Στη δεύτερη σεζόν του Poker Face, η Charlie συνεχίζει να ζει σαν νομάς και να χρησιμοποιεί το χάρισμά της για τη διαλεύκανση των διάφορων υποθέσεων δολοφονιών που συναντάει (με ύποπτη συχνότητα) στον διάβα της. Σχεδόν τίποτα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, κι όμως η νέα σεζόν επιφυλάσσει αρκετές εκπλήξεις. Τα καλά νέα είναι πως κάποιες από αυτές ανανεώνουν την αυστηρή δομή της σειράς και τα κακά είναι πως οι υπόλοιπες την οδηγούν απευθείας στον γκρεμό.
Με συμμάχους το λαμπερό καστ (από τον Giancarlo Esposito και την Katie Holmes μέχρι τον John Cho, την Alia Shawkat και τον Justin Theroux) και έμπειρους σκηνοθέτες είδους, όπως οι Lucky McKee (May, The Woods), John Dahl (Red Rock West, The Last Seduction), Mimi Cave (Fresh, Holland) και Ti West (Χ, Pearl, ΜαΧΧΧine), η δεύτερη σεζόν προσθέτει ποικιλία στα κίνητρα των δολοφόνων, παίζει με την δομή των επεισοδίων (The Sleazy Georgian), αγκαλιάζει δίχως φόβο το camp στοιχείο (The Taste of Human Blood), δοκιμάζει μερικές ευρηματικές σκηνοθετικές ιδέες, όπως η υιοθέτηση της οπτικής των παιδιών σε σημαντικό μέρος του έκτου επεισοδίου και δεν διστάζει να τινάξει στον αέρα μέχρι και κάποια από τα βασικά χαρακτηριστικά της σειράς.
Το αποτέλεσμα είναι μια απολαυστική και πιο κωμική σεζόν, αλλά η επανάληψη λαθών του παρελθόντος της στερεί τη δυνατότητα να απογειωθεί. Φερειπείν, η Charlie συνεχίζει να αποτελεί έναν μονοδιάστατο χαρακτήρα με μηδενική εξέλιξη και η Natasha Lyonne παραμένει εγκλωβισμένη στην υποκριτική της μανιέρα. Ακόμα και σε στιγμές σημαντικών απωλειών ή αποκαλύψεων που θα έπρεπε να την σοκάρουν, η Charlie της Lyonne δεν επιτρέπει καμιά ουσιαστική ρωγμή συναισθήματος στο κουλ και μαγκιόρικο υφάκι της. Επομένως, αν όσα βιώνει την αφήνουν παγερά αδιάφορη, γιατί να ενδιαφέρουν το κοινό;
Επιπλέον, η δεύτερη σεζόν του Poker Face παίρνει το μεγαλύτερο ρίσκο της με τον μεγάλο κακό της σεζόν, κλείνοντας το μάτι σε έναν εμβληματικό ντετέκτιβ της ποπ κουλτούρας. Ωστόσο, χωρίς να αποκαλύψουμε κάτι που δεν θα έπρεπε, θα περιοριστούμε λέγοντας ότι αφενός η επιλογή του ατόμου που επιλέχθηκε για τον ρόλο δεν λειτουργεί, γιατί ποτέ δεν καταφέρνει να πείσει για την υποτιθέμενη επικινδυνότητά του κι αφετέρου το σενάριο δεν δίνει πειστικές απαντήσεις για όλα όσα σκαρφίζεται. Ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα αν είχε μπει στον κόπο να εξηγήσει τους «κανόνες» του σύμπαντός του, ώστε να μην χρειάζεται να μπαλώσει τις σεναριακές τρύπες με ουρανοκατέβατες δικαιολογίες που προδίδουν την μέχρι τότε διασκεδαστική πορεία της σεζόν.
Σε κάθε περίπτωση, το φινάλε δίνει στο Poker Face την ευκαιρία να κάνει μια νέα αρχή και να επανεφεύρει τον εαυτό του. Δύσκολα όμως θα καταφέρει να αγγίξει τις πραγματικές του δυνατότητες όσο το σενάριο μένει εγκλωβισμένο στα ίδια λάθη. Βέβαια, κατά πόσο υπάρχει χρόνος για βελτιώσεις στην… τρίτη σεζόν, μένει να φανεί.
