Δύο μήνες μετά τα γεγονότα του Mission: Impossible – Dead Reckoning, η Οντότητα, η Τεχνητή Νοημοσύνη που επιθυμεί να βάλει τέλος στο ανθρώπινο είδος, έχει πάρει τρομακτικές διαστάσεις. Κανείς δεν μπορεί να αναγνωρίσει πλέον την αλήθεια από το ψέμα και τα πυρηνικά οπλοστάσια περνάνε το ένα μετά το άλλο στον έλεγχό της. Ο πυρηνικός αφανισμός είναι θέμα χρόνου και ο μόνος που -ίσως- μπορεί να αποτρέψει το φρικιαστικό τέλος είναι ο Ethan Hunt.
Αφήνοντας στην άκρη την ανάλαφρη διάθεση που εισήγαγε ο Brad Bird στο Ghost Protocol και την οποία υιοθέτησαν στον έναν ή στον άλλον βαθμό οι ταινίες που ακολούθησαν, το Final Reckoning διαπερνάται από ένα σχεδόν πένθιμο κλίμα. Η απειλή της Αποκάλυψης απλώνει ένα βαρύ και ασήκωτο πέπλο πάνω από την ταινία∙ οι σκηνές δράσεις περιορίζονται στο ελάχιστο δυνατό και το κενό καλύπτεται από νοσταλγικά κλεισίματα του ματιού που προϊδεάζουν για ένα δραματικό φινάλε, αλλά αποδεικνύονται καταστροφικά για την ταινία.
Δεν είναι τόσο πως η νοσταλγία και η προσπάθεια ένταξης αχρείαστων λεπτομερειών από τις προηγούμενες ταινίες σε μία μεγάλη και ενιαία αφήγηση εξανεμίζει και τα ελάχιστα ψήγματα της δημιουργικής και αφηγηματικής αυτοτέλειας που χαρακτήριζε το franchise προτού αναλάβει τη σκηνοθεσία τεσσάρων (!) ταινιών ο Christopher McQuarrie. Ούτε ότι τα κλεισίματα του ματιού γίνονται με τόσο χυδαίο τρόπο που θα έκανε ακόμα και την Marvel να ντραπεί. Το χειρότερο όλων είναι πως τελικά η ταινία αφήνει όλη αυτή την παρελθοντολογία ξεκρέμαστη, αποφεύγοντας να κλείσει με αποφασιστικότητα την ιστορία της.
Ως αντίβαρο, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν οι ελάχιστες, μα καταπληκτικές σεκάνς δράσεις. Όντως, ο Tom Cruise οδηγείται στα άκρα σε σκηνές που κόβουν την ανάσα και μας υπενθυμίζει για ακόμη μία φορά ότι είναι ο τελευταίος μεγάλος action star με το Final Reckoning να καυχιέται δικαιωματικά πως έχει μερικές από τις πιο εντυπωσιακές σκηνές δράσης όχι μόνο του franchise, αλλά… ολόκληρου του είδους. Ωστόσο, η τόλμη και η αγάπη του Tom Cruise για την αδρεναλίνη δεν αρκούν για να ξεχαστούν όλες οι σκηνοθετικές αμαρτίες που προηγήθηκαν.
Αναπαράγοντας στον μέγιστο βαθμό τις χειρότερες πτυχές της προηγούμενης ταινίας, ο McQuarrie μπουκώνει την ταινία με επιθετικό exposition, απανωτά dutch angles σε βαθμό που αντί για ένταση προκαλεί γέλια και κακοποιεί την ιδέα των flashbacks, τόσο για να κλείσει το μάτι σε πρόσωπα και αντικείμενα (!) του μακρινού παρελθόντος, όσο και για να υπενθυμίσει σκηνές που προηγήθηκαν μόλις μερικά λεπτά νωρίτερα!
Και φυσικά, πού να πιάσουμε και τους χαρακτήρες. Σίγουρα, το franchise ποτέ δεν υποκρίθηκε πως ενδιαφέρεται για περίπλοκα ψυχογραφήματα, αλλά όταν εισάγεις μισή ντουζίνα προσώπων σε μια ιστορία με συνολική διάρκεια που αγγίζει της έξι ώρες, θα περίμενε κανείς να βρεθεί λίγος χρόνος προκειμένου οι νέες προσθήκες να αναδείξουν κάποια ενδιαφέρουσα πτυχή της προσωπικότητάς τους. Αμ δε! Παρά την γιγαντιαία κλίμακα της αποστολής και την συναισθηματική φόρτιση που γεννά η ιδέα του Τέλους του Κόσμου, οι χαρακτήρες ποτέ δεν έχουν χρόνο να αναπνεύσουν ή να φανερώσουν την τρωτότητα τους, παρά μόνο αποτελούν γρανάζια ενός σχεδίου που μόνο κατά τύχη μπορεί να λειτουργήσει στην εντέλεια.
Τελικά, ύστερα από ένα σερί απολαυστικών ταινιών, ήρθε και η ώρα του Mission: Impossible να παραδώσει με το The Final Reckoning την πρώτη του πραγματικά κακή ταινία. Μία ταινία της οποίας οι συναρπαστικές στιγμές χάνονται μέσα από ένα άβολο και άχαρο σύνολο που αρνείται πεισματικά να βάλει μια τελεία.
