Όλα ξεκινούν σαν ένα αστείο. Όμως, στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι είναι δύσκολο να διαχειριστούμε την αλήθεια κάποιου άλλου, ακόμα και αν είναι ο αγαπημένος μας άνθρωπος, αν δεν συμβαδίζει καθόλου με τη δική μας. Τότε, αισθανόμαστε ηθικό πλεονέκτημα, απορρίπτουμε τον άλλον απλά και μόνο επειδή βίωσε τον κόσμο διαφορετικά από εμάς, με έναν τρόπο που δεν χωράει στα επιβεβλημένα από την κοινωνία του φαίνεσθαι κουτάκια μας. Είναι δύσκολο να υπερισχύσει η ενσυναίσθηση.
Σε αυτό το σοβαροφανές πλαίσιο, αλλά με αποδομημένα στοιχεία ρομαντικής κομεντί, προκλητικότητα και ήπια κοινωνική κριτική κινείται η τελευταία ταινία του Kristoffer Borgli (Dream Scenario), The Drama. Η Emma (Zendaya) και ο Charlie (Robert Pattinson) είναι πολύ ερωτευμένοι. Διανύουν την τελευταία εβδομάδα πριν τον γάμο τους και όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά, οι προετοιμασίες, οι γαμήλιοι όρκοι τους. Η παράσταση, όπως χαρακτηρίζει τον γάμο η δασκάλα του χορού τους, θα δοθεί χωρίς προβλήματα. Μέχρι που, ένα βράδυ και έπειτα από αρκετό κρασί, η αποκάλυψη μιας ιστορίας από το παρελθόν θα ταράξει τα νερά. Ύστερα από αυτή την τομή του σεναρίου, η μέχρι εκείνη τη στιγμή ονειρική σχέση τους σταδιακά περνά διαφόρων ειδών κρίσεις, αμφισβητήσεις, αδιέξοδα. Η μέρα του γάμου πλησιάζει. Μια παλιά, καταπιεσμένη ιστορία είναι άραγε ικανή να τα τινάξει όλα στον αέρα;
Το σενάριο του Borgli είναι δομημένο με έναν τρόπο καυστικό, που στοχεύει να διακωμωδήσει τη δυτική, «άμεμπτη» ηθική μας, να ειρωνευτεί την τάση των ανθρώπων να χαίρονται με τις αδυναμίες των άλλων, την ευκολία τους να γίνονται μνησίκακοι, να σπέρνουν ηθικό πανικό, να «ποινικοποιούν» τις σκοτεινές σκέψεις κάποιου όσο βρισκόταν σε άσχημη ψυχική κατάσταση, να του προκαλούν τύψεις για αυτές. Και όλα αυτά για να νιώσουν οι ίδιοι ανώτεροι, προσεγγίσεις εγωιστικές και ατομικιστικές, σε μία κοινωνία που καθετί, εν προκειμένω η έννοια της ηθικής, ιεραρχείται ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της, που ο κανόνας είναι η υποκρισία, που το ενδιαφέρον για τον άλλον έχει χαθεί. Ο σκηνοθέτης διαλέγει, προβοκατόρικα, ως κεντρικό άξονα του έργου του ένα πρόβλημα που ταλαιπωρεί την αμερικανική κοινωνία. Ωστόσο, δεν τον ενδιαφέρει να ασχοληθεί με το πρόβλημα καθ’ εαυτό, όσο με το πώς αντιδρούμε στο άκουσμά του, ακόμα και αν, στην περίπτωσή μας, αποτελούσε μόνο ταραγμένη σκέψη που δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Τίθεται από μέρους του εν είδει πειράματος.
Και πρόκειται για ένα πείραμα απρόσμενα διασκεδαστικό. Με αιχμηρή μουσική, κοφτές σκηνές, ένα πρωτότυπο, εξαιρετικό μοντάζ- ακατάστατη ανάμειξη πραγματικότητας και φαντασίας, ή, μάλλον, ανεπιθύμητων σκέψεων (των λεγόμενων «intrusive thoughts») και επιθυμητών, όπως η σκηνή που η Emma φαντάζεται τον Charlie να την αγκαλιάζει και το πρόβλημα, ως δια μαγείας, να εξαφανίζεται, διαρκείς αναδρομές στο παρελθόν και γενναίες δόσεις μαύρου χιούμορ, από εκείνο που προκαλεί γέλιο στον θεατή και ταυτόχρονα τον κάνει να νιώθει άβολα, το The Drama εκτυλίσσεται ανάλαφρα και εξερευνά, κωμικά, το συγκείμενο, δηλαδή τις ψυχολογικές διακυμάνσεις των χαρακτήρων και τις αλληλεπιδράσεις που προκύπτουν μετά από μία, υποτιθέμενα συνταρακτική για τον αστικό μικρόκοσμό τους, αποκάλυψη, χωρίς να εμβαθύνει στην αποκάλυψη καθ’ αυτή. Παρόλα αυτά, επειδή το σενάριο είναι υπερβολικά συγκεκριμένο, μετά από ένα σημείο ο Borgli, ηθελημένα ή άθελά του, εγκλωβίζεται στην επανάληψη του ίδιου μοτίβου.
Η διεστραμμένη κωμικότητα της ταινίας αναδεικνύεται από τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών. Η χαριτωμένα άβολη στάση σώματος και έκφραση προσώπου του Robert Pattinson, το αγαθό ύφος και οι σπασμωδικές έως ανώριμες συναισθηματικές του αντιδράσεις επικοινωνούν ισορροπημένα με το σταθερά νευρικό, συνοφρυωμένο και εξουθενωμένο ύφος της Zendaya. Οι σκηνές τους είναι δοσμένες θεατρικά, υπερβολικά, σε δωμάτια τακτοποιημένα, αισθητικά άψογα, προς ανάδειξη της αντίθεσης με τη μεταξύ τους αναταραχή. Οι δυο τους, χάρη στη χημεία τους και την επιτηδευμένη δραματοποίηση της κατάστασής τους, κατορθώνουν να αναδείξουν την πλοκή και να τη διατηρήσουν απολαυστική μέχρι το τέλος.
Περισσότερες κριτικές ταινιών.
