Mrs. Davis
Photo by: Sophie Kohler/PEACOCK

Mrs. Davis: Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται

Κρίνοντας από το προωθητικό υλικό της Mrs. Davis, περίμενα μια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, όπου μια οπλισμένη καλόγρια θέλει να «σκοτώσει» τον Αλγόριθμο που κυβερνά τις ζωές των περισσότερων ανθρώπων, σκορπώντας αίμα και βία μέχρι να τα καταφέρει. Τελικά, το αποτέλεσμα απέχει αρκετά από την εικόνα που είχα κατασκευάσει στο μυαλό μου, αλλά αποδεικνύεται πως η ανατροπή των προσδοκιών είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε μια σειρά που τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Ήδη από τα πρώτα λεπτά της, όταν και ξεκινάει με μια αιματηρή μονομαχία ανάμεσα σε καλόγριες και ιππότες, η σειρά δηλώνει με υπερηφάνεια πως θα απέχει έτη φωτός από την αποστειρωμένη αισθητική που έχει κατακλύσει τις τηλεοπτικές και κινηματογραφικές αφηγήσεις του είδους της επιστημονικής φαντασίας. Εδώ, η υπερβολή θα έχει τον πρώτο λόγο, επιτρέποντας την εμφάνιση κάθε είδους παλπ εικονογραφίας∙ από καλόγριες έτοιμες για όλα και καουμπόηδες με υπαρξιακά μέχρι μάτσο επαναστάτες, βγαλμένοι λες από κάποια περιπέτεια της δεκαετίας του ‘80, και Ιππότες σε αναζήτηση του Ιερού Δισκοπότηρου, ακριβώς όπως και η πρωταγωνίστριά μας! Στον κόσμο του Mrs. Davis όλα είναι δυνατά. 

Αυτός ο μαξιμαλισμός μπορεί να φαντάζει ασυνάρτητος, αλλά αφενός λειτουργεί (ναι, τόσο απλά!), αφετέρου αποδεικνύεται τελικά πως αποτελεί θεματικό άξονα της ίδιας της σειράς, οπότε εν τέλει εξυπηρετεί τις ιδέες της και δεν υφίσταται μονάχα για λόγους εντυπωσιασμού. Αν έπρεπε να καταλογίσουμε κάτι στη συγγραφική ομάδα, μέλος της οποίας είναι και ο Damon Lindelof, αυτό θα ήταν ότι τελικά, και παρά τις υποσχέσεις για ένα φινάλε βουτηγμένο στην παλπ παράνοια και υπερβολή, τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ πιο ήπια, προδίδοντας σε σημαντικό, αλλά όχι καταστροφικό, βαθμό τις όποιες προσδοκίες που είχαν χτιστεί.

Φυσικά, η Mrs. Davis είναι εξίσου πυκνή και σε επίπεδο ιδεών. Η σειρά παραλληλίζει την Τεχνητή Νοημοσύνη με τον Θεό, αντιμετωπίζοντας την πρώτη ως ένα σύγχρονο καταφύγιο καθοδήγησης για την ανθρωπότητα, σατιρίζει τις διαφημίσεις που εμφανίζονται διαρκώς για να καλύψουν τις ανάγκες μας, έχοντας πρώτα κρυφακούσει κάθε μας κουβέντα, ενώ το «ξεμάγεμα του κόσμου» παίρνει κυριολεκτική μορφή, αφού μια οικογένεια μάγων πρακτικά μένει άνεργη, επειδή η Τεχνητή Νοημοσύνη αποκαλύπτει όλα τους τα μυστικά. Δίχως αμφιβολία λοιπόν, τίθενται ενδιαφέροντα ερωτήματα που αποφεύγουν την παγίδα της τεχνοφοβίας και αναδεικνύουν διαχρονικές ανάγκες των ανθρώπων, όπως το αίσθημα ασφάλειας ως ασπίδα στο χάος της ύπαρξης. Ωστόσο, εκεί που αποτυγχάνει το σενάριο είναι να προσδώσει σε αυτές τις ιδέες δραματουργική βαρύτητα. 

Για παράδειγμα, παρ’ ότι η πρωταγωνίστρια αναφέρει συχνά ότι θέλει να καταστρέψει τον αλγόριθμο που ο κόσμος ονομάζει «Mrs. Davis», εξανθρωπίζοντας το, κανείς από τους πιστούς ακολούθους της δεν αντιδρά, δεν προσπαθεί να την εμποδίσει με κάποιον τρόπο, παρ’ ότι κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό για τους ίδιους. Αντίστοιχα, η επιλογή που κάνει στο φινάλε, παρ’ ότι σημαίνει ότι θα θυσιάσει κάτι εξαιρετικά πολύτιμο για την ίδια, δεν φαίνεται να την απασχολεί ποτέ πραγματικά, μοιάζοντας τελικά το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, παρά τα προσωπικά διακυβεύματα. Η πίστη στον στόχο της ποτέ δεν αμφισβητείται πραγματικά και έτσι η δραματουργική ένταση καταλήγει λιγότερο αιχμηρή απ’ όσο θα μπορούσε να είναι.

Παράλληλα, το σενάριο αδυνατεί να διαχειριστεί ομαλά όλες τις υποπλοκές του, καταλήγοντας να λυγίζει υπό το βάρος της ίδιας του της φιλοδοξίας. Πολλές εξελίξεις σπαταλούν πολύτιμο χρόνο, κάποια επεισόδια διαθέτουν μπόλικο αφηγηματικό λίπος (π.χ. το επεισόδιο με το «Εξκάλιμπερ») υποχρεώνοντας τελικά την αφήγηση να στηριχθεί στις απανωτές επεξηγήσεις, οι οποίες όσο παιχνιδιάρικα και αν εκτελεστούν, παραμένουν ολίγον τι άχαρες.

Ως αντίβαρο στις παραπάνω αδυναμίες στέκονται οι ερμηνείες του συνόλου των ηθοποιών. Η Betty Gilpin του αδικοχαμένου GLOW λάμπει ως η αποφασισμένη καλόγρια που δεν θα δειλιάσει να κάνει ό,τι χρειαστεί για να πετύχει τον στόχο της, ο Jake McDorman που δίνει μια νότα ευαλωτότητας ως ένα άντρας με φανερό αίσθημα κατωτερότητας, ενώ ο πιο ξεχωριστός, απολαυστικός χαρακτήρας είναι η καρικατούρα των μάτσο πολεμιστών που ερμηνεύει ο Chris Diamantopoulos και εκφράζει τις καλύτερες κωμικές στιγμές της σειράς.

Αν και απέχει αρκετά από τον χαρακτηρισμό του «αριστουργήματος», η Mrs. Davis παραμένει μια ενδιαφέρουσα σειρά. Πλούσια σε ιδέες, εξοπλισμένη με ικανοποιητικές δόσεις υπερβολής και μ’ ένα καστ που δεν αστοχεί πουθενά καταφέρνει να ξεχωρίσει για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της, παρά τα επιμέρους ελαττώματά της.

Σχόλια

Your email address will not be published.