Ο Colin (Harry Melling) είναι υποτακτικός. Ζει με τους υπερπροστατευτικούς γονείς του, βγαίνει ραντεβού με νέους άνδρες που του προτείνει η μητέρα του και όταν μια γυναίκα αρχίζει να φωνάζει για την κλήση που της έγραψε, εκείνος απαντάει πως «ακολουθεί εντολές». Εν ολίγοις, το Pillion -σκηνοθετικό ντεμπούτο του Harry Lighton- υπονοεί πως ήταν σχεδόν μοιραίο ο άβουλος Colin να βρεθεί στα πατώματα της κρεβατοκάμαρας του ανεπίτρεπτα γοητευτικού μοτοσικλετιστή Ray (Alexander Skarsgård), ικανοποιώντας κάθε του εντολή, σεξουαλική και μη.
Αρχικά, αυτή η ιδιότροπη σχέση υποταγής ενθουσιάζει τον άβγαλτο Colin και τον συστήνει σε ένα ερωτικό σύμπαν ηδονιστικού πόνου που ανυπομονεί να γευτεί με όλο του το είναι. Σύντομα, όμως, διαπιστώνει, πως τα παιχνίδια υποταγής τού προσφέρουν ευχαρίστηση, αλλά δεν τον κάνουν όσο ευτυχισμένο θα ήθελε, οπότε διεκδικεί κάποιες -ελάχιστες- στιγμές συμβατικής ερωτικής ζωής. Πρακτικά, αυτός είναι ο τρόπος της ταινίας να θωρακίσει τον εαυτό της απέναντι σε όσα άτομα υποστηρίξουν -με πρώτη και καλύτερη την μητέρα του Colin- πως στην πραγματικότητα η σχέση των δύο ανδρών είναι βαθύτατα κακοποιητική. Η ερωτική περιπέτεια τους, μας λέει το Pillion, δεν είναι ο τελικός προορισμός στο ταξίδι ερωτικής ωρίμανσης του Colin, αλλά η αρχή που θα τον βοηθήσει να ανακαλύψει τι του αρέσει πραγματικά.
Ωστόσο, ακόμα και αν η ταινία παραδέχεται έμμεσα την κακοποιητική σχέση των δύο ανδρών, δεν φαίνεται να κατανοεί την πραγματική φύση ενός Υποτακτικού, υπονοώντας πως όσοι βρίσκονται σε αυτή τη θέση είναι λόγω του αδύναμου χαρακτήρα τους και ο βαθμός τρυφερότητας και φροντίδας δεν αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της σχέσης, αλλά είναι αντικείμενο διεκδίκησης που εξαρτάται τελικά από την ελαστικότητα του Κυρίαρχου. Στην πραγματικότητα βέβαια ισχύει ακριβώς το αντίθετο, γι’ αυτό και το Pillion δεν περνά τη βάση του BDSM διαγωνίσματος, σε αντίθεση με το προ ετών αριστουργηματικό Phantom Thread (2017) του Paul Thomas Anderson (Hard Eight, One Battle After Another), το οποίο κατανόησε σε βάθος την αλληλένδετη σχέση μεταξύ υποταγής και φροντίδας.
Ως απόρροια των παραπάνω, οι ερωτικές σκηνές σκοντάφτουν στον αστερίσκο της κακοποίησης και συχνά καταλήγουν λιγότερο αισθησιακές και περισσότερο άβολες, παρ’ ότι ο Lighton προσεγγίζει με σεβασμό και ωριμότητα τα φετίχ που απεικονίζει. Αλλά ας μην γελιόμαστε∙ οι φαντασιώσεις που γεννά η εικόνα του Alexander Skarsgård (Succession) σε ρόλο Κυρίαρχου και ντυμένο με μαύρα δερμάτινα είναι ικανές να κάμψουν τις όποιες σεναριακές αντιρρήσεις, έστω και προσωρινά.
Ο Σουηδός ηθοποιός αποτυπώνει άριστα τον αυστηρό και απόμακρο μυστηριώδη άνδρα, αλλά ο πραγματικός σταρ της ταινίας είναι ο Harry Melling. Ο αντιπαθητικός ξάδερφος του Harry Potter έχει μεταμορφωθεί πλήρως τα τελευταία χρόνια και, συνεργαζόμενος με σπουδαίους δημιουργούς (όπως οι αδερφοί Coen), χτίζει μια αξιόλογη φιλμογραφία. Εδώ, είναι ντροπαλός, συναισθηματικός μα και όσο δυναμικός του επιτρέπει ο ρόλος, αποτελώντας το ιδανικό ταίρι στην επιβλητική ομορφιά του Skarsgård.
Λίγο καιρό μετά τη σαρωτική επιτυχία του τηλεοπτικού φαινομένου Heated Rivalry (2025-), το Pillion αποτυπώνει μια ακόμα πιο τολμηρή γκέι σχέση. Και ενώ αδυνατεί να αποτυπώσει με επιτυχία τις λεπτές αποχρώσεις στη δυναμική ενός Υποτακτικού και ενός Κυρίαρχου, το πρωταγωνιστικό δίδυμο τού προσφέρει σημαντική ώθηση μέχρι τέλους.
