Ο Luke Purdue (John Krasinski) είναι ένας τυχοδιώκτης ο οποίος έχει ως επόμενο στόχο να βρει την Πηγή της Νιότης, για λογαριασμό ενός μεγιστάνα ο οποίος πεθαίνει από καρκίνο, του Owen Carver (Domnhall Gleeson). Για να τα καταφέρει, θα ζητήσει τη βοήθεια της αδελφής του, Charlotte (Natalie Portman), η οποία, παρά την αρχική απροθυμία της, θα βρει την ευκαιρία να ξεφύγει από τα δικά της προβλήματα: έναν πρώην σύζυγο, ένα επώδυνο διαζύγιο κι ένα γιο που τη βρίσκει βαρετή. Τα δύο αδέλφια θα ξεκινήσουν μια περιπέτεια που θα τα φέρει και πάλι κοντά, ύστερα από χρόνια απομάκρυνσης.
Το Fountain of Youth είναι η απόπειρα του Βρετανού σκηνοθέτη Guy Ritchie (Snatch, The Ministry Of Ungentlemanly Warfare) να φτιάξει το δικό του Indiana Jones και, ενδεχομένως, να εκκινήσει ένα ολοκαίνουργιο franchise, με την υποστήριξη της πλατφόρμας Apple TV+, όπου και κυκλοφόρησε απευθείας το φιλμ. Σύμφωνα με δήλωση του ίδιου του σκηνοθέτη, αποφάσισε να γυρίσει τη συγκεκριμένη ταινία ως δώρο στα παιδιά του, κάτι που οπωσδήποτε είναι αξιοσέβαστο, πλην όμως δεν μπορούμε να σκεφτούμε, βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα στην οθόνη, πως κάθε παιδί σε αυτόν τον κόσμο αξίζει κάτι καλύτερο από τις δύο μαρτυρικές ώρες στις οποίες πρόκειται να το υποβάλει η ταινία αυτή.
Ως είθισται πλέον, η πλατφόρμα δε λυπήθηκε τα έξοδα. Όπως έχει κάνει στο παρελθόν με δημιουργούς όπως ο Martin Scorsese και ο Ridley Scott, έτσι και στην περίπτωση του Ritchie παραχώρησε στον σκηνοθέτη ένα μεγάλο budget. Σε αντίθεση, όμως, με τους προαναφερθέντες, έμπειρους δημιουργούς, οι οποίοι γνωρίζουν πώς να αξιοποιήσουν ένα μεγάλο προϋπολογισμό – ακόμα κι αν δε μας άρεσε το Napoleon τα λεφτά είναι στην οθόνη – ο Ritchie δείχνει να μην διαθέτει την ίδια ικανότητα. Έτσι, υπερσκηνοθετεί κάθε σκηνή, παραμελώντας εντελώς ένα βασικό στοιχείο μιας καλής ταινίας: τον τόνο. Το Fountain of Youth είναι γυρισμένο λες και κάθε σκηνή αποτελεί δραματική κορύφωση, λες και κάθε χαρακτήρας είναι πρωταγωνιστής.
Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που αφηγείται μια εντελώς παρωχημένη, προβλέψιμη και άνευρη ιστορία (εντελώς ξεκούρδιστο το σενάριο του James Vanderbilt), την οποία ο σκηνοθέτης πασχίζει να καταστήσει ενδιαφέρουσα μέσω ενός οπτικοακουστικού μαξιμαλισμού που είναι πια το σήμα κατατεθέν του, αλλά και η τροχοπέδη που κατακρημνίζει τις περισσότερες από τις δουλειές του. Διαφημισμένο ως μια νέα εκδοχή του Indiana Jones, το φιλμ δε διαθέτει ίχνος από τη σπιρτάδα, το fun και τη χάρη της ταινίας του Steven Spielberg, έτσι βουτηγμένο καθώς είναι στην ψηφιακή αδιαφορία, στην επίπεδη αισθητική της φωτογραφίας και στη λογική αλγορίθμου που διέπει τη συντριπτική πλειοψηφία των ταινιών δράσης της πλατφόρμας.
Ο John Krasinski δεν είναι καθόλου κακός, αλλά δεν μπορεί να σηκώσει στις πλάτες του ένα τέτοιο εγχείρημα, ειδικά από την στιγμή που δεν έχει δίπλα του έναν σκηνοθέτη ικανό να τον αναδείξει. Περιορίζεται στην αναπαραγωγή της χαριτωμένης περσόνας του τυχοδιώκτη που είναι πάντα ετοιμόλογος και ξέρει να καλύπτει την ευαισθησία του. Η Natalie Portman αδικείται κατάφωρα από το σενάριο που της δίνει έναν εντελώς κλισέ χαρακτήρα να παίξει και τον οποίο η ηθοποιός, παρά την εμπειρία της, δεν κατορθώνει να ζωντανέψει.
Το Fountain of Youth σηματοδοτεί δημιουργικό ναδίρ για τον Guy Ritchie. Μαζί με το King Arthur: Legend of the Sword (2017), είναι μάλλον ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η φιλμογραφία αυτού του, έτσι κι αλλιώς, υπερεκτιμημένου δημιουργού. Ίσως ο Βρετανός σκηνοθέτης να έπρεπε να κατεβάσει λίγο τις ταχύτητες, καθώς 7 ταινίες σε 6 χρόνια δεν είναι απαραίτητα καλός σύμβουλος, και να προσέχει λίγο παραπάνω τα σενάρια που διαλέγει και τον τρόπο με τον οποίο τα μετατρέπει σε ταινίες. Από την άλλη, δεν ήταν ποτέ αυτός ο δημιουργός, επομένως δεν υπάρχει και λόγος να γίνει τώρα. Το κοινό του το έχει, και τους παραγωγούς του τους βρίσκει. Απλώς, καθαρά καλλιτεχνικά μιλώντας, κάθε ταινία του είναι πιο ασήμαντη από την προηγούμενη.
