Η Maddie (Rosamund Pike) και ο άνδρας της (Matthew Rhys) δέχονται ένα τηλεφώνημα μεσούσης της νύχτας. Στην άλλη άκρη της γραμμής είναι η κόρη τους, Alice (Megan McDonnell), η οποία τους ενημερώνει ότι χτύπησε με το αμάξι της μια κοπέλα, καθώς οδηγούσε υπό την επήρεια ναρκωτικών, τα οποία κατανάλωσε στην προσπάθειά της να αντλήσει δύναμη για να ανακοινώσει στον φίλο της ότι είναι έγκυος στο παιδί τους. Οι γονείς της σπεύδουν να επιβιβαστούν στο αυτοκίνητό τους με προορισμό το σημείο του ατυχήματος, ενώ παράλληλα δίνουν οδηγίες στην κόρη τους για τη βοήθεια που οφείλει να παράσχει στην, ακόμα ζωντανή, γυναίκα. Πριν, όμως, προλάβουν να φτάσουν στο σημείο, ένα μυστηριώδες ζευγάρι φτάνει εκεί και επιμένει να βοηθήσει την Alice.
Ο ιρανικής καταγωγής σκηνοθέτης Babak Anvari είναι μια αξιοσημείωτη περίπτωση. Αφού προκάλεσε αίσθηση με το ντεμπούτο του, Under the Shadow (2016), μια ταινία που άντλησε έμπνευση από τα κλισέ των creature features για να τα παντρέψει με το κοινωνικό σχόλιο αλά Asghar Farhadi, ξεκίνησε να χτίζει μια φιλμογραφία τεσσάρων ταινιών μέχρι στιγμής, η οποία κινείται σε χαμηλούς προϋπολογισμούς και εξυπηρετεί άψογα (πλην μιας περίπτωσης, του απαράδεκτου Wounds) το σινεμά είδους. Έτσι, τρία χρόνια μετά το ικανοποιητικό I Came By (2022), ο Anvari επιστρέφει με το Hallow Road, μια από τις πιο αγχωτικές και αγωνιώδεις ταινίες της χρονιάς. Κρατώντας και πάλι το budget σε λογικά επίπεδα, έχοντας ένα κεντρικό θέμα να υπηρετήσει και εφαρμόζοντας πλήρη οικονομία στην αφήγησή του, ο δημιουργός πετυχαίνει ακόμα μία αξιόλογη προσθήκη στη φιλμογραφία του.
Το Hallow Road είναι μια ταινία για τις σχέσεις ανάμεσα στους γονείς και τα παιδιά τους. Μιλά για εκείνα που δεν κάνουν οι γονείς για τα παιδιά, είτε από αμέλεια, είτε από επιπολαιότητα, είτε επειδή είχαν εσφαλμένη κρίση τη δεδομένη χρονική στιγμή. Τουλάχιστον αυτή η ταινία είναι μέχρι τη μέση της αφήγησης, καθώς κάπου εκεί το σενάριο περιλαμβάνει μια αναπάντεχη αλλά απολύτως λειτουργική μεταφυσική ανατροπή, η οποία αντλεί από τις λαογραφικές παραδόσεις της Ιρλανδίας – όπου διαδραματίζεται η ταινία –και θέτει το ερώτημα: κατά πόσο ένας απόλυτα ορθολογιστής άνθρωπος μπορεί να συνεχίσει να σκέφτεται λογικά όταν η ζωή του και οι άνθρωποι που αγαπά εξαρτώνται από τις αποφάσεις του; Και, επιπλέον, κατά πόσο μια απόφαση μπορεί να επηρεάσει ολόκληρη την τροπή που θα πάρει η ζωή ενός ανθρώπου;
Η δράση της ταινίας περιορίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου μέσα σε ένα αυτοκίνητο, με εξαίρεση την πρώτη σεκάνς και κάποια μεμονωμένα πλάνα στο ενδιάμεσο. Πρόκειται για ένα δύσκολο εγχείρημα, στις απαιτήσεις του οποίου πάντως ο Anvari ανταποκρίνεται με επιτυχία. Η σφιχτοδεμένη και οικονομημένη διάρκεια της ταινίας – 81 λεπτά μαζί με τίτλους τέλους –σε συνδυασμό με το άψογο μοντάζ, την υποβλητική φωτογραφία, τον προσεκτικά σχεδιασμένο ήχο και την ατμοσφαιρική μουσική επένδυση καθιστούν την ταινία καθηλωτική. Όμως είναι το σενάριο, με τους καταιγιστικούς διαλόγους και τη σωστά κλιμακούμενη συναισθηματική φόρτιση, που μετατρέπουν το Hallow Road όχι απλά σε μια καλή ταινία είδους, αλλά σε ένα φιλμ που σε γεμίζει άγχος και σε βάζει στη θέση των πρωταγωνιστών του, από την οποία δεν μπορείς να ξεφύγεις καθ’ όλη τη διάρκειά του.
Κάτι παραπάνω από ικανοποιητικές είναι και οι ερμηνείες, με τους Rosamund Pike (Gone Girl) και Matthew Rhys (The Americans) να ενσαρκώνουν εξαιρετικά δύο μεσοαστούς οι οποίοι έχουν μάθει να οργανώνουν μέχρι αηδίας κάθε λεπτομέρεια της επαγγελματικής και προσωπικής τους ζωής, να καταπιέζουν τις πιο μύχιες επιθυμίες τους, μόνο και μόνο για να έρθουν αντιμέτωποι με τα λάθη και τις παραλείψεις τους την στιγμή που θα κληθούν να διαχειριστούν μια απρόσμενη κρίση. Εκείνη την στιγμή, κάθε οργάνωση και λογική καταρρέει και οι άνθρωποι αυτοί οφείλουν να επανεξετάσουν τις επιλογές τους, προκειμένου να πάρουν τη σωστή απόφαση. Ο Rhys αντιπροσωπεύει έναν πιο απλό και λαϊκό τρόπο σκέψης, ενώ η Pike εκπροσωπεί έναν ανθρωπότυπο αυστηρά μεθοδικό, που βλέπει το αξιακό του σύστημα να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Το Hallow Road είναι μια ταινία χαμηλών φιλοδοξιών που εξυπηρετεί στην εντέλεια το είδος και τον σκοπό της. Χωρίς να είναι πρωτότυπη ή ελεύθερη αδυναμιών – η επεξηγηματική σκηνή του φινάλε, ορισμένα filler πλάνα που αποδυναμώνουν σποραδικά το ρυθμό –τοποθετεί εξαρχής τον πήχυ εκεί ακριβώς που ξέρει ότι μπορεί να φτάσει. Είναι, με άλλα λόγια, αυτό που ο μέσος θεατής αποκαλεί «μια τίμια, καλή ταινία» που προσφέρει ψυχαγωγία, σασπένς και λίγη τροφή για σκέψη. Η φιλμογραφία του Babak Anvari αποτελείται κατά κύριο λόγο από τέτοιες ταινίες και θα ήταν ακόμα καλύτερο αν είχαμε την ευκαιρία να τις παρακολουθούμε στη μεγάλη οθόνη. Εντάξει, εκτός από το Wounds, που περιλαμβάνει υπερβολικά πολλές κατσαρίδες για να θεωρηθεί έστω υποφερτό, ακόμα και στη μικρή οθόνη.
