Μπορεί η κυκλοφορία των Longlegs (2024) και The Monkey (2025) να έδωσε την αίσθηση πως ο ατμοσφαιρικός και ποιητικός τρόμος του Oz Perkins, που γνωρίσαμε μέσα από ταινίες όπως το The Blackcoat’s Daughter, θα ακολουθούσε μονοπάτια πιο προσιτά στο ευρύ κοινό από εδώ και εμπρός, αλλά το Keeper, το οποίο γυρίστηκε στο ενδιάμεσο των δύο ταινιών κι ας κυκλοφόρησε μετά το The Monkey, αποτελεί την μάλλον πιο περίεργη ταινία του σκηνοθέτη.

O Nick Lepard, σεναριογράφος και του επίσης φετινού φιλμ τρόμου Dangerous Animals, τοποθετεί τη δράση στη μέση ενός πυκνού δάσους, σε μια καλύβα που στέκεται αγέρωχη πάνω από ένα ποτάμι. Πατρικό του Malcolm (Rossif Sutherland), η καλύβα θα φιλοξενήσει εκείνον και τη σύντροφό του, τη Liz (Tatiana Maslany), προκειμένου να γιορτάσουν την επέτειο ενός χρόνου σχέσης. Μόνο που η ρομαντική εξόρμησή τους παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις, όταν η Liz αρχίζει να βασανίζεται από φρικιαστικά οράματα που την φέρνουν αντιμέτωπη με τρομακτικά μυστικά.

Στην πιο «ονειρική» στιγμή της μέχρι τώρα καριέρας του, ο Perkins εμπλουτίζει το ύφος του με μια παραισθησιογόνα ατμόσφαιρα, η οποία, σε συνδυασμό με κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα (νερό, ψάρι), στρώνει το έδαφος για την αποκάλυψη της αλληγορικής διάστασης της ταινίας. Μόνο που αυτή έρχεται τόσο αργά μέσα στην ταινία, ώστε οι ενδιαφέρουσες φεμινιστικές και ταξικές ιδέες της να μην έχουν τον απαραίτητο χρόνο για να αναπτυχθούν σε βάθος και η ταινία να οδηγείται σε μια βιαστική και άγαρμπη κλιμάκωση που ούτε οι στιγμές εμπνευσμένης εικονογραφίας τρόμου δεν μπορούν να σώσουν. Μάλιστα, η άρων-άρων επεξήγηση του μυστηρίου, ατόπημα το οποίο δύσκολα θα συναντούσαμε σε σενάριο που φέρει τη σεναριακή υπογραφή του Perkins (εξαιρείται το φινάλε του Longlegs, γιατί εκεί λειτουργούσε σε διαφορετικό πλαίσιο), είναι ενδεικτική της σεναριακής βιασύνης που καταδικάζει τελικά και το συνολικό αποτέλεσμα.

Αντί να δώσει έμφαση στη μυθολογία του κόσμου του, εξασφαλίζοντας ίσως και μια πιο στιβαρή πλοκή, το σενάριο του Keeper επικεντρώνεται στον χαρακτήρα της Liz και τα απειλητικά οράματά της. Ευτυχώς, η εξαιρετική, αλλά μάλλον υποτιμημένη Maslany δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία και χαρίζει στην ταινία μια εξαιρετική ερμηνεία, η οποία μπορεί να μην γιατρεύει τη σεναριακή ανία, αλλά κάνει ό,τι μπορεί για να δώσει βάθος και συναισθηματική βαρύτητα στον χαρακτήρα της.

Τελικά, παρά τις φιλότιμες σκηνοθετικές προσπάθειες του Perkins και την αξιομνημόνευτη ερμηνεία της Maslany (αλλά και του επίσης καλού Sutherland), το Keeper δεν μπορεί να γλιτώσει από τα σεναριακά στραβοπατήματα του, καταλήγοντας μια από τις πιο αδύναμες προσθήκες στην ιδιαίτερη φιλμογραφία του Oz Perkins.