/

High Flying Bird: Παίζοντας ένας προς έναν με το Σύστημα

Για άνθρωπο που έχει πάρει σύνταξη απ’ τη σκηνοθεσία, ο Soderbergh αποδεικνύεται κάτι παραπάνω από δραστήριος, αφού τα προηγούμενα δύο χρόνια σκηνοθέτησε δύο ταινίες και μια σειρά (Logan Lucky, Mosaic και Unsane). Για την πρώτη του φετινή ταινία, ξαναπιάνει το iPhone του και συνεργάζεται με το Netflix (κρατήστε αυτές τις πληροφορίες για αργότερα) για να μας αφηγηθεί μια ιστορία που φαινομενικά έχει να κάνει με το μπάσκετ, αλλά στην πραγματικότητα είναι για πολλά περισσότερα.

Αν περιμένετε να απολαύσετε μια αθλητική ταινία που θα περιλαμβάνει εντυπωσιακούς αγώνες, τότε μάλλον θα απογοητευτείτε, αφού η ιστορία επικεντρώνεται στα παρασκηνιακά παιχνίδια ελέγχου. Η ιστορία, τοποθετημένη κατά τη διάρκεια ενός lockout του NBA, δηλαδή εκείνη την περίοδο όπου τα μεγάλα κεφάλια της διοργάνωσης σταματούν τη λειτουργία του πρωταθλήματος, αφήνοντας τους παίκτες απλήρωτους, παρουσιάζει μια βιομηχανία που αντιμετωπίζει τους παίκτες ως σκλάβους, οι οποίοι άπαξ και υπογράψουν συμβόλαιο με κάποια ομάδα βρίσκονται αλυσοδεμένοι στις απαιτήσεις της. Κάθε επιθυμία τους, κάθε απόφαση τους, κάθε δημοσίευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πρέπει να φιλτράρεται από την ομάδα, αφού πλέον ανήκουν ολοκληρωτικά σε εκείνη. Με αφετηρία αυτή την πραγματικότητα, την οποία επαληθεύουν οι συνεντεύξεις τριών πραγματικών παικτών που είναι ενταγμένες στην αφήγηση, το σενάριο τολμάει να κάνει παραλληλισμούς με τη δουλεία, παρουσιάζοντας το μπάσκετ ως ένα άθλημα το οποίο ναι μεν ξεκίνησε ως μια ωμή, γεμάτη ενέργεια δραστηριότητα της αφροαμερικανικής κοινότητας, αλλά πλέον έχει μετατραπεί σε πλουτοπαραγωγική μηχανή και μέσο άσκησης ελέγχου.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο Rey ως ατζέντης παικτών, θα προσπαθήσει να αρπάξει -έστω και για λίγο- τον έλεγχο του εξωγηπεδικού παιχνιδιού χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες των ψηφιακών τεχνολογιών για να θυμίσει σε παίκτες, θεατές και καναλάρχες τη δύναμη μιας ξεχασμένης πτυχής του μπάσκετ, τον αυθορμητισμό που συναντούσε κανείς στα γηπεδάκια όπου μαζεύονταν πιτσιρίκια και έφηβοι να παίξουν. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, η επιλογή του Soderbergh να γυρίσει με σχεδόν DIY τρόπο μια ταινία που ασχολείται με την προσπάθεια αυτονόμησης απ’ το μπασκετικό σύστημα, έχει το ενδιαφέρον της.

Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως, έχει το γεγονός οτι η ταινία προβάλλεται στο Netflix, το οποίο ξεκίνησε ως εναλλακτικός τρόπος διανομής ψυχαγωγικού υλικού, αλλά πλέον όχι μόνο έχει γίνει μέρος του συστήματος, αλλά θέτει εκείνο τους κανόνες. Έτσι, η ίδια η ταινία, ο τρόπος δημιουργίας της και διανομής της θέτουν ενδιαφέροντα ερωτήματα για το κατά πόσο οι νέες τεχνολογίες (ή κάθε τι που υπόσχεται απελευθέρωση απ’ τα δεσμά του συστήματος) μπορούν όντως να οδηγήσουν στην όποια ανατροπή ή αν τελικά πρόκειται να μετατραπούν σε άλλο ένα γρανάζι της μηχανής.

Το πολυεπίπεδο σενάριο του Tarell Alvin McCraney είναι γεμάτο με θεατρικούς διαλόγους που εκτοξεύονται με ταχύτατους ρυθμούς, αλλά δυστυχώς οι πλούσιες ιδέες του δεν αφήνουν χώρο στους χαρακτήρες να αναπνεύσουν, αφήνοντας ανεκμετάλλευτους ηθοποιούς όπως η Zazie Beetz (Atlanta) ή ο Kyle MacLachlan (Twin Peaks). Έτσι, ο μόνος που βγαίνει κερδισμένος ερμηνευτικά είναι ο ταλαντούχος André Holland που στέκεται με περίσσεια ψυχραιμία απέναντι στο χάος που έχει προκαλέσει το lockout και προσπαθεί να σώσει ο, τι μπορεί, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, αν και ερμηνευτικά συνεπείς, δεν μπορούν να δώσουν κάτι παραπάνω.

Ο Soderbergh (ξανά σε τριπλό ρόλο- σκηνοθέτη, μοντέρ και διευθυντή φωτογραφίας!) φαίνεται πιο άνετος με τη χρήση του κινητού, ο ευρυγώνιος φακός του οποίου τον βοηθάει να καδράρει τους ηθοποιούς του με τέτοιο τρόπο, ώστε οι τριγύρω ουρανοξύστες (που στεγάζουν γραφεία εταιρειών) να μοιάζουν έτοιμοι να τους κατασπαράξουν. Παράλληλα, σε αντίθεση με την low budget αισθητική του Unsane, εδώ η φωτογραφία είναι πιο γυαλιστερή και κομψή, αν και ακόμα διακρίνονται κάποιοι περιορισμοί του μέσου.

Συνοψίζοντας, το High Flying Bird είναι άλλος ένας θρίαμβος του Soderbergh που αποδεικνύει πως έχει το χάρισμα να ανταποκρίνεται με σπουδαίο τρόπο ανεξαρτήτως σεναρίων και ειδών. Μην σας ξεγελά το μπασκετικό περιτύλιγμα, η ταινία είναι βαθειά πολιτική και μοιάζει να ολοκληρώνει μια θεματική τριλογία (άτομα εναντίον συστήματος) που ξεκίνησε με το Lucky Logan και συνεχίστηκε με το Unsane, αν και κατά καιρούς έχει ασχοληθεί ξανά με πτυχές του ζητήματος. Το Netflix μπορεί να καυχιέται πως πρόσθεσε άλλη μια σπουδαία ταινία στη συλλογή του και ο Soderbergh οτι ακόμα και ως συνταξιούχος, προσεγγίζει τις δουλειές του με όρεξη και τρομερή δημιουργικότητα.

Σχόλια

Your email address will not be published.