Καλώς ήρθατε και πάλι στο Shadyside. Στο καινούργιο κεφάλαιο του αιματοβαμμένου franchise Fear Street, το λύκειο της περιοχής προετοιμάζεται πυρετωδώς για το χορό της αποφοίτησης και τα κορίτσια αναπτύσσουν έντονο ανταγωνισμό για τον τίτλο της Βασίλισσας του Χορού. Όταν, όμως, όλα τα φαβορί για τον τίτλο φαίνεται να εξολοθρεύονται από μια νεοφερμένη (India Fowler) κοπέλα γεμάτη αυτοπεποίθηση και όλα τα υπόλοιπα κορίτσια αρχίζουν να εξαφανίζονται μυστηριωδώς δίχως να αφήνουν πίσω τους ίχνη, η τάξη του ’88 έρχεται ξαφνικά αντιμέτωπη με τη συνειδητοποίηση πως το πάρτι αποφοίτησης δε θα είναι καθόλου αυτό που ονειρεύονταν.
Βασισμένες στα ομότιτλα μυθιστορήματα τρόμου του R.L. Stine, που έχουν προκαλέσει χαμό στα ράφια των βιβλιοπωλείων σημειώνοντας ρεκόρ πωλήσεων, οι ταινίες Fear Street αποτελούν ένα έλασσον, όχι κακό, αλλά σίγουρα ελάχιστα ενδιαφέρον κεφάλαιο στο μοντέρνο σινεμά τρόμου. Οι τρεις πρώτες ταινίες, σε σκηνοθεσία Leigh Janiak, κυκλοφόρησαν όλες μαζί το καλοκαίρι του 2021, χωρίς πλάνα για τέταρτη ταινία. Ωστόσο, η χαριτωμένη, αν και όχι ιδιαίτερα ευφάνταστη, ανακύκλωση ιδεών παρμένων από παλιότερες, αγαπημένες ταινίες του είδους τις κατέστησε αγαπητές στα μάτια των horror fans που δεν είχαν κάτι καλύτερο να δουν τότε στην πλατφόρμα του Netflix, και κάπως έτσι δόθηκε το πράσινο φως για ένα ακόμα κεφάλαιο.
Στη νέα ταινία, που έχει σαν υπότιτλο Prom Queen, τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Matt Palmer και σημείο αναφοράς είναι τα εφηβικά σλάσερ της δεκαετίας του 1980, ταινίες όπως το A Nightmare on Elm Street του Wes Craven ή το Prom Night του Paul Lynch. Και οι προηγούμενες ταινίες του franchise είχαν σαν σημείο αναφοράς κάποιο υπο-είδος του τρόμου, διέκρινες όμως μέσα τους κάτι χαριτωμένο, κάποια φρέσκια ιδέα από δω κι από κει, ένα κατασκευαστικό μεράκι. Δε συμβαίνει το ίδιο στο νέο φιλμ. Ο Palmer δεν έχει την παραμικρή έμπνευση, αντιθέτως γυρίζει την ταινία όπως θα τη γύριζε οποιοσδήποτε άλλος, ενορχηστρώνοντας κακοστημένα set-pieces τρόμου και φτηνά, προβλέψιμα jump scares.
Εξίσου τεμπέλικο είναι και το σενάριο του φιλμ. Οι νέοι χαρακτήρες μας συστήνονται βιαστικά, μέσα από απαράδεκτο exposition και διαλόγους λες γραμμένους από άτομο μικρότερης ηλικίας κι από αυτή των κεντρικών ηρώων. Η πλοκή κυλά εντελώς βαριεστημένα και προβλέψιμα, μέσα από ανακύκλωση χιλιοειδωμένων μοτίβων των ταινιών τρόμου, χωρίς καμία αίσθηση ρυθμού και τόνου. Ενώ στο φινάλε έχουμε μια αποκάλυψη – twist που επιχειρεί να συνδέσει τα γεγονότα αυτής της ταινίας με την ευρύτερη μυθολογία του franchise με τρόπο γελοίο και ατυχή. Τραβηγμένο από τα μαλλιά και εντελώς μη πειστικό, το φινάλε είναι το κερασάκι στην τούρτα μιας εξαιρετικά απογοητευτικής ταινίας, που ανήκει στις χειρότερες παραγωγές τρόμου της πλατφόρμας.
Για να είμαστε ειλικρινείς, υψηλές προσδοκίες από μια ταινία Fear Street δεν είχαμε ποτέ. Όσο κι αν συμπαθήσαμε τη δεύτερη ταινία της αρχικής τριλογίας, δεν ήταν κάτι παραπάνω από ένα homage σε ταινίες που αγαπάμε περισσότερο και που ήταν και πιο πρωτότυπες. Και με homage μεγάλη τέχνη δεν κάνεις. Ωστόσο, σαν λάτρεις του είδους, περιμέναμε τουλάχιστον μια ταινία που θα μας έκανε να περάσουμε καλά, να απολαύσουμε ευρηματικά φονικά και να μας ανοίξει την όρεξη να ξαναβουτήξουμε στα βαθιά και επικίνδυνα νερά του ‘80s slasher cinema. Αυτή την ταινία δεν την πήραμε. Κι αν πράγματι τώρα θέλουμε να επισκεφθούμε ξανά παλαιότερες ταινίες που λατρέψαμε, είναι για να ξεχάσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα το αίσχος που ονομάζεται Fear Street: Prom Queen.
