/

The Bear: Κόλαση (δεν) είναι οι άλλοι σεφ

The Bear

Κλασική συνταγή ενός ριάλιτι σόου μαγειρικής: μπόλικες δόσεις αγωνίας, μια τζούρα προσωπικού δράματος που θα φωτίσει τον άνθρωπο πίσω από τη λευκή ρόμπα και όχι μία, ούτε δύο, αλλά τουλάχιστον τρεις κουταλιές της σούπας εξαντλητικού ανταγωνισμού ανάμεσα στους παίκτες που παρά τις πρόσκαιρες συνεργασίες, επιδιώκουν το πισώπλατο μαχαίρωμα των συμπαικτών τους, ώστε να οδηγηθούν τελικά οι ίδιοι στη νίκη. Η νέα τηλεοπτική σειρά δια χειρός Christopher StorerThe Bear (FX/Hulu), χρησιμοποιεί ακριβώς τα ίδια υλικά για να αφηγηθεί μια φαινομενικά απλή ιστορία για τη λειτουργία ενός σαντουιτσάδικου στο Σικάγο, ανατρέποντας όμως κάποια από αυτά για να μας σερβίρει τελικά μια από τις πιο έντονες, μα ανθρώπινες σειρές της πρόσφατης μνήμης.

Πρωταγωνιστής είναι ο Carmen (Jeremy Allen White), ο οποίος αν και σπουδαίος σεφ, παρατάει την ήδη επιτυχημένη καριέρα του για να αναλάβει το ταπεινό, πλην τίμιο σαντουιτσάδικο του αδερφού του, Mikey (Jon Bernthal). Παρά το μικρό του μέγεθος, το κατάστημα απαιτεί μια διαρκή εγρήγορση και αποτελεσματικό συντονισμό, την ίδια στιγμή που πρέπει να εξυπηρετηθούν κάποιες υποχρεώσεις που φόρτωσε ο Mikey στον αδερφό του. Όλα αυτά σε συνδυασμό με το τραυματικό παρελθόν της οικογένειας, το οποίο ο Carmen προσπαθεί μάταια να αγνοήσει, διαμορφώνουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ γεμάτο ένταση και ψυχική φθορά.

The Bear

Σε συντριπτικό ποσοστό, η σειρά μένει (συνειδητά) εγκλωβισμένη στον περιορισμένο χώρο του εστιατορίου, πίσω, αλλά και μπροστά από την κουζίνα. Ο Storer, που αναλαμβάνει τη σκηνοθεσία των περισσότερων επεισοδίων, δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία που του προσφέρει απλόχερα το μικρό κατάστημα και κινηματογραφεί τον χώρο με τρόπο ασφυκτικό. Κοντινά πλάνα σε πρόσωπα και πιάτα, χρήση φακών που μειώνουν το βάθος πεδίου, φωνές, ήχοι μαγειρεμένου φαγητού που υπό τις κατάλληλες συνθήκες μπορούν να μετατραπούν σε εφιάλτη∙ τα πάντα μοιάζουν περιορισμένα, άβολα και ενοχλητικά συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας έντασης που ελλοχεύει διαρκώς και περιμένει την κατάλληλη στιγμή (δηλαδή ένα από τα τελευταία επεισόδια και μια από τις κορυφαίες τηλεοπτικές στιγμές της φετινής χρονιάς) να ξεχυθεί σε κάθε τετραγωνικό μέτρο του χώρου.

Εντούτοις, ο Storer μπορεί να αναγνωρίζει πως ο χώρος των επαγγελματικών κουζινών είναι γεμάτος ένταση, νεύρα και άγχος, αλλά δεν στέκεται μονάχα εκεί. Ενδιαφέρεται και για εκείνες τις ήσυχες στιγμές πριν την καταιγίδα στις οποίες οι μάγειρες μπορούν έστω για λίγο να απολαύσουν τη δημιουργικότητα της Τέχνης τους, δοκιμάζοντας στα κρυφά νέες συνταγές που στοχεύουν πρώτα και πάνω απ’ όλα στην προσωπική τους ικανοποίηση.

