Η Lucy (Dakota Johnson) είναι μια νεαρή προξενήτρα με εννιά γάμους ζευγαριών στο παλμαρέ της, η οποία καλείται να επιλέξει τον σύντροφο της ζωής της. Έναν ώριμο γόνο πλούσιας οικογένειας (Pedro Pascal) ή τον φτωχό πρώην της που κοντεύει να σαρανταρίσει και ακόμα δεν έχει δει προκοπή ως ηθοποιός (Chris Evans);
H Celine Song (Past Lives) γράφει και σκηνοθετεί το Materialists με την πρόθεση να φτιάξει μια ανατρεπτική ρομαντική κομεντί. Μια ρομαντική κομεντί δηλαδή που ναι μεν ακολουθεί πιστά τα βασικά κλισέ του είδους, αλλά έχει να πει και κάτι για τις σύγχρονες σχέσεις. Στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο, μας λέει η ταινία, όπου όλα γίνονται βορά στις ορέξεις της αγοράς, ο γάμος είναι μια επένδυση που σου προσδίδει κύρος και εξασφαλίζει πως δεν θα πεθάνεις μόνος. Επομένως, οι πελάτες και πελάτισσες της Lucy πρέπει να συμπυκνωθούν σε μια μετρήσιμη περιγραφή (ύψος, βάρος, ετήσιο εισόδημα κ.ο.κ.) την οποία εκείνη οφείλει να «διαβάσει» αποτελεσματικά και να εντοπίσει για χάρη τους το ιδανικό ταίρι.
Η θεματική δεν στερείται ενδιαφέροντος, αλλά το σενάριο δεν γνωρίζει τι εστί διακριτικότητα, οπότε μάς θυμίζει ξανά και ξανά πως οι σχέσεις είναι επένδυση και πως η Lucy τα βλέπει όλα ως “μαθηματικά”. Περιορισμένο στις επαναλήψεις των ίδιων τσιτάτων (σε περίπτωση που δεν έγινε κατανοητό, η Lucy τα βλέπει όλα ως “μαθηματικά” και ο γάμος είναι μια επένδυση), το Materialists ποτέ δεν εμβαθύνει ουσιαστικά στις ιδέες του, οι αμφιβολίες που αρχίζουν να «τρώνε» την πρωταγωνίστρια προκύπτουν από την ανάγκη του σεναρίου να καταλήξει εκεί που επιθυμεί το ίδιο και όχι εκεί που το οδηγούν οι χαρακτήρες και η ταινία δεν τολμάει να ακολουθήσει πιο τολμηρά μονοπάτια, επιλέγοντας τελικά να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Song αρνείται πεισματικά να οδηγήσει το σενάριο στα κωμικά του άκρα, καταδικάζοντας σε χλιαρή κωμικότητα σκηνές που θα μπορούσαν να προσφέρουν άπλετο γέλιο, όπως εκείνη η εκ φύσεως γελοία σκηνή με τη συζήτηση περί ύψους. Κάπως έτσι και παρά τις επιμέρους απολαυστικές στιγμές που κάνουν την παρακολούθηση υποφερτή, το αποτέλεσμα καταλήγει άνευρο, ανά στιγμές ίσως και αχρείαστα μακροσκελές, διαθέτοντας και μία πρωταγωνίστρια που ποτέ δεν πείθει πως έχει την παραμικρή χημεία με τους υποψήφιους γαμπρούς (και όχι, δεν φταίει μόνο η υποτιθέμενη ψυχρότητα του ρόλου!). Βέβαια, πώς να δέσει το γλυκό όταν το ένα εκ των δύο αμόρε, ο Chris Evans (Knives Out), δίνει μια άχρωμη και άοσμη ερμηνεία;
Αναίτια σοβαροφανές, εγκλωβισμένο σε μια επιφανειακή και επαναλαμβανόμενη προσέγγιση των ιδεών του και με ένα καστ που αδιαφορεί να δώσει κάτι παραπάνω, το Materialists αποτυγχάνει να κομίσει κάτι φρέσκο στο είδος. Το κακό είναι πως έχει την ψευδαίσθηση ότι τα καταφέρνει περίφημα.
