Έχοντας μάθει μόλις τα νέα για την εγκυμοσύνη της Sue Storm (Vanessa Kirby), η υπερηρωική οικογένεια των Fantastic Four έρχεται αντιμέτωπη με τον αχόρταγο διαστημικό θεό που ονομάζεται Galactus (Ralph Ineson) και απειλεί να καταβροχθίσει τη Γη, εκτός κι αν οι προστάτες της είναι πρόθυμοι για μια τραγική προσωπική θυσία.
Η κινηματογραφική επιστροφή των πολύπαθων Fantastic Four επιχειρεί να προσφέρει μια νότα φρεσκάδας στο MCU που βλέπει το δοξασμένο παρελθόν του να απομακρύνεται όλο και περισσότερο. Εν μέρη, η ταινία του Matt Shakman, γνώριμου στο σύμπαν της Marvel από την τηλεοπτική σειρά WandaVision, τα καταφέρνει ικανοποιητικά, υιοθετώντας μία ακαταμάχητη ρετροφουτουριστική όψη που τιμά τις κομιξικές καταβολές των χαρακτήρων και προσδίδει στο τελικό αποτέλεσμα μία άμεσα αναγνωρίσιμη οπτική ταυτότητα.
Ενδιαφέρουσες πτυχές κρύβει και το σενάριο, το οποίο υπογράφουν όχι ένα, ούτε δύο, αλλά τέσσερα (!) άτομα. Εν αναμονή της γέννησης του παιδιού του, το ορθολογικό πνεύμα του Reed Richards (Pedro Pascal) πασχίζει να επιβεβαιώσει πως οι υπερδυνάμεις του ίδιου και της Sue δεν θα απειλήσουν την ασφάλεια του βρέφους. Προσθέτοντας στην εξίσωση και την αγωνία που προκαλεί η υπαρξιακή απειλή του Galactus, η νέα ταινία των Fantastic Four μετατρέπεται σε μια ενδιαφέρουσα αλληγορία για τα γονεϊκά άγχη και την επιθυμία του ανθρώπου να τιθασεύσει κάθε πηγή αβεβαιότητας.
Τι κρίμα όμως που όλες αυτές οι ενδιαφέρουσες ιδέες πέφτουν στο κενό εξαιτίας της ανύπαρκτης χημείας τούτης της κατ’ όνομα μόνο φανταστικής οικογένειας; Δίχως την παραμικρή έγνοια να συστήσει πειστικά τους ισχυρούς δεσμούς που ενώνουν τους τέσσερις πρωταγωνιστές του, το The Fantastic Four: First Steps βιάζεται να βουτήξει κατευθείαν στην όχι και τόσο συναρπαστικά σκηνοθετημένη δράση και στα τιτάνια διακυβεύματα της κοσμικής απειλής του Galactus. Είναι ενδεικτικό πως ακόμα και οι πολύχρονες, άκαρπες προσπάθειες της Sue και του Reed για την απόκτηση απογόνου γίνονται γνωστές με έναν βιαστικό διάλογο στα πρώτα λεπτά της ταινίας! “Κερασάκι στην τούρτα”, η ανύπαρκτη χημεία μεταξύ του Pedro Pascal και της Vanessa Kirby (Mission: Impossible – Dead Reckoning) και η παγερά αδιάφορη ερμηνεία των δύο ηθοποιών. Ειδικά η Kirby είναι επιεικώς απαράδεκτη, αν και τι να κάνει η δόλια όταν το σενάριο τής προσφέρει ελάχιστες ατάκες με ουσία;
Σε παρόμοια μοίρα βρίσκονται και ο Ben Grimm του Ebon Moss-Bachrach (The Bear) και η Silver Surfer της Julia Garner. Χαμένοι κάτω από στοίβες ψηφιακών εφέ δεν αποκτούν ποτέ ιδιαίτερη υπόσταση με την παρουσία τους να είναι είτε διακοσμητική (Ben Grimm), είτε να λειτουργεί ως σεναριακή ευκολία σε κρίσιμες στιγμές (Silver Surfer). Ο μόνος που καταφέρνει να χαραχθεί στη μνήμη είναι ο ατακαδόρος Johnny Storm του Joseph Quinn (Stranger Things Season 4), αν και το σενάριο επιχειρεί να του δώσει μια τάχα τραγική κατάληξη που φαντάζει όμως ουρανοκατέβατη.
Πολλές είναι οι σεναριακές αστοχίες και στο χτίσιμο του κόσμου. Όπως και στο Superman, έτσι κι εδώ, οι μάζες αλλάζουν γνώμη με ύποπτη ευκολία και η πολιτική ισχύς που αποκτά η υπερηρωική ομάδα προσεγγίζεται με εντυπωσιακή επιφανειακότητα, ενώ θα μπορούσε να δώσει υλικό για μια ολόκληρη ταινία. Αντίστοιχο ζουμί υπάρχει και στη μισή ντουζίνα ανταγωνιστών που παρουσιάζονται άρων άρων μέσα σε λίγα λεπτά, μόνο και μόνο επειδή κάποιοι πρόκειται να αποδειχθούν χρήσιμοι προς την κλιμάκωση της ταινίας…
Μπορεί το The Fantastic Four: First Steps να διαθέτει στιλ και μια τζούρα ουσίας, αλλά πάσχει από ένα σενάριο που προσπαθεί να συμπυκνώσει δυο-τρεις ταινίες σε μία και στερείται του πιο σημαντικού συστατικού: αξιομνημόνευτους χαρακτήρες που πείθουν για τους ισχυρούς δεσμούς που τους ενώνουν.
