Ο John Taylor (David Mitchell) ζει μια μοναχική ζωή με μόνη συντροφιά τους γρίφους που δημιουργεί χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Ludwig. Ένα βράδυ, όμως, το απρόσμενο τηλεφώνημα της νύφης του θα ταράξει την επιμελώς προγραμματισμένη καθημερινότητα του. Ο δίδυμος αδερφός του, που εργάζεται ως επιτυχημένος επιθεωρητής της αστυνομίας, εξαφανίστηκε, αφήνοντας πίσω του μονάχα ένα μυστηριώδες γράμμα, οπότε εκείνη τού ζητάει να τον υποδυθεί, ώστε να έχει πρόσβαση στο γραφείο του μήπως και εντοπίσουν κάποιο πολύτιμο στοιχείο. Προφανώς, το απλοϊκό σχέδιο της δεν λειτουργεί με τον John να καταλήγει να ερευνά υποθέσεις δολοφονιών, όσο προσπαθεί να βρει απαντήσεις για την μοίρα του αδερφού του.
Όπως κάθε ιδιοφυής πρωταγωνιστής ιστοριών μυστηρίου που σέβεται τον εαυτό του, έτσι και ο John δυσκολεύεται να συναναστραφεί με ανθρώπους. Λόγου χάρη, η ιδέα να συναντήσει κάποιον στο ασανσέρ και να χρειαστεί να πιάσει ψιλοκουβέντα μαζί του τού μοιάζει πραγματικός εφιάλτης και γι’ αυτό προτιμάει να περνά τον χρόνο του λύνοντας περίπλοκους γρίφους. Παράλληλα, όμως, στερείται των υπόλοιπων χαρακτηριστικών που συμπληρώνουν το στερεότυπο της απόμακρης και αλαζονικής ιδιοφυΐας. Ο John δείχνει να νοιάζεται πραγματικά για τα κοντινά του πρόσωπα, ακόμα και αν δυσκολεύεται να εκφράσει την τρυφερότητά του με συμβατικό τρόπο, ενώ σπάνια θα καυχηθεί για την ευφυΐα του. Κι αν απολαμβάνει κάτι στην θεατρική εξιχνίαση των δολοφονιών μπροστά σε κοινό, δεν είναι η αναγνώριση του θαυμαστά κοφτερού μυαλού του, αλλά η γλυκιά αίσθηση της εκτίμησης των ικανοτήτων του. Διότι, κατά βάθος αναζητά τη συντροφικότητα, ακόμα και αν έχει επιλέξει τον δρόμο της μοναξιάς ως άμυνα απέναντι σε τραυματικά γεγονότα του παρελθόντος.
Αυτή ο εξανθρωπισμός συμβαδίζει πλήρως με την καλόκαρδη αύρα που εκπέμπει η ίδια η σειρά. Οι φόνοι προς επίλυση είναι χαμηλών διακυβευμάτων –όσο χαμηλά μπορεί να είναι τα διακυβεύματα μιας ανθρωποκτονίας-, η σκληρή βία απουσιάζει και το δράμα περιορίζεται στο ελάχιστο. Τα πάντα προσεγγίζονται με μια ανάλαφρη ματιά με τη σειρά να γνωρίζει πως δεν χρειάζεται να παίρνεις τα πάντα στα σοβαρά. Γι’ αυτό και δίνει περισσότερη έμφαση στην πολυπλοκότητα των υποθέσεων, οι περισσότερες εκ των οποίων μοιάζουν με απίθανα εγκλήματα (σαν αυτό στο Wake Up Dead Man), προσφέροντας διασκεδαστικές σπαζοκεφαλιές προς επίλυση. Τίποτα περισσότερο, αλλά και τίποτα λιγότερο.
Σίγουρα, δεν λειτουργούν όλα στην εντέλεια –το χιούμορ μερικές φορές αστοχεί, οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι σχηματικοί και η ευκολία με την οποία ο John καταφέρνει να κοροϊδέψει (παρά το διαρκές άγχος του!) ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα δοκιμάζει τις ευπιστία μας-, αλλά είναι η χαριτωμένη ατμόσφαιρα της σειράς που σε παρασύρει και σε καλεί να την απολαύσεις δίχως δεύτερες σκέψεις.
Τελικά, ο συμπαθέστατος πρωταγωνιστής που ενσαρκώνει τόσο αποτελεσματικά ο Mitchell, αλλά και το παιχνιδιάρικο εύρημα της πλοκής που θέλει έναν καθημερινό άνθρωπο να υποδύεται στα κρυφά έναν επιθεωρητή αστυνομίας ανανεώνουν τόσο-όσο τη γνώριμη συνταγή των ιστοριών μυστηρίου και βοηθάνε το Ludwig να αναδειχθεί σε μια προσεγμένη και ευχάριστη τηλεοπτική πρόταση που ανοίγει την όρεξη για τη συνέχεια.
Η σειρά είναι διαθέσιμη στο Cinobo.
