Στο Pluribus του Vince Gilligan (διαθέσιμο στην Apple TV), ένας εξωγήινος ιός έχει μετατρέψει την ανθρωπότητα σε μια τεράστια, χαμογελαστή κοινότητα. Όλοι μοιράζονται τον ίδιο νου -τις ίδιες γνώσεις, τις ίδιες αναμνήσεις, τις ίδιες σκέψεις-, ζώντας μια ειρηνική ζωή, όπου οι συγκρούσεις κάθε είδους αποτελούν παρελθόν. Μοναδική εξαίρεση, μια ντουζίνα άνθρωποι που για κάποιον άγνωστο λόγο έχουν επιδείξει ανοσία στον ιό. Ανάμεσα τους και η Carol (Rhea Seehorn), μια κυνική συγγραφέας ρομάντσων φαντασίας που πάντα αναζητά κάποιον λόγο να γκρινιάξει.
Επιστρέφοντας στις sci-fi ρίζες του, θυμίζουμε πως έχει υπογράψει μερικά από τα καλύτερα επεισόδια των X-Files, ο Vince Gilligan εμπνέεται από ταινίες όπως το Invasion of the Body Snatchers (1978) για να παραδώσει μια ιστορία που αφουγκράζεται τις προκλήσεις της εποχής. Για κάποιους, μια αλληγορία για την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης και της διαρκούς σύνδεσης, αν και ο ίδιος το αρνείται. Η έμφαση που δίνουν οι Άλλοι, όπως ονομάζεται πλέον η ανθρωπότητα με τον κοινό νου, στην αποφυγή των συγκρούσεων και της δυσαρέστησης των ατόμων μάλλον προκρίνει περισσότερο εκείνη την ανάγνωση που αντιλαμβάνεται το Pluribus ως μια ιστορία για την εμμονή των σύγχρονων κοινωνιών να αποφεύγουν τις (πολιτικές) τριβές πάση θυσία, λες και κάθε είδους σύγκρουση αποτελεί το μεγαλύτερο δεινό. Υπό αυτό το πρίσμα, λοιπόν, ίσως να μην είναι τυχαίο που η διαρκώς κατσουφιασμένη Carol είναι ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που έχει ανοσία στον ιό της υποχρεωτικής συναίνεσης.
Η σειρά αφιερώνει αρκετό χρόνο στην λεπτομερή αποτύπωση αυτής της νέας συνθήκης από την οπτική της Carol. Αν και με μια επιφανειακή ανάγνωση μπορεί να μοιάζει με χάσιμο (τηλεοπτικού) χρόνου, στην πραγματικότητα επιτρέπει στην Carol να βιώσει μια σειρά διαφορετικών συναισθηματικών καταστάσεων -τον θρήνο για την απώλεια των αγαπημένων προσώπων, την οργή για την κοσμογονική αλλαγή που βιώνει μόνη της, τον τρόμο, την απόλυτη ελευθερία και τελικά την αβάσταχτη μοναξιά μέσα σε έναν κόσμο, όπου η Τέχνη έχει πάψει να υπάρχει και οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις, όπως το παιχνίδι, φαντάζουν μάταιες- και δίνει την ευκαιρία στην Rhea Seehorn να ξεδιπλώσει το ερμηνευτικό της εύρος σε ακόμη μία συναρπαστική ερμηνεία.
Θα μπορούσαν όλα αυτά να γίνουν με πιο συνοπτικούς ρυθμούς; Ναι. Ωστόσο, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, ούτε θα γινόταν κατανοητή με τον ίδιο τρόπο η αδιανόητη μοναξιά, ανία και τελικά απόγνωση της Carol, ούτε ο ριζικά διαφορετικός κόσμος θα έμοιαζε τόσο ζωντανός. Αυτό, λοιπόν, που μπορεί να φαντάζει ως σπατάλη τηλεοπτικού χρόνου εξυπηρετεί μεταξύ άλλων και την αποτύπωση μιας κοινωνίας όπου δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να επιλυθεί και όλα είναι ζήτημα ορθής διαχείρισης, προσδίδοντας τελικά στη σειρά τη δυστοπική και άβολη υφή της.
Επειδή, όμως, ο Gilligan και η ομάδα του δεν είναι χθεσινοί, αφενός κινηματογραφούν τη σειρά με τρόπο που προκαλεί δέος -είναι ανατριχιαστικό να βλέπεις τεράστιες εκτάσεις αστικού περιβάλλοντος να αδειάζουν ξαφνικά από ζωή και να μετατρέπονται σε έναν ζωντανό πίνακα του Giorgio de Chirico- κι αφετέρου, μέσα σε όλη αυτή τη φαινομενική χαλαρότητα της αφήγησης κρύβουν μικρές λεπτομέρειες που κάτι μας λέει πως θα φανούν χρήσιμες σε επόμενες σεζόν, καθώς φαίνεται να υποδηλώνουν πως κάτι σκοτεινό κρύβεται πίσω από τις τάχα φιλειρηνικές προθέσεις των Άλλων. Κατά πόσο θα δικαιωθούμε μένει να φανεί, αλλά το παρελθόν των συντελεστών μάς επιτρέπει να αισιοδοξούμε.
Σε κάθε περίπτωση, μπορεί οι προθέσεις του Pluribus για την Carol και τους Άλλους να παραμένουν άγνωστες (και ειλικρινά, κάθε πρόβλεψη φαντάζει καταδικασμένη σε αποτυχία), αλλά το πρώτο δείγμα γραφής είναι θετικότατο. Ο Gilligan και η ομάδα του ναι μεν επιλέγουν μια προσέγγιση που μοιάζει με αφηγηματικό ναρκοπέδιο, αλλά φαίνονται αποφασισμένοι να παίξουν με τους δικούς τους όρους και εμείς ανυπομονούμε να ανακαλύψουμε τι στο καλό έχουν σκαρφιστεί για τη συνέχεια.
