Σε αντίθεση με τον Superman, η Supergirl βίωσε από πρώτο χέρι την καταστροφή του Krypton και την απώλεια των αγαπημένων της προσώπων. Πνίγοντας τον πόνο της στο ποτό, ταξιδεύει από το ένα διαστημικό μπαρ στο επόμενο με μόνη συντροφιά τον σκύλο της, τον Krypto. Όταν, όμως, ένας αδίστακτος ληστής απειλήσει τη ζωή του καλύτερού της φίλου, η Kara θα αναγκαστεί να συνεργαστεί με μια απροσδόκητη σύντροφο σε ένα επικό ταξίδι εκδίκησης και δικαιοσύνης.
Στα χαρτιά, η δεύτερη σόλο ταινία της Supergirl (είχε προηγηθεί εκείνη από το μακρινό 1984) είχε καλές προοπτικές. Το κόμικ στο οποίο βασίζεται (Supergirl: Woman of Tomorrow) θεωρείται μια από τις καλύτερες ιστορίες της και ο Craig Gillespie που υπογράφει τη σκηνοθεσία μπορεί να μην έχει τη φήμη του μεγάλου auteur, αλλά έχει παραδώσει αξιόλογες ταινίες, αποδεικνύοντας πως μπορεί να διαχειριστεί punk πρωταγωνίστριες (βλ. το Cruella).
Στην πράξη, τα πράγματα εξελίσσονται λίγο διαφορετικά. Ενώ υπάρχουν αξιόλογα στοιχεία, όπως οι απροσδόκητες δόσεις βίας, οι καλό σκηνοθετημένες σκηνές δράσης και τα εξωγήινα πλάσματα που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από κάποιο Star Wars, η ταινία στερείται αιχμής, παρά το αντι-ηρωικό προφίλ που προσπαθεί να χτίσει για την πρωταγωνίστριά της.
«Ο Superman βλέπει το καλό σε όλους, εγώ βλέπω την αλήθεια», αναφέρει κάποια στιγμή η Supergirl, επιχειρώντας να συμπυκνώσει σε μια πρόταση τις διαφορές της με τον ξάδελφό της. Πράγματι, εκείνη είναι πιο κυνική και δεν θα τρέξει να βοηθήσει τους αδύναμους. Παρ’ όλα αυτά, αν δει πως η κατάσταση ξεφεύγει, δεν θα μείνει και με σταυρωμένα τα χέρια. Με άλλα λόγια, δεν είναι τόσο κωλοχαρακτήρας όσο θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε, απλώς πίνει λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Σε κάθε περίπτωση, η Milly Alcock ανταποκρίνεται με επιτυχία στις απαιτήσεις του ρόλου, κλείνοντας τα στόματα εκείνων που την αμφισβήτησαν προτού δουν μισό καρέ της ταινίας.
Όσο για τον ανταγωνιστή, ενώ υπονοείται πως πρόκειται για έναν αδίστακτο τύπο, η παρουσία του είναι υποτονική και στερείται των λεπτών αποχρώσεων που θα τον έκαναν αξέχαστο. Όμως, (υπερηρωική) περιπέτεια χωρίς αξιομνημόνευτο ανταγωνιστή είναι σαν να έχει χάσει ήδη από τα αποδυτήρια!
Υφολογικά, η ταινία κινείται ανάμεσα στον δυστοπικό κόσμο των ταινιών Mad Max και στο εξυπνακίστικο χιουμοράκι των Guardians of the Galaxy. Ως έναν βαθμό, αυτό το πάντρεμα φέρνει κάτι φρέσκο, αλλά δεν υπάρχει κάποια σεκάνς δράσης που να αγγίζει το μεγαλείο των ταινιών του George Miller, η φεμινιστική διάσταση του σεναρίου μοιάζει με υποσημείωση σε σχέση με τα Fury Road (2015) και Furiosa (2024) και καμία ατάκα δεν είναι αρκετή για να λυθεί το κοινό στα γέλια.
Τελικά, η ταινία της Supergirl αφήνει την ίδια γλυκόπικρη γεύση με εκείνη του Superman. Τα υλικά είναι καλά και δημιουργούν προσδοκίες για το αύριο, αλλά η συνταγή δεν δένει και το κινηματογραφικό αποτέλεσμα αδυνατεί να συναρπάσει. Μένει να φανεί τι θα σημαίνει αυτό για το κινηματογραφικό σύμπαν της DC.
Περισσότερες κριτικές ταινιών.
