Μία πανίσχυρη πολέμαρχος των Βίκινγκς προσπαθεί να πάρει εκδίκηση από τον άνθρωπο που σκότωσε τους γονείς της και ταυτόχρονα να προστατεύσει το νεαρό γιο της, αλλά η μεγαλύτερη πρόκληση θα έρθει όταν ένας Κυνηγός κάνει την εμφάνισή του. Ένας σαμουράι στην φεουδαρχική Ιαπωνία τρέφει αισθήματα μίσους και ανταγωνισμού για έναν άλλο, με τον οποίο μεγάλωσαν μαζί σαν αδέρφια, όμως η αιματηρή αντιπαλότητά τους θα λάβει τέλος όταν ένας Κυνηγός τους επιτεθεί. Ένας πιλότος της αμερικανικής αεροπορίας εν καιρώ Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα ξεχάσει τους Ιάπωνες όταν ένα σκάφος με Κυνηγούς επιτεθεί στο αεροπλάνο του. Οι τρεις αυτοί χαρακτήρες θα απαχθούν και, μέσω ταξιδιού στο χρόνο, θα μεταφερθούν στον πλανήτη των Κυνηγών, όπου θα πρέπει να πολεμήσουν για την επιβίωσή τους και για την ψυχαγωγία των ντόπιων.
Το franchise του Predator, όπως τόσα άλλα χολιγουντιανά franchises, αρνείται να «πεθάνει», παρότι έχει περάσει από σαράντα κύματα. Το πρώτο φιλμ του 1987, σε σκηνοθεσία του σπουδαίου John McTiernan (Die Hard), παραμένει αξεπέραστο, ενώ και το δεύτερο, το Predator 2 (1990) του Stephen Hopkins, είναι ωραιότατο, καθώς διαφοροποιείται αισθητά από το πρωτότυπο και μεταφέρει τη δράση σε μια αστική ζούγκλα. Τα Alien Vs. Predator (2004-2007) δεν αποτελούν κάτι το σημαντικό, αν και το πρώτο είναι σχετικά καλοφτιαγμένο, ενώ τα Predators (2010) και The Predator (2018) αποπειράθηκαν να αντιγράψουν στοιχεία της αρχικής ταινίας, δίχως επιτυχία. Κι εκεί που θα περίμενε κανείς ότι το franchise θα είχε εξαντλήσει τις ιστορίες του, ήρθε ο Dan Trachtenberg.
Έχοντας στο ενεργητικό του μέχρι τότε μονάχα ένα σίκουελ σε άλλο franchise, το ωραίο 10 Cloverfield Lane (2016), o Trachtenberg ανέλαβε να γυρίσει το Prey (2022), ένα πρίκουελ φιλμ, το οποίο θα κυκλοφορούσε απευθείας στην πλατφόρμα του Disney+ αφού κανείς δεν πίστευε στην επιτυχία του. Κι όμως, ο σκηνοθέτης κατάφερε να γυρίσει μια πραγματικά καλή και φοβερά rewatchable ταινία, η οποία τιμά τις καταβολές της και συγχρόνως έχει δική της ταυτότητα. Από εκεί και πέρα, ο Trachtenberg μοιάζει να παρέλαβε τα κλειδιά του franchise, αφού φέτος επιστρέφει με την animation ανθολογία Predator: Killer of Killers, αποτελούμενη από τρεις (ή μήπως 4;) ιστορίες στο σύμπαν της σειράς, ενώ περιμένουμε το Predator: Badlands με την Elle Fanning (The Great) αργότερα μέσα στο χρόνο και ήδη υπάρχουν σχέδια για τουλάχιστον ένα σίκουελ ακόμα.
Στο Killer of Killers, o Trachtenberg εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες που του παρέχει το franchise και τοποθετεί τις ιστορίες του σε διαφορετικές εποχές, επεκτείνοντας τη λογική πάνω στην οποία οικοδομήθηκε το Prey. Κάθε ιστορία διαθέτει το δικό της στιλ, ενώ όλες μαζί εναρμονίζονται με το ύφος του franchise, επίτευγμα που πρέπει να πιστώσουμε στον σκηνοθέτη. Η πρώτη ιστορία θυμίζει το πρόσφατο The Northman (2022) του Robert Eggers, ενώ η δεύτερη παραπέμπει άμεσα στα ιαπωνικά manga κόμικς και τις anime διασκευές τους. Η τρίτη ικανοποιεί την επιθυμία μεγάλης μερίδας των φαν να δουν μια ιστορία Predator τοποθετημένη στη διάρκεια ενός παγκόσμιου πολέμου, ενώ η τελευταία σεκάνς μας δείχνει επιτέλους τον πλανήτη των Κυνηγών σε όλο του το φρικιαστικό μεγαλείο.
Όπως και στο Prey, ο Κυνηγός χρησίμευε ως αλληγορία για το ταξίδι ενδυνάμωσης της ηρωίδας και της απελευθέρωσής της από τα στερεότυπα της ινδιάνικης φυλής της, έτσι και στις τρεις ιστορίες του Killer of Killers οι Κυνηγοί είναι απλά αφηγηματικά προσχήματα προκειμένου να παρακολουθήσουμε τις ιστορίες των τριών βασικών χαρακτήρων. Στην πρώτη ιστορία, ο Κυνηγός έρχεται ως τιμωρία πάνω στην ηρωίδα, καθώς εκείνη, λόγω της δίψας της για εκδίκηση, παραμέλησε το γιο της και υπήρξε κακή μητέρα για εκείνον. Στη δεύτερη, ο ανταγωνισμός και η άκρατη φιλοδοξία του κεντρικού χαρακτήρα επιφέρουν την σύλληψή του από τον Κυνηγό. Στην τρίτη, οι Κυνηγοί θα μπορούσαν να λειτουργούν ως αλληγορία για το ρατσισμό και την περιθωριοποίηση που βιώνει ο μεξικανικής καταγωγής πιλότος στην Αμερική.
Μοιραία, όπως σε όλες σχεδόν τις σπονδυλωτές ταινίες, το ενδιαφέρον ποικίλει από ιστορία σε ιστορία. Το ύφος του franchise παντρεύεται ιδανικότερα με την εποχή των Βίκινγκς και των Σαμουράι, γι’ αυτό και οι δύο πρώτες ιστορίες έχουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ωστόσο, ο χαρακτήρας που πρωταγωνιστεί στην τρίτη ιστορία είναι ο πιο συμπαθής, γι’ αυτό και ενδιαφερόμαστε περισσότερο για τη μοίρα του στη σεκάνς που διαδραματίζεται στον πλανήτη των Κυνηγών. Εκεί, ο Trachtenberg επιφυλάσσει κι ένα μικρό δωράκι στους φαν του Prey, μια καλοδεχούμενη προσθήκη σε ένα φιλμ που, ευτυχώς, δεν επενδύει στο φθηνό fan service.
Το Predator: Killer of Killers αποδεικνύει πως, όσο ο Trachtenberg βρίσκεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη, το franchise βρίσκεται σε καλά χέρια. Προς το παρόν, έχει κάνει το 2/2 με τις ταινίες που έχει γυρίσει στο σύμπαν του Predator, και οι προσδοκίες για το Badlands, το οποίο ευτυχώς θα προβληθεί στους κινηματογράφους, είναι υψηλές. Μακάρι το στούντιο να τον εμπιστευθεί και να του δώσει χρήματα και δημιουργική ελευθερία, προκειμένου ο Αμερικανός σκηνοθέτης να κρατήσει το franchise ζωντανό για όσο το δυνατόν περισσότερο.
