Μετά το Τέρας του Frankenstein που μας επανασυστήθηκε μέσα από την πρόσφατη ταινία του Guillermo del Toro, σειρά παίρνει η Νύφη με το The Bride! της Maggie Gyllenhaal και την Jessie Buckley στον πρωταγωνιστικό ρόλο∙ μια ταινία τόσο φιλόδοξη που ανακατεύει την επαναστατική διάθεση του Joker (2019) και το ρομάντζο εγκληματικών ξεσπασμάτων αλα Bonnie and Clyde (1967) με την αισθητική πανδαισία του Metropolis (1927). Κι αν όλα αυτά, ακούγονται συναρπαστικά, δυστυχώς οι προσδοκίες δεν δικαιώνονται.
Η Gyllenhaal τοποθετεί τη δράση της ταινίας στο Σικάγο της δεκαετίας του 1930, όπου το Τέρας του Frankenstein (Christian Bale) περιπλανιέται μόνο του στους δρόμους της πόλης. Μοναδική του συντροφιά, οι ταινίες του αγαπημένου του αστέρα, του Ronnie Reed (Jake Gyllenhaal), τις οποίες παρακολουθεί ξανά και ξανά. Πλέον, έχει μάθει απ’ έξω κάθε χορευτικό νούμερο και φαντάζεται τον εαυτό του μέρος του λαμπερού θεάματος. Όμως, όλα αυτά δεν αρκούν. Το Τέρας αποζητά την «ανθρώπινη» επαφή και γι’ αυτό παρακαλεί την πρωτοπόρο επιστήμονα Dr. Euphronious (Annette Bening) να αναστήσει το πτώμα κάποιας γυναίκας για να γίνει η Νύφη του. Παρά τις ενστάσεις της, η επιστημονική της περιέργεια την ωθεί να εκπληρώσει την επιθυμία του Τέρατος και εγένετο… η Νύφη (Jessie Buckley).
Μόνο που αυτή η Νύφη δεν έχει διάθεση για παντρειά, αλλά, στοιχειωμένη όπως ήταν ήδη από το πνεύμα της Mary Shelley (που επίσης ερμηνεύει η Buckley), ποθεί εκδίκηση από τον αρχιμαφιόζο που δολοφονεί συστηματικά γυναίκες. Μαζί με το Τέρας της, εκκινούν ένα ταξίδι γεμάτο ταινίες (όπου πάνε, κάνουν μια στάση στο τοπικό σινεμά για να απολαύσουν κάποια ταινία του Reed), αίμα και φεμινιστική οργή που πυροδοτεί ολόκληρο κίνημα! Όπως και ο Joker του Joaquin Phoenix, έτσι και Νύφη της Jessie Buckley μετατρέπεται σε σύμβολο αντίστασης, αλλά η ταινία της Maggie Gyllenhaal δεν ξέρει πώς ακριβώς να διαχειριστεί τις ιδέες της∙ η εκδίκηση μένει μετέωρη μαζί με τα γκανγκστερικά παρακλάδια της πλοκής, τα σινεφιλικά κλεισίματα του ματιού και τα ελάχιστα, πλην απολαυστικά μουσικοχορευτικά νούμερα δεν πείθουν για την αναγκαιότητά τους και η εκρηκτική επανάσταση μοιάζει περισσότερο με υποσημείωση, παρά με τον πυρήνα της αφήγησης.
Οι φεμινιστικές ιδέες του The Bride! πατάνε σε πιο στέρεο έδαφος στις ήσυχες στιγμές του, όταν το σενάριο αποκαλύπτει έναν κόσμο όπου οι γυναίκες δεν είναι απούσες, αλλά μένουν συνειδητά στην αφάνεια είτε κρύβοντας το όνομά τους, είτε μασκαρεύοντας τις ικανότητές τους με τη συμβολή των (αντρών) συναδέλφων τους, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως η Gyllenhaal δεν πέφτει στην παγίδα των περισσότερων σύγχρονων καταγγελτικών ταινιών του -κυρίως- εμπορικού κινηματογράφου που αποτυπώνουν τους άντρες ως μονοδιάστατα, κακοποιητικά τέρατα, αγγίζοντας τα όρια της καρικατούρας. Αντιθέτως, εδώ το Τέρας που ερμηνεύει τόσο συγκινητικά και ανθρώπινα ο θεσπέσιος Christian Bale (American Psycho) κάτω από τόνους φρικιαστικού μακιγιάζ είναι μια ευγενική ψυχή που δεν αναζητά μια δούλα και κυρά, αλλά μια συντροφιά που θα του επιτρέψει να ανακαλύψει τη γλυκιά αίσθηση του αγγίγματος και της φροντίδας που έχει στερηθεί τόσες δεκαετίες.
Ακόμα καλύτερη, η Jessie Buckley δίνει μια σαρωτική ερμηνεία που ξεπερνά εκείνη στο Hamnet και φέρνει στο μυαλό την Bella Baxter της Emma Stone, μόνο που εδώ το χάος είναι λίγο πιο οργανωμένο. Ας μην ξεχνάμε πως η Ida, προτού μετατραπεί στη Νύφη, είχε στοιχειωθεί από το πνεύμα της Mary Shelley, επομένως οι εκρήξεις της δεν είναι τόσο ακατέργαστες όσο εκείνες της Stone στο Poor Things (2023), αλλά διαθέτουν ποιητικότητα και στοιχεία θεατρικού μονολόγου.
Δυστυχώς, όμως, η ερμηνεία της Buckley δεν αρκεί και η αχαλίνωτη δημιουργία της Gyllenhaal καταρρέει υπό το βάρος των φιλοδοξιών της. Παρά την ντελιριακή αισθητική, τα εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια, αλλά και τις πάντα ευπρόσδεκτες προθέσεις για κάτι διαφορετικό, το The Bride! καταλήγει, πιθανότατα και με τη συμβολή του στούντιο, ένα αποπροσανατολισμένο συνονθύλευμα ιδεών που έχουμε ξαναδεί (και πρόσφατα μάλιστα) να εκτελούνται πολύ καλύτερα, πολύ πιο εντυπωσιακά και πολύ πιο συνεκτικά.
