Σε μια μετά θάνατον ζωή όπου οι ψυχές έχουν μία εβδομάδα για να αποφασίσουν πού – και με ποιον – θα περάσουν την αιωνιότητά τους, η Joan (Elizabeth Olsen) καλείται να αποφασίσει με ποιον θα πορευτεί στην μεταθανάτια ζωή της: τον άντρα με τον οποίο πέρασε τη ζωή της (Miles Teller) ή τον πρώτο της έρωτα (Callum Turner), που πέθανε στον πόλεμο της Κορέας και την περίμενε καρτερικά 67 ολόκληρα χρόνια για να ξανασμίξουν;
Παρά την μεταφυσική ιδέα της, η ταινία του David Freyne πρόκειται στον πυρήνα της για μια καθαρόαιμη ρομαντική κομεντί, όπου η γοητευτική πρωταγωνίστρια καλείται να επιλέξει ανάμεσα στον κούκλο πρώτο της σύζυγό που έχασε πρόωρα τη ζωή του, αφήνοντας ένα ανεκπλήρωτο κενό και τον συμπαθή, αλλά δεύτερο και καταϊδρωμένο σύζυγο με τον οποίον πέρασε μια ολόκληρη ζωή. Η απάντηση μοιάζει προφανής, αλλά κάτι η αυστηρή προθεσμία, κάτι το άτιμο το συναίσθημα, η σωστή επιλογή -αν υπάρχει!- αποδεικνύεται περίπλοκη.
Η Elizabeth Olsen (WandaVision) αποδίδει στην εντέλεια την απεγνωσμένη θέσης της Joan, αλλά και το λάγνο βλέμμα της όταν ξαναβλέπει μετά από δεκαετίες τον Luke, αν και ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Larry του Miles Teller. Με αφέλεια που προσφέρει κάποιες από τις πιο κωμικές στιγμές της ταινίας, ο Teller μπορεί να μοιάζει καταδικασμένος να χάνει από την τελειότητα του Luke, αλλά είναι εκείνος που κερδίζει την συμπάθεια του κοινού – ίσως, επειδή πάντοτε έχουμε μια ζεστή θέση για τους «χαμένους». Απ’ την άλλη, ο Callum Turner είναι ελαφρώς πιο παραγκωνισμένος, το σενάριο δεν του επιτρέπει να αξιώσει πολλά περισσότερα από τον τέλειο άντρα -τον όμορφο, τον ετυμόλογο, τον ρομαντικό. Οι τρεις τους έχουν εξαιρετική χημεία και με σύμμαχο το ανάλαφρο ύφος της ιστορίας, η ταινία καταφέρνει να ανταποκριθεί αποτελεσματικά στο πρώτο και πιο βασικό επίπεδο, να προσφέρει δηλαδή μία ευχάριστη κινηματογραφική εμπειρία.
Το δυστύχημα όμως είναι πως, ενώ το Eternity καταλήγει μια ρομαντική κομεντί που ελάχιστοι θα θυμούνται σε λίγους μήνες, είχε ουσιαστικές προοπτικές για κάτι πιο ενδιαφέρον και φρέσκο. Το σενάριο όμως δεν είχε διάθεση να ανταποκριθεί στην πρόκληση, διστάζοντας να ακολουθήσει μια πιο τολμηρή οδό, καταλήγοντας τελικά σε μια κλιμάκωση που όχι μόνο μαστίζεται από πολλαπλά φινάλε, αλλά αναιρεί και τους -αναίτια περίπλοκους και απαιτητικούς- κανόνες που το ίδιο είχε θέσει νωρίτερα.
Λιγότερο φιλοσοφημένο απ’ όσο νομίζει πως είναι και περισσότερο άτολμο απ’ όσο θα ήλπιζε, το Eternity μοιάζει με μια χαμένη ευκαιρία. Και όντως είναι, μόνο που έχει την τύχη μέσα στην αστοχία του να διαθέτει ένα ικανότατο πρωταγωνιστικό τρίο που μπορεί να εξασφαλίσει πως η θέαση της ταινίας θα διατηρηθεί σε διασκεδαστικά επίπεδα.
