Μετά την επιστροφή στις «weird» ρίζες με το Kinds of Kindness, ο Γιώργος Λάνθιμος (The Lobster, Poor Things) ενώνει τις δυνάμεις του με τον Will Tracy (Succession, The Menu) για να αφηγηθεί την ιστορία δύο νεαρών συνωμοσιολόγων (Jesse Plemons, Aidan Delbis) που απάγουν την Michelle Fuller, την πανίσχυρη CEO (Emma Stone) μιας φαρμακευτικής εταιρείας, πεπεισμένοι πως είναι μία εξωγήινη με σκοπό να καταστρέψει τον πλανήτη Γη.
Remake του αταξινόμητου νοτιοκορεάτικου φιλμ του Jang Joon-hwan, Save the Green Planet! (2003), η Bugonia του Γιώργου Λάνθιμου μπορεί να διαθέτει πιο συνεκτικό ύφος, αλλά εκτελεί αποτελεσματικότερα την τολμηρή ιδέα της. Κι αυτό, διότι στις δύο δεκαετίες (και κάτι ψιλά) που έχουν μεσολαβήσει από την κυκλοφορία της πρωτότυπης ταινίας, οι συνωμοσίες βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας σφαίρας, η πολιτική ορθότητα ευαγγελίζεται ισότιμη πρόσβαση στις θέσεις των καταπιεστών, ο ανθρωπότυπος του Συνωμοσιολόγου έχει αποκτήσει σάρκα και οστά μέσα από τη διαδικτυακή του παρουσία και CEO έχουν γίνει πλανητάρχες. Με άλλα λόγια, το σενάριο μπορεί να αποτυπώσει την ίδια (κατά βάση) ιστορία με περισσότερες αποχρώσεις και το σενάριο του Tracy δεν αφήνει την ευκαιρία να πάει χαμένη.
Οι διαφορές ανάμεσα στις δύο προσεγγίσεις εκδηλώνονται πιο χειροπιαστά στον πρωταγωνιστή της ταινίας, τον Teddy. Σε αντίθεση με τον Byeong-gu του Save the Green Planet!, o Teddy ναι μεν δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει βίαια μέσα για να αποσπάσει την αλήθεια που θέλει να ακούσει, αλλά ελπίζει ότι θα πετύχει τον στόχο του με τον διάλογο. Με αυτή την μεταστροφή, η Bugonia φαίνεται να ενδιαφέρεται λιγότερο για την έμφυτη βία του ανθρώπινου είδους και περισσότερο για τα όρια του διαλόγου ως εργαλείο επίλυσης των (πολιτικών) διαφωνιών σε έναν κόσμο που η πολιτική σύγκρουση θεωρείται αμαρτία και οι άνθρωποι έχουν πάψει να εμπιστεύονται ο ένας τον άλλον. Αναδεικνύει την κενότητά του διαλόγου, όταν οι συνομιλητές πλημμυρίζουν τη συζήτηση με σοσιαλμιντιακά τσιτάτα μηδενικής ουσίας και αναρωτιέται πώς είναι ποτέ δυνατόν ένας φτωχός μελισσοκόμος να συζητήσει επί ίσοις όροις με ένα πανίσχυρο πλάσμα που μπορεί να κινητοποιήσει ολόκληρους κρατικούς μηχανισμούς για χάρη του.
Παράλληλα, το σενάριο του Will Tracy σχολιάζει με οξυδέρκεια τον κατακερματισμό της πολιτικής δράσης και τον ηθικό πανικό που χαρακτηρίζει πολλά αντισυστημικά στρατόπεδα που υπόσχονται ένα καλύτερο μέλλον («αν θέλετε να μείνει πιστοί στην ιδεολογία σας δεν πρέπει να ακούτε αυτή τη μουσική, ούτε να βλέπετε εκείνες τις ταινίες!»), προσθέτοντας ενδιαφέρουσες στρώσεις κοινωνικού σχολιασμού που απουσιάζουν από το Save the Green Planet!. Προς το τέλος της ταινίας, η Michelle ρωτάει τον Teddy αν είναι μέλος κάποιου κινήματος για να λάβει αρνητική απάντηση και την διευκρίνηση πως τα κινήματα αποτελούνται από συλλογικότητες, όχι μονάδες∙ να το σύντομο σχόλιο για την διάσπαση του πολιτικού αγώνα. Όμως, η αιτία για το μοναχικό «αντιστασιακό» ταξίδι του Teddy ίσως οφείλεται και στον ασκητικό τρόπο ζωής που τον είδαμε νωρίτερα να επιβάλλει χειριστικά στον καλόβουλο ξάδερφό του∙ ένας τρόπος ζωής γεμάτος απαγορεύσεις που σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσους «πιστούς» μπορεί να προσελκύσει όταν η σύγχρονη εξουσία, όπως αυτή εκφράζεται στο γοητευτικό πρόσωπο της Michelle, υιοθετεί πολιτικές της ευχαρίστησης, της εκπλήρωσης και της καλοπέρασης.
