Είτε πρόκειται για το εμβληματικό BoJack Horseman, είτε για το σαφώς λιγότερο δημοφιλές, αλλά ενδιαφέρον Undone, οι οικογενειακές σχέσεις και το αποτύπωμα που αφήνουν στα άτομα βρίσκονται –άμεσα ή έμμεσα- στον πυρήνα των σειρών του Raphael Bob-Waksberg. Το φετινό Long Story Short του Netflix δεν αποτελεί εξαίρεση, έχοντας για πρωταγωνιστές τα μέλη μιας αμερικανικής οικογένειας με εβραϊκή καταγωγή, η ζωή της οποίας ξετυλίγεται με μη-γραμμική αφήγηση σε βάθος δεκαετιών.
Έχοντας ως επίκεντρο τα τρία αδέρφια της οικογένειας των Schwooper, τον Avi, τη Shira και τον Yosi, η σειρά ταξιδεύει από τη μία δεκαετία στην επόμενη –ακόμα και στη διάρκεια ενός επεισοδίου- για να εξερευνήσει την γέννηση και την αναπαραγωγή του οικογενειακού τραύματος. Σε αυτό το πλαίσιο, τα χρονικά άλματα έχουν πολύτιμη συμβολή. Αφενός ρίχνουν φως στις βαθιές ρίζες του τραύματος, το οποίο μπορεί να προκληθεί σε ανύποπτο χρόνο και να κρύβεται στις σκιές για δεκαετίες μέχρις ότου επανεμφανιστεί όσο ξαφνικά δημιουργήθηκε, αφετέρου προσδίδουν και μια γοητεία στην αφήγηση, προσφέροντας πληροφορίες που λίγο αργότερα μπορεί να αποκτήσουν εντελώς διαφορετικό νόημα.
Σε όλο αυτό το ταξίδι, το θρησκευτικό υπόβαθρο και συγκεκριμένα η εβραϊκή κουλτούρα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο. Τα περισσότερα καθοριστικά γεγονότα λαμβάνουν χώρα σε οικογενειακές συναθροίσεις κάποιας θρησκευτικής αφορμής, οι οποίες οδηγούνται σε ξέφρενες, συχνά άβολες κλιμακώσεις και δίνουν την ευκαιρία για στοχασμό πάνω σε διάφορες πτυχές της ύπαρξης. Ωστόσο, η σειρά ποτέ δεν προσεγγίζει τις ιδέες της μανιχαϊστικά, ούτε υποκύπτει σε αφηγηματικές ευκολίες. Στο ένα επεισόδιο μπορεί να αποτυπώνει την καταπίεση και τον παραλογισμό της θρησκείας και στο επόμενο να εντοπίζει στις παραδόσεις το στοιχείο εκείνο που διατηρεί ζωντανή την οικογένεια, την κοινότητα και την ανάμνηση των αγαπημένων προσώπων.
Η αριστοτεχνική γραφή του σεναρίου, από τη γλυκόπικρη ειλικρίνειά του απέναντι στο σύνολο των χαρακτήρων –ανεξαρτήτως των ελαττωμάτων τους- μέχρι το πάντρεμα του χιούμορ με τη μελαγχολία και τον ακατάπαυστο ρυθμό των διαλόγων στη διάρκεια των οικογενειακών συγκρούσεων που φέρνουν στο μυαλό τα έντονα οικογενειακά τραπέζια του The Bear, επιτρέπει στη σειρά να υπερβεί τα όρια των εβραϊκών αναφορών και να αναδείξει την οικουμενικότητα των ζητημάτων που την απασχολούν.
Παρ’ όλα αυτά, είναι το καταπληκτικό σχέδιο του animation εκείνο που απογειώνει το τελικό αποτέλεσμα και επιτρέπει στο Long Story Short να καυχιέται πώς αποτελεί μια ανεκτίμητη προσθήκη στην καριέρα του δημιουργού του, αντάξια της κληρονομιάς του BoJack. Απλό, αλλά όχι απλουστευτικό, το χειροποίητης κοψιάς σχέδιο δημιουργεί μια αίσθηση θαλπωρής και προσφέρει απολαυστικά οπτικά αστεία χάρη στη δεξιοτεχνική αξιοποίηση των εικαστικών υπερβολών που επιτρέπει το μέσο.
Με ένα φιλόδοξο αφηγηματικό εύρημα που φέρει εις πέρας με απόλυτη επιτυχία, πολυεπίπεδους χαρακτήρες και χαριτωμένα ατελές σχέδιο, η σειρά λειτουργεί ιδανικά τόσο ως μια γλυκόπικρη οικογενειακή δραμεντί, όσο και ως μια υπέροχη σειρά κινουμένων σχεδίων. Long story short, προορίζεται να μείνει κλασική.
