Ο Bear (Michael Johnston) είναι τσιμπημένος με τη Nikki (Inde Navarrette), αλλά δεν ξέρει πώς να της το πει. Στη σκέψη και μόνο αγχώνεται. Άσε που αν τον απορρίψει, η φιλία τους θα καταρρεύσει! Για καλή του τύχη (;) θα βρεθεί στον δρόμο του ένα παιχνίδι που πραγματοποιεί ευχές, οπότε, όταν τα πράγματα ζορίσουν και η αμηχανία του τον στριμώξει στη γωνία, εύχεται η Nikki να τον αγαπήσει όσο κανέναν άλλον στον κόσμο. Τι το’ θέλε; Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η Nikki όχι απλά παραδέχεται τον έρωτά της για εκείνον, αλλά παθαίνει εμμονή μαζί του, κάνοντάς του τη ζωή κόλαση.
Η προφανής δύναμη του Obsession, της δεύτερης μεγάλου μήκους ταινίας του Curry Burker (Milk & Serial), είναι η ερμηνεία της Inde Navarrette, η οποία μετατράπηκε από τη μια μέρα στην άλλη σε ανερχόμενο αστέρι. Δικαίως, αφού η ερμηνεία της είναι ανατριχιαστική και τραγική∙ τα ξεσπάσματά της κόβουν το αίμα και οι ξαφνικές κραυγές αγωνίας ραγίζουν την καρδιά.
Εξαιρετικός και ο Johnston ως Bear. Ένα «καλό παιδί» που οι ανασφάλειές του τον σπρώχνουν σε μια ηθικά γκρίζα ζώνη από την οποία δεν βγαίνει αλώβητος. Οι επιλογές του υπονοούν πως ίσως θέλει να συντηρήσει την αδιέξοδη συνθήκη στην οποία έχει μπλεχτεί, είτε επειδή θεωρεί πως μπορεί να βρει τρόπο να τη διορθώσει, είτε επειδή δεν θέλει να αποχωριστεί τη Nikki, ακόμα και σε αυτή την κατάστασή της. Υπό αυτή την έννοια, η εμμονή του τίτλου ενδέχεται να αναφέρεται και στην άρνηση του Bear να δώσει τέλος σε μια καταστροφική σχέση.
Το σενάριο του Burker δεν κάνει χάρες σε κανέναν, οι εκπλήξεις που επιφυλάσσει δημιουργούν κόμπο στο στομάχι, οδηγώντας το Obsession στο φινάλε που του αξίζει. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που (σχεδόν) όλα λειτουργούν στην εντέλεια, εξυπηρετώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την αφήγηση. Αλλά κι εκείνα που ίσως φαντάζουν αχρείαστα, όπως κάποιες αποκαλύψεις προς το τέλος, δεν ζημιώνουν ούτε στο ελάχιστο τη συνολική εικόνα. Ακόμα κι όταν υποψιάζεσαι πως ο Burker είναι έτοιμος να ενδώσει στη σαγήνη των εύκολων λύσεων, εκείνος σε διαψεύδει πανηγυρικά και κάνει ακόμα καλύτερη την ιστορία του! Το εύρημα που απογειώνει την ταινία και την ξεχωρίζει από πολλές αντίστοιχες ιστορίες για ευχές που έγιναν πραγματικότητα με καταστροφικό τρόπο είναι η συνειδητοποίηση πως στην πραγματικότητα η Nikki δεν είναι ένα υστερικό και εμμονικό τέρας, αλλά ένα θύμα που στερήθηκε ξαφνικά την ελευθερία της.
Συχνά, ο Burker αφήνει το πρόσωπό της βυθισμένο στις σκιές προκειμένου να ενισχύσει την απόκοσμη αύρα της παρουσίας της, κάνοντας τους όρκους παντοτινής αγάπης να ηχούν σαν απειλή. Παράλληλα, βρίσκει στα ξαφνικά ξεσπάσματά της, στις φευγαλέες στιγμές συνειδητοποίησης της κατάστασής της, τη βασική πηγή του τρόμου, μένοντας πιστός στις προθέσεις του σεναρίου. Αντιθέτως, ο εφιάλτης του Bear αποτελεί κυρίως πηγή γέλιου. Όχι επειδή ο Burker θέλει να διακωμωδήσει τον πρωταγωνιστή του, αλλά επειδή η cringe κωμωδία λειτουργεί ως μηχανισμός άμυνας απέναντι στις άβολες αλληλεπιδράσεις, δημόσιες και ιδιωτικές, του ζευγαριού.
Εμπνευσμένος από ένα επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς The Simpsons (1989-) και εξοπλισμένος με σκηνοθετική δεξιοτεχνία που δίνει υποσχέσεις για μεγάλα πράγματα, ο Curry Burker και η ομάδα του παραδίδουν μία από τις κορυφαίες ταινίες τρόμου των τελευταίων ετών. Δεν είναι τυχαίο που σπάει το ένα εισπρακτικό ρεκόρ μετά το άλλο∙ το Obsession είναι φρέσκο, έχει ένα ταλαντούχο επιτελείο ηθοποιών, εκτελεί δεξιοτεχνικά την ιδέα του και κερνάει απλόχερα τη φρίκη του. Εν ολίγοις, διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά ώστε να γίνει η νέα εμμονή για τους λάτρεις του τρόμου.
Περισσότερες κριτικές ταινιών.
