Με το One Battle After Another, o Paul Thomas Anderson επιστρέφει στο λογοτεχνικό σύμπαν του Thomas Pynchon για να διασκευάσει το Vineland (1990). Παίρνοντας κάποιες βασικές ιδέες από την πλοκή του βιβλίου, αλλά και με τις απαραίτητες προσαρμογές του υλικού, όπως η μεταφορά της δράσης στο παρόν, η ταινία ακολουθεί μια ομάδα επαναστατών, η οποία βρίσκεται κυνηγημένη από το FBI και τον αμερικανικό στρατό. Όσα μέλη επιβιώσουν αναγκάζονται να πάρουν χωριστούς δρόμους και ο Bob (Leonardo DiCaprio) καλείται να αφήσει στο παρελθόν τη ριζοσπαστική του ζωή για να μεγαλώσει την κόρη του (Chase Infiniti). Αρκετά χρόνια μετά, ένας παλιός εχθρός (Sean Penn) βάζει στο στόχαστρο την δεκαεξάχρονη πλέον Willa και ο αγώνας για την προστασία της ξεκινάει.
Ήδη από την καθηλωτική εισαγωγική σεκάνς της, η ταινία αποκαλύπτει μαεστρικά τις προθέσεις της: αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει θα είναι ένα αδιάκοπα αγωνιώδες, συναισθηματικό, αλλά και σπαρταριστό blockbuster. Η ταινία τηρεί την υπόσχεσή της μέχρι τέλους, αφού ο Paul Thomas Anderson διατηρεί αμείωτο τον ρυθμό, εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις ιδιαιτερότητες της τοπογραφίας, κινηματογραφεί τις σκηνές δράσης έχοντας εξαιρετική αντίληψη του χώρου και συνδυάζει τα είδη τόσο αριστοτεχνικά, λες και πρόκειται για το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. Την μια στιγμή κρατάς την ανάσα σου με όσα διαδραματίζονται, λίγο αργότερα ξεσπάς σε γέλια και ύστερα συγκινείσαι από το πάθος των πρωταγωνιστών να υπερασπιστούν εκείνους που αγαπούν!
Όσο συναρπαστική είναι η ταινία ως προς το θέαμα της, άλλο τόσο είναι και ως προς τις πολιτικές διαστάσεις της. Το μυστικό είναι ότι ο Anderson δεν χρησιμοποιεί τους πρωταγωνιστές ως φερέφωνα που ξεστομίζουν κάποια ατάκα που προορίζεται να γίνει viral, αλλά ως τρισδιάστατους ανθρώπους με πάθη, τα οποία και αξιοποιεί προς όφελος της πλοκής. Η περίπτωση του απίθανου Leonardo DiCaprio είναι χαρακτηριστική, αφού ερμηνεύει με ξεκαρδιστικό, σχεδόν κοενικό, τρόπο τον μπούφο πρώην επαναστάτη που έχει καεί από τα ναρκωτικά και το ποτό, αλλά πρέπει να ξαναθυμηθεί τα επαναστατικά του καθήκοντα για να σώσει την κόρη του. Η διαρκής θολούρα του μυαλού του προσφέρει μερικές από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της ταινίας, αλλά είναι φανερό πως το σενάριο τον σέβεται, αποτυπώνοντας με τρυφερότητα την αγάπη που τρέφει για την κόρη του, σχέση η οποία αποτελεί εξάλλου και τον συναισθηματικό πυρήνα της ταινίας.
Με αντίστοιχη σεναριακή φροντίδα προσεγγίζονται και οι ανταγωνιστές, κυρίως ο φοβερός και τρομερός Sean Penn. Αντί να περιοριστούν σε καρικατούρες που παραπέμπουν ευθέως σε πρόσωπα της επικαιρότητας, το σενάριο εμπνέεται από την αύρα αυτών των προσώπων και των ιδεών που εκφράζουν, «παίζει» μαζί τους, εντοπίζει τις αντιφάσεις τους και τις αναδεικνύει όχι μόνο για να τους μηδενίσει ιδεολογικά, παρωδώντας την ασυνέπειά τους, αλλά και για να εκτοξεύσει τα διακυβεύματα της ταινίας.
Κι αν όλα τα παραπάνω αρκούσαν, ώστε το One Battle After Another να χαρακτηριστεί ως το blockbuster της χρονιάς, είναι η κρυστάλλινη πολιτική του θέση που το απογειώνει και το μετατρέπει σε ένα μνημειώδες έργο, τολμηρό και ασυμβίβαστο. Διότι, ο Paul Thomas Anderson μπορεί να αναδεικνύει με σαρδόνιο χιούμορ τις επαναστατικές αγκυλώσεις, αλλά δεν προσεγγίζει τους επαναστάτες ως αντιήρωες που αγωνίζονται μεν για το καλό, αλλά με λάθος τρόπο, δεν διστάζει να στρέψει την κάμερά του σε εκείνους που κρύβονται πίσω από τα «μπάχαλα» των ειρηνικών διαδηλώσεων, δεν αφήνει χώρο στο αποτυχημένο παρελθόν να θρέψει τον κυνισμό και υπερασπίζεται παθιασμένα την ανάγκη για διαρκή αγώνα. Πράγματα δηλαδή που μόνο αυτονόητα δεν είναι για μια ταινία τέτοιου μεγέθους.
Με τον Paul Thomas Anderson σε αδιανόητη φόρμα, ένα επιτελείο ηθοποιών από το οποίο δεν ξέρεις ποιον να ξεχωρίσεις -τι να πρωτοπεί κανείς για την πιτσιρίκα Chase Infiniti που ερμηνεύει με στόφα μεγάλης σταρ την δυναμική και τρυφερή Willa ή για την Teyana Taylor και την ορμητική της ερμηνεία ως η φλογερή και αδάμαστη Perfidia;-, υποδειγματικά γραμμένους χαρακτήρες -γραφιάδες του Χόλιγουντ, να πώς να γράφετε γυναικείους χαρακτήρες που γουστάρουν το σεξ!- και δεκάδες σκηνές ανθολογίας, το One Battle After Another είναι ένα πολύτιμο δείγμα πολυεπίπεδου και αριστοτεχνικά κατασκευασμένου blockbuster που δεν χορταίνεις να απολαμβάνεις.