Και συνολικότερα, όμως, σε επίπεδο θεματικής η σειρά αναζητάει ένα διαφορετικό, πιο ανθρώπινο πρότυπο οργάνωσης της κουζίνας, μακριά από τις κραυγές και την υποτίμηση. Έχοντας βιώσει τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας των ελίτ κουζινών, ο Carmen ακολουθεί έναν δρόμο ευγένειας, σεβασμού και κατανόησης που περισσότερο βασίζεται στη συνεργασία και την δημιουργικότητα και λιγότερο στον ανταγωνισμό που κυνηγάνε μανιασμένα τα ριάλιτι σόου.

Το The Bear δεν αγνοεί τις δύσκολες συνθήκες, αλλά επιλέγει να τις αντιμετωπίσει με συνεργατικότητα, ακόμα και αν αυτή η μέθοδος αποδεικνύεται εύθραυστη, απαιτώντας την διαρκή προσπάθεια όλων των μελών για να διατηρηθεί στη ζωή. Επιδιώκει να μετατρέψει τους μάγειρες και τους υπόλοιπους εργαζόμενους του σαντουιτσάδικου σε οικογένεια. Όχι όμως με την έννοια που χρησιμοποιείται η λέξη από πολυεθνικές με σκοπό την κεκαλυμένη εκμετάλλευση των εργαζομένων, αλλά με ειλικρίνεια και εντιμότητα. Κατά μία έννοια, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως αποτελεί την μαγειρική και ωμότερη εκδοχή ενός Ted Lasso.

H οικογένεια και τα διάφορα τραύματα που μπορεί να την πλαισιώνουν αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες έγνοιες του σεναρίου. Ευτυχώς, όμως, ποτέ δεν παρεκτρέπεται σε αθέμιτους μελοδραματισμούς (όπως θα έκαναν τα ριάλιτι – για να συνεχίσουμε τη σύγκριση), αλλά με καλώς εννοούμενο συναισθηματισμό, ο οποίος στοχεύει στην αναμόχλευση τραυμάτων με τελικό σκοπό την υπέρβασή τους, όσο δύσκολο κι αν αποδειχθεί κάτι τέτοιο.

Αυτός ο στόχος υλοποιείται σε μεγάλο βαθμό χάρη στην ερμηνευτική δεινότητα του White, ο οποίος χτίζει έναν χαρακτήρα που είναι αδύνατο να αντιπαθήσεις, αλλά αναγνωρίζεις πως χαρακτηρίζεται από εσωτερικές αντιφάσεις. Αλητάκος, μα και κορυφαίος μάγειρας, ευγενικός και γεμάτος κατανόηση, αλλά ικανός για έντονα ξεσπάσματα που σε αφήνουν με κομμένη την ανάσα, ο Carmen αποκτά συναρπαστικό βάθος.

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως οι υπόλοιποι χαρακτήρες μένουν δισδιάστατοι. Αν και με αισθητό λιγότερο χώρο για ανάπτυξη, όλοι τους προσθέτουν το λιθαράκι τους στο σύνολο και διαμορφώνουν διακριτές προσωπικότητες ανεξαρτήτως του μεγέθους του ρόλου τους, ακολουθώντας άκρως ρεαλιστικές και ωμές ερμηνευτικές προσεγγίσεις, ταιριαστή με την αίσθηση της καθημερινής ζωής που εκπέμπει η σειρά.

Φαινομενικά απλό, μα συναρπαστικό σε κάθε πτυχή του, το The Bear έρχεται από το πουθενά για να μας τρυπώσει μέσα σε μια επαγγελματική κουζίνα και να αποκαλύψει μια πιεστική καθημερινότητα, προσφέροντας τελικά μια απολαυστική τηλεοπτική εμπειρία που ανοίγει την όρεξη για τη συνέχεια, παρ’ ότι αυτή η μία σεζόν ολοκληρώνεται έχοντας κλείσει όλα τα αφηγηματικά νήματα.

Σχόλια

Your email address will not be published.