Πάντως, αν κάτι λείπει από τη γραφή του Tracy είναι η απουσία μιας ποιότητας αντίστοιχης με το «παράλογο» χιούμορ του Ευθύμη Φιλίππου, την σπιρτάδα των ατάκων του Tony McNamara ή τις ευρηματικές προσβολές του Succession που έσφαζαν με το γάντι. Ως αποτέλεσμα, οι διάλογοι είναι αστείοι –πώς θα μπορούσαν να μην είναι άλλωστε με τέτοια πλοκή;-, αλλά όχι όσο καυστικοί απαιτούσε μία ταινία που βασίζεται στις λεκτικές συγκρούσεις.
Σε κάθε περίπτωση, τις όποιες σεναριακές ελλείψεις καλύπτουν και με το παραπάνω οι ερμηνείες. Αναμφίβολα, την παράσταση κλέβει ο Jesse Plemons, ένας τρομερά υποτιμημένος ηθοποιός που δίνει στον Teddy μία τραγική υπόσταση βυθισμένη στην παράνοια. Ο Teddy συχνά μοιάζει παράφρονας, απειλητικός και χειριστικός (κυρίως προς τον ξάδερφό του), αλλά δεν είναι ανόητος και κάνει ειλικρινή προσπάθεια να παραμείνει ευγενικός και πράος απέναντι στη Michelle, παρά την οργή που σιγοβράζει μέσα του για την μοίρα της μητέρα του. Εξαιρετική και η Emma Stone που σταδιακά αφήνει στην άκρη την αστική ευγένεια και αποκαλύπτει το επιβλητικό θεριό που κρύβει μέσα τη, ενώ ο Aidan Delbis που υποδύεται τον ξάδερφο του Teddy προσφέρει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο στην ταινία.
Όσο για τον Λάνθιμο, η Bugonia τον αναγκάζει να βγει από τη «ζώνη ασφαλείας» του. Εδώ, απουσιάζει η τόσο ξεχωριστή κινησιολογία των ηθοποιών του, οι πανταχού παρούσες ερωτικές σκηνές, ενώ η έννοια του μικρόκοσμου εντός των οποίων συνηθίζει να τοποθετεί τους ήρωες των ταινιών του είναι πιο περιορισμένη. Ωστόσο, η «λανθιμική» ματιά δεν είναι εξαφανισμένη, αλλά αποκαλύπτεται σε μικρότερες, αλλά έξοχες δόσεις, όπως τα ασπρόμαυρα φλάσμπακ με την μητέρα του Teddy που έχουν κάτι από μαγικό ρεαλισμό και κυρίως την κλιμάκωση της ταινίας, την οποία ο Λάνθιμος προσεγγίζει ποιητικά και αθόρυβα παρά τον κρότο της.
Η Bugonia του Γιώργου Λάνθιμου πηγαίνει τις ιδέες της πρωτότυπης ταινίας ένα βήμα παρά πέρα, θυσιάζοντας όμως κάτι από την ατίθαση εκκεντρικότητά της, βρίσκει τον Έλληνα auteur στην πιο προσιτή, αν και όχι πιο χαρακτηριστική στιγμή της φιλμογραφίας του και δίνει επιτέλους τον χώρο και τον χρόνο στον απίθανο Jesse Plemons να δείξει στο ευρύ κοινό γιατί (πρέπει να) θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ηθοποιούς της γενιάς του.
