1978. Σε μια γειτονιά του Ντένβερ, πέντε ανήλικα παιδιά αγνοούνται και ο φόβος για την παρουσία ενός serial killer γίνεται όλο και πιο χειροπιαστός. Ο νεαρός Finney, το νέο θύμα του «The Grabber», είναι φυλακισμένος σε ένα βρώμικο και καλά φυλαγμένο υπόγειο και η μόνη του ελπίδα για τη σωτηρία είναι τα όνειρα της αδερφής του, αλλά και μια αποσυνδεδεμένη μαύρη συσκευή τηλεφώνου που τον καλεί από τον κόσμο των νεκρών.
Βασισμένος στο ομώνυμο διήγημα του Joe Hill (γιού του Stephen King), ο Scott Derrickson σπάει την αφήγησή της ταινίας στα δύο, ακολουθώντας από την μια τις απόπειρες του Finney να δραπετεύσει από το υπόγειο που κρύβεται φυλακισμένος και από την άλλη, την προσπάθεια της αδελφής του να τον εντοπίσει με τη βοήθεια των απόκοσμων ονείρων της. Παρ’ ότι οι ομοιότητες με ιστορίες όπως εκείνη του It είναι εμφανείς, η ιδέα δεν στερείται ενδιαφέροντος και υποστηρίζεται από μια αξιοπρεπεί απόπειρα εμβάθυνσης των χαρακτήρων και κυρίως του Finney. Ωστόσο, οι γνώριμες σεναριακές ευκολίες που τείνουν να μειώνουν την ευφυΐα των πρωταγωνιστών για να προωθήσουν την πλοκή -αλήθεια, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να υποπτευθεί το μαύρο βαν του «The Grabber»;- και κυρίως η υπερβολική έμφαση στο υπερφυσικό στοιχείο -κάθε φορά που οι δύο πρωταγωνιστές έρχονται λίγο πιο κοντά στην επίτευξη των στόχων τους είναι επειδή κάποια υπερφυσική δύναμη έχει βάλει το χεράκι της σαν από μηχανής θεός- δεν επιτρέπουν στο The Black Phone να απογειωθεί.
Όντως, τα παραπάνω σεναριακά ατοπήματα σε συνδυασμό με την συχνή χρήση φθηνών jumpscares θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία για την ταινία. Αν το αποτέλεσμα δεν καταρρέει, το οφείλει στη νοσηρή, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που χτίζει ο Derrickson, η οποία συνοψίζεται στην ευρηματικά εφιαλτική οπτικοποίηση των ονείρων με τη χρήση καμερών 8mm, την αξιοπρεπέστατη ερμηνεία των δύο νεαρών πρωταγωνιστών και κυρίως την καθοριστική συμβολή του Ethan Hawke. Αν και κρυμμένος πίσω από την απειλητική του μάσκα, ο Hawke αφήνει το στίγμα του με την κινησιολογία και τη φωνή του και παρουσιάζει μία απειλή απόκοσμη και γήινη την ίδια στιγμή, ικανή να σαγηνεύσει προσωρινά, προτού αποκαλύψει τη φρίκη των σαδιστικών της ορέξεων∙ δεν θα μας έκανε καθόλου εντύπωση αν ο «The Grabber» έβρισκε σταδιακά μια θέση ανάμεσα σε άλλες εμβληματικες φιγούρες του είδους.
Άξιος εκπρόσωπος του μαζικού τρόμου, ο Derrickson μπορεί να υποκύπτει στην ευκολία του φθηνού τρόμου, αλλά ξέρει πώς να χτίζει και να διατηρεί ατμόσφαιρα∙ ικανότητες που σε συνδυασμό με την επιβλητική παρουσία του Ethan Hawke αποδεικνύονται πολύτιμες για μια ταινία της οποίας το απρόσεκτο σενάριο την κρατά στα επίπεδα της (απολαυστικής) μετριότητας.
