Δημιουργία του Steven Conrad, ο οποίος εκτελεί χρέη σεναριογράφου, showrunner, εκτελεστικού παραγωγού και σκηνοθέτη, το DTF St. Louis (ΗΒΟ) συστήνεται ως μια ιστορία μυστηρίου με φόντο ένα ερωτικό τρίγωνο ανάμεσα σε τρεις ενήλικες σε κρίση μέσης ηλικίας. Όταν ο ένας εξ αυτών βρεθεί νεκρός, αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι της σχέσης τους, φέρνοντας στην επιφάνεια μυστικά, ένοχες απολαύσεις και ανασφάλειες, πολλές ανασφάλειες.
Εκ πρώτης όψεως, η σειρά μοιάζει με ένα τυπικό whoddunit, τοποθετημένο στα αμερικανικά προάστια. Το σενάριο κλείνει διαρκώς το μάτι σε γνώριμες αποκαλύψεις, κι όμως, κάτι διαφορετικό φαίνεται να κρύβεται πίσω από την οικεία επιφάνεια. Πράγματι, επεισόδιο-επεισόδιο και ανατροπή-ανατροπή, το DTF St. Louis αποκαλύπτει όλο και περισσότερο την πραγματική του όψη∙ μια σειρά που δεν στοιχηματίζει στον κιτρινισμό που χαρακτηρίζει τέτοιες ιστορίες, αλλά στις ανασφάλειες που τρώνε σαν σαράκι την ανθρώπινη ψυχή, οδηγώντας στην κατάρρευση των σχέσεων.
Κάποιες φορές, ευτυχώς ελάχιστες, η βαρύτητα των μυστικών αποδεικνύεται παραπλανητική, ένα τέχνασμα για να στρέψει τις υποψίες προς συγκεκριμένα πρόσωπα, όπως συνέβη με την αποκάλυψη γύρω από τα γεγονότα που οδήγησαν στην παραμόρφωση του πέους ενός εκ των δύο πρωταγωνιστών. Τις περισσότερες φορές, όμως, το στοίχημά της σειράς λειτουργεί και οι εκπλήξεις που επιφυλάσσει είναι σοκαριστικές με έναν ασυνήθιστο τρόπο. Όχι επειδή φέρνουν στο φως το σκοτάδι των χαρακτήρων ή τα άκρα στα οποία είναι πρόθυμοι να φτάσουν για να πετύχουν τους σκοπούς τους, αλλά για την ικανότητά τους να δείχνουν κατανόηση και τελικά να αποδέχονται ακόμα και την πιο τρελή ιδέα.
Στην καρδιά της αφήγησης βρίσκεται η φιλία δύο αντρών. Ο Clark (Jason Bateman) είναι ένας ιδιαίτερα δημοφιλής μετεωρολόγος, τόσο δημοφιλής που το πρόσωπό του διακοσμεί μέχρι και γιγαντιαίες διαφημίσεις στον δρόμο. Κι όμως, η οικογενειακή του ζωή δεν τού προσφέρει πληρότητα, δεν καταφέρνει να τον κάνει να αισθανθεί λιγότερο μόνος. Ο Floyd (David Harbour) είναι ένας ευτραφής διερμηνέας νοηματικής που πασχίζει να δημιουργήσει μια υγιή σχέση με τον γιο της γυναίκας του, αγχώνεται για τα παραπανίσια κιλά του και στεναχωριέται που το παραμορφωμένο πέος του στέκεται εμπόδιο στη σεξουαλική του ευχαρίστηση. Σύντομα, οι δυο τους αναπτύσσουν μια ξεχωριστή σχέση∙ περνάνε όλο και περισσότερο χρόνο μαζί, μοιράζονται τις πιο απόκρυφες σκέψεις τους και δεν φοβούνται να αγγίζουν ο ένας τον άλλον για να δείξουν την αγάπη, όχι απαραίτητα με την ερωτική έννοια, που αισθάνονται ο ένας για τον άλλον.
Το μυστήριο γύρω από τη δολοφονία δεν είναι παρά το δόλωμα της ιστορίας, η αφορμή για το ξεδίπλωμα μιάς αρρενωπότητας που δεν διστάζει να ομολογήσει την ευθραυστότητα της και να εκφράσει την ανάγκη της για οικειότητα, ακόμα και με άτομα του ίδιου φύλου. Αυτό το νέο είδος αρρενωπότητας που προτείνει το DTF St. Louis, η ατοξική αρρενωπότητα, αν προτιμάτε, είναι έκδηλη ακόμα και στις ερωτικές σκηνές του. Σκηνές που δεν διαθέτουν ίχνος προστυχιάς, αλλά είναι πρόθυμες να εξερευνήσουν τα φετίχ και την επιθυμία με χιούμορ και ειλικρίνεια, τολμώντας να ανατρέψουν την εικόνα του πανίσχυρου αρσενικού που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο.
Το εγχείρημα που επιδιώκει να φέρει εις πέρας ο Conrad δεν είναι εύκολο και σίγουρα δεν θα ήταν εξίσου επιτυχημένο και αληθοφανές δίχως τη συνεισφορά των πρωταγωνιστών του. Η χημεία των Bateman και Harbour είναι πραγματικά εξαιρετική και οι ματιές που ανταλλάσσουν φροντίζουν να εκφράζουν τον θαυμασμό του ενός για τον άλλον, αλλά και την άνεση που αισθάνονται όταν βρίσκονται μαζί. Και οι δύο παραδίδουν υποδειγματικές ερμηνείες, ακριβώς όπως και η Linda Cardellini στο ρόλο της συζύγου του Floyd, αλλά είναι ο Harbour εκείνος που κλέβει την παράσταση. Εύθραυστος και στοιχειωμένος από το γοητευτικό παρελθόν του που τώρα μοιάζει με ξεθωριασμένη φωτογραφία, μα με ατελείωτα αποθέματα αγάπης και φροντίδας για τον Άλλον, ζωντανεύει έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να κατρακυλήσει προς την καρικατούρα, αλλά ποτέ δεν χάνει την ανθρωπιά του.
Σε αντίστοιχα υψηλά επίπεδα κινείται και η σκηνοθεσία. Με ένα μοντάζ που πηγαινοέρχεται από το παρελθόν στο παρόν και τούμπαλιν, ο Conrad επανέρχεται ξανά και ξανά σε γεγονότα που έχουμε δει για να το προσεγγίσει υπό νέο πρίσμα, αλλάζοντας εντελώς το πλαίσιο τους, άρα και το νόημα τους. Διατηρεί ιδανική ισορροπία ανάμεσα στις δραματικές και τις κωμικές στιγμές και ακολουθεί έναν αργόσυρτο ρυθμό που μοιάζει σχεδόν υπνωτιστικός, παρ’ ότι ανα στιγμές πέφτει στη γνώριμη πλέον παγίδα των μίνι σειρών∙ το αχρείαστο αφηγηματικό ξεχείλωμα.
Τολμηρό και αστείο, το DTF St. Louis αδιαφορεί για τις συμβάσεις των ιστοριών μυστηρίου -η αποκάλυψη του φινάλε είναι ενδεικτική- και προτείνει ένα νέο είδος αρρενωπότητας που κουβαλάει τις δικές της προκλήσεις. Η εκκεντρικότητά του δεν ευνοεί τη μαζική απήχηση, αλλά το μόνο σίγουρο είναι πως θα ανταμείψει εκείνους που θα τολμήσουν να του δώσουν μια ευκαιρία.
Περισσότερες κριτικές σειρών.
