Με τη σειρά I Think You Should Leave (2019-2023) για λογαριασμό του Netflix, ο Tim Robinson εξασφάλισε ηγετική θέση στο σύγχρονο τοπίο της cringe κωμωδίας, συστήνοντάς μας την κωμική του περσόνα, έναν άντρα που γίνεται εμμονικός με τα πιο μικρά και ασήμαντα πράγματα για να βρεθεί τελικά στο επίκεντρο άβολων, αλλά σπαρταριστών καταστάσεων. Με το The Chair Company (HBO) επιχειρεί να εξελίξει αυτό το μοτίβο, εντάσσοντάς το σε μια κωμική αφήγηση θριλερικών διαστάσεων. Εδώ, η περσόνα του Robinson δεν είναι εκείνη του περιθωριοποιημένου ατόμου που κάνει τα πάντα για να ενταχθεί σε κάποιο σύνολο, καταλήγοντας τελικά να βρίσκεται στο επίκεντρο σκηνικών που ξεχειλίζουν ετεροντροπή (βλ. και το φετινό Friendship), αλλά είναι ένας αγαπητός σύζυγος και πατέρας που οι κατά καιρούς εμμονές του απειλούν να καταστρέψουν ό,τι όμορφο έχει στη ζωή του, σαν ένα φάντασμα που επανέρχεται ανα διαστήματα για να τον στοιχειώσει ξανά και να τον οδηγήσει σε ένα μονοπάτι αυτοκαταστροφής.
Μια από αυτές τις εμμονές πυροδοτείται όταν η καρέκλα του σπάει στη διάρκεια μιας σημαντικής επαγγελματικής παρουσίασης, εκείνος σωριάζεται φαρδύς-πλατύς στο πάτωμα και το κοινό ξεσπάει στα γέλια. Ντροπιασμένος από το ατυχές συμβάν και το αποκαρδιωτικό βλέμμα του αφεντικού του, επιδιώκει να έρθει πάση θυσία σε επαφή με τους κατασκευαστές της καρέκλας και να τους ενημερώσει για το προβληματικό προϊόν τους. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο, αφού η εταιρική γραφειοκρατία τον εγκλωβίζει σε μια σχεδόν καφκική κατάσταση αναπάντητων μηνυμάτων και ατελείωτων τηλεφωνικών αναμονών. Αλλά όσο πιο αδιέξοδη φαντάζει η επίτευξη του στόχου του, τόσο περισσότερο βυθίζεται στην εμμονή του.
Όμως, ο Ron δεν είναι ο μοναδικός με εμμονές. Για την ακρίβεια, η σειρά είναι γεμάτη από ανθρώπους που δίνουν αχρείαστη βαρύτητα σε ασήμαντα πράγματα και είναι πρόθυμοι να φτάσουν σε παράλογα άκρα για να βρουν αυτό που έχουν στο μυαλό τους ως δικαίωση, προσδίδοντας στο χιούμορ του The Chair Company την cringe ταυτότητα του. Συχνά όμως, αυτές οι εμμονές δεν εξυπηρετούν μόνο κωμικούς σκοπούς, αλλά κρύβουν και μια πιο ανθρώπινη όψη, αποκαλύπτοντας μια ανάγκη για σύνδεση, ακόμα και όταν αυτή επικοινωνείται με ακραίους ή ακόμα και επικίνδυνους τρόπους.
Όπως επιβεβαιώνει με τον πλέον κουλό τρόπο και το φινάλε της σεζόν, οι εμμονές των χαρακτήρων κουμπώνουν ιδανικά με την διασκεδαστικά σαχλή συνωμοσιολογία του The Chair Company, διότι η τελευταία μοιάζει με φυσική κατάληξη των άβολων και συχνά παράλογων συμπεριφορών τους∙ ακόμα κι αν η εταιρία απαντούσε στον Ron και έδινε λύση στο πρόβλημα του, εκείνος θα έβρισκε κάποιο άλλο θέμα να εκφράσει τις εμμονές του. Πολύ ταιριαστά λοιπόν, οι Andre De Young και Aaron Schimberg σκηνοθετούν τη σειρά λιγότερο ως σουρεαλιστική κωμωδία και περισσότερο ως έναν γραφειοκρατικό εφιάλτη με φόντο εταιρικούς διαδρόμους και επικοινωνιακά αδιέξοδα που μπορούν να σε τρελάνουν. Αποφεύγουν τη φωτεινή φωτογραφία που συνήθως αποτελεί την προφανή επιλογή για το είδος της κωμωδίας και στρέφουν το βλέμμα τους προς το αισθητικό λεξιλόγιο των παρανοϊκών θρίλερ του ‘70 για να καλλιεργήσουν μια διάχυτη αίσθηση απειλής και παροξυσμού.
Τελικά, το The Chair Company ακροβατεί με επιτυχία ανάμεσα στον μυστηριώδη κόσμο του Severance και την cringe κωμωδία του The Office, αποτελώντας τον ιδανικό προορισμό για τους ήδη πιστούς φίλους του Tim Robinson, αλλά και για εκείνους που επιθυμούν να ανακαλύψουν για πρώτη φορά το ιδιαίτερο χιούμορ του.
