Άλλη μια νέα αρχή για το πολύπαθο κινηματογραφικό σύμπαν της DC, άλλη μια νέα εκδοχή του πρωτοπαλίκαρού του, του Superman, που επιχειρεί να μας συστήσει εκ νέου στην ανανεωμένη μυθολογία των χαρακτήρων της DC. Χρέη αρχιτέκτονα του νέου σύμπαντος έχει αναλάβει ο James Gunn, ο οποίος μάς έδωσε μια πρώτη γεύση με το διασκεδαστικό Creature Commandos (2024-), ενώ τώρα επιχειρεί να ανανεώσει τον Άνθρωπο Ατσάλι.
Αποφεύγοντας την επανάληψη γνώριμων ιστοριών, ο Gunn μας πληροφορεί με μερικές λιτές κάρτες στην εισαγωγή πως η ταινία διαδραματίζεται 300 χρόνια μετά την εμφάνιση των Metahumans, 30 χρόνια από τη στιγμή που οι γονείς του Kal-El τον έστειλαν στη Γη, τρεις εβδομάδες μετά την αποτροπή εισβολής της Borivia στην Jarhanpur και μόλις τρία λεπτά από τη στιγμή που ένα μυστηριώδες ον με το όνομα Hammer of Boravia τον σακάτεψε στο ξύλο. Ταλαιπωρημένος και με σοβαρούς τραυματισμούς, οδηγείται με τη βοήθεια του Krypto στο Fortress of Solitude και αφού επανέλθει με τη βοήθεια του ήλιου επιστρέφει στη μάχη. Από εκείνο το σημείο και μετά, η ταινία κρατά σχεδόν αμείωτο τον γρήγορο ρυθμό της, σερβίροντας τη μια σκηνή δράσης. Το κατά πόσο όλα τα παραπάνω λειτουργούν, εξαρτάται από την οπτική γωνία που θα σταθείς.
Copyright: © 2025 Warner Bros. Entertainment Inc. All Rights Reserved. Photo Credit: Courtesy of Warner Bros. Pictures
Ερμηνευτικά, ο David Corenswet καταφέρνει να δημιουργήσει έναν Superman με ευρεία γκάμα συναισθημάτων που επιτρέπουν την ταύτιση του κοινού μαζί του και κάθε φορά που μοιράζεται την οθόνη με την Lois Lane της Rachel Brosnahan, η χημεία τους είναι τόσο εντυπωσιακή που δεν δυσκολεύονται να μας πείσουν πως αποτελούν την ιδανικότερη -μέχρι στιγμής- απεικόνιση του ζευγαριού. Το μόνο στενάχωρο είναι πως η παρουσία του Klark, αν και απολαυστική, είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Στα ίδια ερμηνευτικά επίπεδα κινείται και το υπόλοιπο καστ∙ απολαυστικός ο “γόης” Jimmy Olsen του Skyler Gisondo, ξεκαρδιστικός ο εκνευριστικότατος Guy Gardner του Nathan Fillion, σκέτη απόλαυση ο ορθολογιστής Mr. Terrific που ερμηνεύει ο Edi Gathegi και γελοιωδώς ζηλιάρης και ανώριμος ο Lex Luthor του Nicholas Hoult (The Great, Juror #2). Πολύτιμη και η παρουσία του Krypto, που όχι μόνο ενισχύει με τις σωστές δόσεις χιούμορ και γλυκύτητας την ταινία, αλλά λειτουργεί και ως ένα μέσο εξανθρωπισμού του Kal-El. Πιο αδικημένος όλων, από άποψη χρόνου, είναι ο Metamorpho του Anthony Carrigan, αν και αυτό δεν εμποδίζει τον ταλαντούχο ηθοποιό που μας έχει κλέψει τις καρδιές ήδη από το υπέροχο Barry (2018-2023) να παραδώσει μία ευαίσθητη ερμηνεία.
Από την άλλη, o Gunn φέρνει στην ταινία όλες τις εμμονές του (και τις καλές και τις άσχημες), αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια στις κεντρικές θεματικές της ταινίας να αναπτυχθούν σωστά. Κάπου ανάμεσα στα πολυαγαπημένα του kaiju και τις ισοπεδωμένες πόλεις είναι θαμμένη μια θεματική για την ιδεολογική σύγκρουση των δύο οικογενειών του Kal-El, η οποία, αν και θεωρητικά βρίσκεται στον πυρήνα της ταινίας, δεν αποκτά ποτέ τον κεντρικό ρόλο που είχε ανάγκη∙ ο περιορισμός των κατά τ’άλλα εντυπωσιακά σκηνοθετημένων σκηνών δράσης σίγουρα θα λειτουργούσε υπέρ της ταινίας. Βέβαια, ως γνήσιος λάτρεις των κόμικς υιοθετεί μία άκρως κομιξική ατμόσφαιρα, εμπλουτίζοντας το σενάριο με διάφορες παλαβές ιδέες βγαλμένες από την Χρυσή Εποχή των κόμικς, γεμίζοντάς μας με την ελπίδα πως η σοβαροφάνεια του είδους θα αποτελέσει σύντομα παρελθόν.
Εκεί που αποτυγχάνει πλήρως ο Superman του James Gunn είναι στην αποτύπωση των μαζών. Πέρα από την ετεροντροπή που προκαλεί η απεικόνιση της Jarhanpur, η οποία υποτίθεται πως είναι στην Ανατολική Ευρώπη, αλλά ο πληθυσμός της μοιάζει να προέρχεται από την… Μέση Ανατολή, ο Gunn οδηγεί τις υπερηρωικές αφηγήσεις (του κινηματογράφου) δεκαετίες πίσω. Τα πλήθη απεικονίζονται είτε ως άβουλα πλάσματα που στέκονται με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά σε στρατεύματα του εχθρού και ικετεύουν τον Μεσσία να δράσει για λογαριασμό τους, είτε ως απολύτως χειραγωγούμενες μάζες που αλλάζουν γνώμη για τον Superman μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Το ότι αυτή η προσέγγιση υιοθετείται από τον άνθρωπο που μας έχει δώσει μια από τις αιχμηρές ιστορίες του είδους με το The Suicide Squad (2021) είναι πραγματικά αποκαρδιωτικό. Από την άλλη, η “στροφή” του Peacemaker (2022-) είχε ήδη στρώσει το έδαφος…
Χορταστική σαν θέαμα, με ένα υπέροχο ζευγάρι πρωταγωνιστών, αλλά άνισο ως σύνολο και με αρκετά σημεία που μοιάζουν ξεπερασμένα τόσο από τα ίδια τα κόμικς του χαρακτήρα, όσο και από άλλες κινηματογραφικές ιστορίες υπερηρώων (Incredibles II), η νέα ταινία Superman μπορεί να απέχει αρκετά από τον χαρακτηρισμό του αδιαμφισβήτητου αριστουργήματος, αλλά θέτει τις βάσεις για ένα υπερηρωικό σύμπαν που δεν θα φοβάται να αγκαλιάσει την κομιξική υπερβολή. Όσο για τον Superman του David Corenswet έχει τις προοπτικές να εξελιχθεί σε μια από τις συναρπαστικότερες εκδοχές του χαρακτήρα∙ αρκεί να βρεθεί το κατάλληλο υλικό και ο σωστός σκηνοθέτης.
