφήγηση φαντασίας με τα όλα της, θα λέγαμε) μεταξύ καλού και κακού, μεταξύ του «στρατού» των νεαρών slayers υπό την καθοδήγηση της Buffy και του νεκροζώντανου στρατού του «πρώτου κακού». Παρά τη generic βάση του φινάλε, όμως, η κατάληξη δεν είναι καθόλου προβλεπόμενη: επιφυλάσσει μια απροσδόκητη κατάληξη για το Sunnydale, άρα και το Hellmouth κι εμείς μένουμε να αναρωτιόμαστε: τώρα που το τέλος είναι ομολογουμένως δίχως επιστροφή, πόσες επαναλήψεις Buffy μπορούμε να αντέξουμε; Το μέτρημα πλέον το έχουμε χάσει…
Περισσότερες λίστες για τηλεοπτικές σειρές.
