Η Linda Liddle (Rachel McAdams) εργάζεται ως Στρατηγική Αναλύτρια σε μια πολυεθνική, περνώντας τον ελεύθερο χρόνο της μαθαίνοντας όλα τα μυστικά της επιβίωσης σε δύσκολες συνθήκες. Χρόνια στην ίδια θέση, δίνει κάθε μέρα τον καλύτερο εαυτό της με όνειρο να πάρει επιτέλους την πολυπόθητη προαγωγή που της υποσχέθηκε το αφεντικό της λίγο πριν πεθάνει και αντικατασταθεί από τον γιο του, Bradley (Dylan O’Brien). Εκείνος, όμως, δεν την έχει σε ιδιαίτερη εκτίμηση, η απεριποίητη όψη της τον αηδιάζει και η αγάπη της για το Survivor αποτελεί αφορμή για κρυφά γέλια εις βάρος της. Όταν, όμως, καταλήξουν σε ένα έρημο νησί ως οι μόνοι επιζώντες ενός αεροπορικού δυστυχήματος, οι γνώσεις της Linda θα τής δώσουν το πάνω χέρι και θα αντιστρέψουν τους ρόλους ισχύος στη μεταξύ τους σχέση.
Σε πρώτο επίπεδο, το σενάριο των Damian Shannon και Mark Swift εκτοξεύει τα βέλη του στο τοξικό περιβάλλον που προάγει τον ανταγωνισμό (η σκηνή της πτώσης του αεροπλάνου και οι σύντομες αντιδράσεις των επιβατών είναι πραγματική απόλαυση) και ευνοεί «άριστους» που δεν ξέρουν ούτε πώς να δέσουν τα κορδόνια τους. Είναι οι αφέντες που χρειάζονται τους δούλους, μας λέει η ταινία, είτε αυτοί είναι σκληρά εργαζόμενοι υπάλληλοι, είτε «νοικοκυρούλες» που προσφέρουν τα πάντα στο πιάτο του άντρα του σπιτιού. Η φιλμογραφία του Sam Raimi (Doctor Strange in the Multiverse of Madness) δεν είναι ξένη σε παρόμοιες ιδέες, αφού πάντα βρίσκει χώρο για ταξικό σχολιασμό∙ θυμίζουμε πως είναι εκείνος που μας έχει χαρίσει τον πιο ταξικό Spider-Man της μεγάλης οθόνης (τουλάχιστον μέχρι στιγμής), ενώ αντίστοιχα στοιχεία συναντάμε και στο υποτιμημένο Drag me to Hell (2009) με το οποίο το Send Help έχει αρκετές σεναρικές ομοιότητες. Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, η ταξική σύγκρουση γίνεται πιο αισθητή από ποτέ, χωρίς αυτό να λειτουργεί εις βάρος της ίδιας της ταινίας. Κι αυτό, επειδή όσο το σενάριο αποκαλύπτει ένα-ένα τα μυστικά του, τόσο μεγαλύτερη έμφαση δίνει στις επικίνδυνες διαστάσεις που αποκτούν οι εμμονές της Linda, εξοπλίζοντας την ταινία με μπόλικες εκπλήξεις, ικανές δόσεις καφρίλας και αγνής διασκέδασης που λειτουργούν ως ασπίδα απέναντι στο διδακτικό κήρυγμα.
Φυσικά, o Raimi είναι για ακόμη μια φορά σε μεγάλα κέφια, πιάνει ακριβώς τον παλμό που είχε ανάγκη το σενάριο, σκηνοθετεί με όρεξη ακόμα και τις σκηνές που άλλοι θα άφηναν να περάσουν απαρατήρητες και αποκαλύπτει το σκηνοθετικό του ένστικτο σε όλη την σπαρταριστά αηδιαστική δόξα του όσο η ένταση στη σχέση των πρωταγωνιστών αρχίζει να κλιμακώνεται και οι ευκαιρίες για καφρίλες πολλαπλασιάζονται.
Ο συνδετικός κρίκος όλων αυτών των καλοκουρδισμένων και συναρπαστικών πτυχών της ταινίας δεν είναι άλλος από το πρωταγωνιστικό δίδυμο, τον αξιοπρεπή Dylan O’Brien ως σιχαμερό και κακομαθημένο CEO και (κυρίως) τη φοβερή Rachel McAdams. Ο ρόλος της Linda παρακαλάει για την υπερβολή, χωρίς να παραγκωνίζει τη γνήσια έκφραση συναισθήματος, είτε αυτό πρόκειται για οργή και θυμό, είτε για την ευτυχία που γεννά η εκπλήρωση ενός ονείρου. Και όντως, η McAdams δεν διστάζει να κάνει ό,τι χρειαστεί για να αποδώσει τον χαρακτήρα της όπως πρέπει. Χωρίς καμιά ερμηνευτική παραφωνία, συνδυάζει αρμονικά την αφέλεια με τον δυναμισμό, σερβίροντας ένα εκρηκτικό ερμηνευτικό κοκτέιλ που θα μείνει δικαίως στη μνήμη μας ως μια από τις κορυφαίες ερμηνείες της.
Επιστροφή στις ρίζες, λοιπόν, για τον Sam Raimi με μια ταινία που στέκεται επάξια ανάμεσα στις κορυφαίες δημιουργίες του και δίνει την ευκαιρία στην Rachel McAdams να αναδείξει το ερμηνευτικό της εύρος.
