Τον Αύγουστο του 2023, το σκηνοθετικό δίδυμο πίσω από την πέμπτη και έκτη ταινία Scream ανακοίνωσε την αποχώρησή του για να αφοσιωθεί στα γυρίσματα του Abigail (2024), παραδίδοντας τη σκυτάλη στον Christopher Landon (Drop). Μερικούς μήνες αργότερα, η Melissa Barrera, πρωταγωνίστρια της νέας φουρνιάς ταινιών Scream, απολύθηκε από την Spyglass (την εταιρία παραγωγής) εξαιτίας της στήριξής της στην Παλαιστίνη και την επόμενη μέρα κιόλας, έγινε γνωστή η αποχώρηση της Jenna Ortega, η οποία δεν έβρισκε λόγο να συμμετέχει σε μια ταινία από την οποία θα απουσίαζε η βασική δημιουργική ομάδα. Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους, ο Landon ανακοινώνει και εκείνος πως δεν θα σκηνοθετήσει τελικά την ταινία και κάπως έτσι το δημοφιλές franchise μένει ακέφαλο και από σκηνοθέτη και από πρωταγωνιστές. Τελικά, τη λύση δίνει η παλιά καραβάνα. Η Neve Campbell συμφωνεί να επανέλθει στον πρωταγωνιστικό ρόλο και ο Kevin Williamson, ο σεναριογράφος των Scream, Scream 2 και Scream 4, κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη για μόλις δεύτερη φορά στην καριέρα του μετά το Teaching Mrs. Tingle (1999). Και κάπως έτσι εγένετο Scream 7.
Πλέον, η Sidney Prescott (Neve Campbell) ζει μια ήσυχη ζωή, προσπαθώντας να προστατέψει την έφηβη κόρη της, την Tatum (Isabel May), από το σκοτεινό παρελθόν της, αν και η δεύτερη φαίνεται να δυσανασχετεί με αυτή την απόφαση. Όταν, όμως, ο Ghostface επιστρέψει βάζοντας στο στόχαστρο -ποια άλλη;- την Sidney (και την οικογένειά της), δεν υπάρχει άλλη επιλογή από τα να ξεχυθεί για ακόμη μια φορά στη μάχη της επιβίωσης.
Για ταινία που πέρασε από χίλια κύματα μέχρι να υλοποιηθεί, το Scream 7 αποδεικνύεται αναπάντεχα συνεκτικό. Το σενάριο των Williamson και Guy Busick μοιάζει με οργανική εξέλιξη της μέχρι τώρα πορείας, παρά την απότομη αλλαγή πλάνων, και διαθέτει μια ξεκάθαρη θεματική για τις συνέπειες της υπερπροστατευτικότητας, αλλά και για τη διαχείριση του τραύματος, αξιοποιώντας προς όφελός της θεματικής του την απουσία της Sidney από την προηγούμενη ταινία. Από την άλλη βέβαια μαστίζεται από σημαντικά προβλήματα∙ η «κόντρα» μητέρας και κόρης δεν πείθει ιδιαίτερα, κυρίως επειδή η ερμηνευτικά απογοητευτική κόρη μοιάζει εξωφρενικά αναίσθητη απέναντι στο τραύμα της μητέρας της, και η αποκάλυψη της ταυτότητας των Ghostface είναι γελοιωδέστατη, μια από πιο ατυχείς στιγμές του franchise. Και είναι πραγματικά κρίμα, διότι η ταινία θα μπορούσε να την διαχειριστεί καλύτερα, αν δεν αναλωνόταν σε ανούσια παιχνιδάκια με μια πασίγνωστη θεωρία ανάμεσα στους θαυμαστές.
Πάντως, αν λείπει κάτι από τη νέα προσθήκη, δεν είναι τόσο το καλογραμμένο σενάριο, όσο η στιβαρή σκηνοθεσία. Ακόμα και στις πιο αδύναμες σεναριακές στιγμές του (βλ. Scream 3), οι ταινίες του franchise στηρίζονταν στην ευρηματική σκηνοθεσία του Wes Craven, ενώ ακόμα και οι Matt Bettinelli-Olpin και Tyler Gillett μάς χάρισαν μια από τις πιο καλοσκηνοθετημένες και αγωνιώδεις στιγμές ολόκληρου του franchise, τη σεκάνς στο μετρό της Νέας Υόρκης. Δυστυχώς, όμως, δεν συμβαίνει κάτι αντίστοιχο και εδώ, με τον Williamson να είναι αξιοπρεπής μεν, ανίκανος να δώσει κάτι πραγματικά αξιομνημόνευτο δε.
Ενδεικτικό της κατάστασης είναι πως ενώ η ταινία κάνει έντονες αναφορές στην Τεχνητή Νοημοσύνη και τη δυνατότητά της να δημιουργεί βίντεο που αδυνατείς να απαντήσεις με βεβαιότητα αν είναι πραγματικά ή όχι, η σκηνοθεσία δεν δοκιμάζει να συνομιλήσει με πιο σύγχρονες τάσεις του τρόμου, όπως το desktop horror. Με αυτόν τον τρόπο, ένα franchise που ξεχώριζε επειδή έπιανε τον παλμό της εποχής του, εδώ κάνει πισωγύρισμα και για κάποιον ακατανόητο λόγο υιοθετεί την μπαγιάτικη αισθητική των ταινιών εφηβικού τρόμου από τις αρχές του αιώνα.
Αν και καλύτερο από τις μηδενικές προσδοκίες που είχε γεννήσει η ταραχώδης παραγωγή του, το Scream 7 στερείται της φρεσκάδας και της δυναμικής που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των υπόλοιπων ταινιών, διεκδικώντας με ζήλο τον τίτλο της χειρότερης ταινίας του franchise. Βέβαια, η επόμενη ταινία είναι δεδομένη, ήδη έχουν πάρει μπρος οι μηχανές της παραγωγής, αλλά αν πρωταγωνιστεί η νέα γενιά που μας συστήνει αυτή η ταινία, ο Ghostface να βάλει το μαχαίρι του!
