Μετά τη μάλλον αποτυχημένη πορεία του ως Ghost Rider, ο Nicolas Cage επιστρέφει στο σύμπαν της Marvel για να ενσαρκώσει τον Ben Riley, πρωταγωνιστή της τηλεοπτικής σειράς Spider-Noir (Amazon Prime), ο οποίος πρωτοσυστήθηκε στο ευρύ κοινό μέσα από το Spider-Man: Into the Spider-Verse (2018).
Καμωμένη με τρόπο που παραπέμπει ευθέως στο φιλμ νουάρ, η σειρά δεν λαμβάνει χώρα στη σύγχρονη Νέα Υόρκη, αλλά σ’ εκείνη της δεκαετίας του ‘30. Ο Ben Riley είναι ένας κουρασμένος ντετέκτιβ, ο οποίος αποφάσισε να αφήσει στο παρελθόν τις περιπέτειες της υπερηρωικής ζωής, ύστερα από μια τραυματική απώλεια. Πλέον, αναλαμβάνει απλές υποθέσεις μέχρι που μαφιόζοι, νέοι υπεράνθρωποι και μια μυστηριώδης γυναίκα τον αναγκάζουν να ξαναφορέσει τη μάσκα του Spider.
Με έντονες σκιές, dutch angles, γκάνγκστερ, μοιραίες γυναίκες και ρετρό αισθητική, το Spider-Noir αναπαράγει με σχετική επιτυχία το ακαταμάχητο ύφος των νουάρ. Σχετική και όχι απόλυτη, όμως, διότι το οπτικό αποτέλεσμα δεν συνοδεύεται συχνά από την αντίστοιχη αφηγηματική ουσία, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι αρκετό για να προσφέρει μια ανάσα φρεσκάδας στο ταλαιπωρημένο υπερηρωικό είδος.
Παράλληλα, το νουάρ πλαίσιο δίνει την ευκαιρία στον πρωταγωνιστή του, τον φοβερό και τρομερό Nicolas Cage, να αποφύγει τα ακροβατικά που απαιτεί ο ρόλος του Spider-Man -μην ξεχνάμε πως είναι και μιας κάποιας ηλικίας ο άνθρωπος-, αλλά του αφήνει τον αναγκαίο χώρο, ώστε να κάνει τα «δικά» του. Λίγα κινησιολογικά ξεσπάσματα από εδώ και μερικές αστείες προφορές από εκεί είναι αρκετές για να ενισχύσουν το Spider-Noir με τις απαραίτητες δόσεις Υπαρκτού Νικολισμού.
Δυστυχώς, τα μεγαλύτερα και πιο ουσιαστικά προβλήματα της σειράς εντοπίζονται στους ανταγωνιστές. Το σενάριο ναι μεν χρησιμοποιεί τις υπερδυνάμεις ως αλληγορία για το τραύμα που αφήνει ο πόλεμος στους στρατιώτες που επέστρεψαν από το μέτωπο, ιδέα που κουμπώνει ιδανικά και με τις νουάρ ευαισθησίες της αφήγησης, αλλά δεν αξιοποιείται από τη σειρά στον βαθμό που θα μπορούσε.
Οι τρεις υπεράνθρωποι ανταγωνιστές του Spider δεν διαθέτουν κάποιο ιδιαίτερο σεναριακό χαρακτηριστικό που να τους ξεχωρίζει ιδιαίτερα μεταξύ τους, καταλήγοντας να είναι πλήρως αδιάφοροι. Χειρότερος όλων, ο Megawatt, ένας χαρακτήρας ο οποίος στα χαρτιά είναι ο πιο απειλητικός, αλλά στην πράξη καταλήγει μια καρικατούρα εξαιτίας της αποτυχημένης προσπάθειας του Andrew Caldwell να τον ερμηνεύσει με θεατρινισμούς, λες και είναι ο Joker του Heath Ledger. Με εξαίρεση τον αρχιμαφιόζο του Brendan Gleeson που διασώζεται χάρη στο υποκριτικό του εκτόπισμα, το σενάριο χαντακώνει τους ανταγωνιστές, στερώντας από το Spider–Noir μια πραγματικά απειλητική και αξιομνημόνευτη παρουσία.
Ενδιαφέρον ως πείραμα, το στυλάτο Spider-Noir απευθύνεται κυρίως σε ένα κοινό που εκτιμάει τις σινεφίλ αναφορές και δυσανασχετεί με τη μέση υπερηρωική ιστορία, αλλά η απουσία καλογραμμένων ανταγωνιστών του στερεί την ευκαιρία για κάτι πραγματικά αξιοσημείωτο. Σε κάθε περίπτωση, εμείς θα έχουμε για πάντα τον Nicolas Cage.
Περισσότερες κριτικές σειρών.
