Το Βασίλειο του Abraxeon βρίσκεται κάτω από καθεστώς πολιορκίας από τους Dreadites, υπηρέτες του εδώ και πολύ -–πολύ καιρό νεκρού Άρχοντα Nekromemnon. Όταν ο Deathstalker (John Bernhardt) ανακαλύπτει ένα καταραμένο αντικείμενο από ένα πεδίο μάχης σπαρμένο με κατακρεουργημένα πτώματα, η μαύρη μαγεία πέφτει πάνω του και τερατώδεις δολοφόνοι αρχίζουν να τον κυνηγούν. Για να επιβιώσει, πρέπει να διαλύσει την κατάρα και να αντιμετωπίσει το Κακό που αναδύεται. Ο θάνατος είναι μόνο η αρχή μιας μεγάλης περιπέτειας!
Το 1983, ο James Sbardellati γύρισε το b-movie epic fantasy φιλμ του με τίτλο Deathstalker. Η ταινία γνώρισε ανέλπιστη επιτυχία για τα δεδομένα του προϋπολογισμού της και, παρά τις αρνητικές κριτικές, κέρδισε αφοσιωμένο cult κοινό. Αποτέλεσμα αυτής της επιτυχίας ήταν η κυκλοφορία σίκουελ τέσσερα χρόνια αργότερα, που επίσης αγαπήθηκε από τους αιρετικούς λάτρεις της πρώτης ταινίας. Η απήχηση των δύο εκείνων ταινιών ποτέ δεν ξεπέρασε τα όρια των nerds που μεγάλωναν εκείνη την εποχή, αποδείχθηκε όμως αρκετά ανθεκτική προκειμένου, εν έτει 2025, να μπει μπροστά ένα remake της πρώτης ταινίας.
Αν κι έχουμε κάθε λόγο να είμαστε επιφυλακτικοί με τα remakes παλαιότερων ταινιών, και ειδικά με εκείνα που επενδύουν στη νοσταλγία των θεατών – πόσο μάλλον όταν οι λάτρεις ενός franchise δεν είναι τόσο πολλοί όσο ενός Star Wars για παράδειγμα – οι ενστάσεις και οι φόβοι μας κάμφθηκαν από τη στιγμή που μάθαμε το όνομα του σκηνοθέτη που ανέλαβε το εγχείρημα. Ο Steven Kostanski έχει δώσει τα διαπιστευτήριά του στο b-movie σινεμά που αξιοποιεί δημιουργικά τη νοσταλγία και τα διδάγματα παλαιότερων ταινιών για να τα προσαρμόσει στην εποχή μας, μέσα από ταινίες όπως το Manborg (2011), το The Void (2016) και το Psycho Goreman (2020). Ο Kostanski είναι ένας σκηνοθέτης που δεν καταφεύγει στην ευκολία του ψηφιακού αλλά προτιμά το practical filmmaking, δε φείδεται το gore και την καφρίλα, δεν υποκύπτει σε πιέσεις πολιτικής ορθότητας.
Έτσι, η δική του εκδοχή του Deathstalker ξεκαθαρίζει από την αρχή τις προθέσεις της. Στο πρώτο κιόλας πλάνο, βλέπουμε ένα πελώριο τσεκούρι να κόβει με βάναυσο τρόπο το κεφάλι ενός τύπου και τον άνθρωπο που κρατά το όπλο να ξεριζώνει με μανία το κεφάλι από το υπόλοιπο σώμα του θύματος. Η αντίδρασή μας δεν μπορεί παρά να είναι μια πορωμένη κραυγή ενθουσιασμού, καθώς αντιλαμβανόμαστε ότι το φιλμ βρίσκεται στα σωστά χέρια και θα μας προσφέρει ακριβώς ό,τι ζητήσαμε. Και πράγματι, το νέο Deathstalker είναι μια ταινία φτιαγμένη στο χέρι, με ολοφάνερα ψεύτικα εφέ που όμως αποτελούν αισθητική επιλογή του δημιουργού, πρακτικά σκηνικά, πολύ αίμα και one-liners που ξεσηκώνουν.
Αν σε κάτι πάσχει η ταινία, αυτό είναι ο ρυθμός και οι ερμηνείες. Κι αν οι δεύτερες δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο του franchise και, επομένως, δεν είχαμε λόγους να απαιτούμε κάτι οσκαρικό, ο ρυθμός πλήττει τη συνολική επίγευση, καθώς είναι μονότονος και κάπου καταντά κουραστικός. Ο Kostanski, πάνω στον ενθουσιασμό του, υπερ-σκηνοθετεί κάθε σκηνή και προσπαθεί να είναι cool και edgy διαρκώς. Κάπου το μέτρο χάνεται, από την άλλη βρισκόμαστε σε ταινία – φόρο τιμής σε ένα franchise και μια εποχή τίγκα στην υπερβολή και την καμπίλα, επομένως θα ήταν λάθος μας να μην αφεθούμε στον καναπέ μας και να μην απολαύσουμε αυτό το φιλμ για όσα έχει να μας προσφέρει.
Το Deathstalker του Steven Kostanski μοιάζει με όαση πρακτικής εφεδίλας και σκηνογραφίας στην κόλαση ψηφιακής ευκολίας που ζούμε. Όσο το κυρίως ρεύμα του Χόλιγουντ επιμένει στο άχαρο CGI και τις υπερπαραγωγές που μοιάζουν όλες ίδιες, τόσο ανεξάρτητοι δημιουργοί σαν τον Kostanski, με αγάπη, μεράκι και φαντασία, θα είναι όλο και περισσότερο αναγκαίοι. Ακόμα κι αν το Deathstalker έχει σοβαρές αδυναμίες και δε λογίζεται ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη, είναι απείρως προτιμότερο από το μέσο μοντέρνο χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ.
