Μπορεί μια βιογραφική ταινία για τον Michael Jackson να αγνοήσει τον ελέφαντα στο δωμάτιο, τις κατηγορίες περί παιδικής κακοποίησης που στιγμάτισαν την καριέρα και τη ζωή του; Σε αντίθεση με εκείνους που κατηγορούν το Michael για αγιογραφία, ακριβώς επειδή δεν αναφέρεται στις σχετικές υποθέσεις, η θέση μας είναι πως ναι, μπορεί. Κι αυτό, διότι η ζωή του ήταν τόσο πολυτάραχη που ακόμα και αν εστίαζες σε μια μικρή πτυχή της θα μπορούσες να αναδείξεις τις αντιφάσεις της και κυρίως την τραγικότητα που βρισκόταν στην καρδιά της. Γιατί, ας μην ξεχνάμε, πως πίσω από τις μεγάλες επιτυχίες, κρυβόταν ένα παιδί που δεν βίωσε παιδική ηλικία και στερήθηκε τη δυνατότητα να ζήσει, έστω και για λίγο, ως ένας κοινός θνητός, φτάνοντας λόγου χάρη στο σημείο να «κλείνει» ένα ολόκληρο σούπερμαρκετ μόνο για εκείνον, επειδή ήθελε να ψωνίσει… σαν φυσιολογικός άνθρωπος!
Αντιθέτως, αυτό που (θεωρούμε πως) θα ήταν απαραίτητο για μια πραγματικά ενδιαφέρουσα βιογραφική ταινία με επίκεντρο τον βασιλιά της ποπ είναι μια τολμηρή κινηματογραφική ματιά, ικανή να αναμετρηθεί με τις διάφορες διαστάσεις του φαινομένου «Michael Jackson». Μια ματιά πρόθυμη να ζήσει στον κόσμο του Michael Jackson, έναν κόσμο παγωμένο στην παιδική ηλικία που στερήθηκε, ή να αναρωτηθεί τι σημαίνει να κατακτάς την κορυφή του κόσμου ως ένα μαύρο αγόρι από φτωχή οικογένεια και, λίγo αργότερα, να αρχίζεις να αλλάζεις το χρώμα του δέρματός σου εξαιτίας της λεύκης που σε ταλαιπωρούσε επί χρόνια.
Ένα χειροπιαστό δείγμα αυτού που επιχειρούμε να περιγράψουμε προσφέρει το βίντεο κλιπ για το τραγούδι Leave me Alone (1987). Εκεί, ο Jim Blashfield αξιοποιεί το ευρηματικό animation του για να αποτυπώσει με σουρεαλιστικά κωμικό τρόπο τη σχέση του Jackson με τα μέσα ενημέρωσης. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, το συγκεκριμένο μουσικό βίντεο θα μπορούσε να αποτελεί μια σημαντική πηγή έμπνευσης για όποιον επιχειρούσε να φέρει εις πέρας το τολμηρό εγχείρημα μιας βιογραφικής ταινίας για τον Michael Jackson. Δυστυχώς, όμως, το Michael του Antoine Fuqua επιλέγει να ακολουθήσει την άγευστη και άοσμη προσέγγιση ενός συμβατικού βιογραφικού δράματος∙ όχι πως μπορούσε να κάνει και διαφορετικά υπό το άγρυπνο βλέμμα της οικογένειας του τραγουδιστή.
Η ταινία αποτυπώνει τα βασικά σημεία της καριέρας του Michael Jackson από την εποχή των Jackson 5 μέχρι και την περιοδεία του Bad (1987), μεταπηδώντας σχετικά άγαρμπα ανάμεσα στις διάφορες χρονικές περιόδους. Οι διάλογοι είναι διεκπεραιωτικοί, οι εκκεντρικότητες του Jackson προκαλούν αμηχανία αντί για ενσυναίσθηση για το τραύμα που εκφράζουν, δικαιώνοντας τελικά εκείνους που τον αποκαλούσαν υποτιμητικά «Wacko Jacko», και η απουσία σημαντικών ανθρώπων που πλαισίωναν τον Jackson είναι εκκωφαντική. Δεν μιλάμε μόνο για τα αδέρφια του, αλλά και για τον Quincy Jones, τον άνθρωπο χωρίς τον οποίον δεν θα υπήρχε ούτε Thriller (1982), ούτε Bad (1987), αλλά για κάποιο λόγο απουσιάζει από μια ταινία που αφηγείται (και) τη δημιουργία των εν λόγω δίσκων! Πέρα από τον Michael, μόνο ο κακοποιητικός πατέρας του έχει ισχυρή παρουσία, αν και ούτε εκείνος βγαίνει αλώβητος, αφού η ερμηνεία του Colman Domingo αγγίζει τα όρια της καρικατούρας.
Αν η ταινία λειτουργεί ως έναν βαθμό, το οφείλει στις αθάνατες μουσικές του Jackson, στις εξαιρετικές χορευτικές μιμήσεις του ανύπαρκτου σε ερμηνευτικό επίπεδο Jaafar Jackson, ανηψιό του ποπ σταρ, και στον τρομερό πιτσιρικά Juliano Valdi που ερμηνεύει με εντυπωσιακή ενέργεια και δυναμισμό τον δεκάχρονο Michael. Μικρές αναλαμπές σε μία ταινία που έμοιαζε καταδικασμένη από τα γεννοφάσκια της και δεν έκανε κάτι ουσιαστικό για να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη πορεία της.
Περισσότερες κριτικές ταινιών.
