Ορφανή από μητέρα, η νεαρή Δάφνη ξέρει πως το τέλος του άρρωστου αδερφού της πλησιάζει και πως, για ακόμη μια φορά, θα κατηγορηθεί για έναν θάνατο που δεν προκάλεσε. Αδυνατώντας να καλύψει τα έξοδα της ταφής του, ζητάει από τους κατοίκους του χωριού λίγη βοήθεια. Κανείς δεν ανταποκρίνεται. Η Δάφνη κουβαλάει το στίγμα της Μάγισσας και ποιος θέλει να μπλέξει με δαύτες; Απογοητευμένη παίρνει τα βουνά, όπου συναντάει έναν κλέφτη, οι ιστορίες του οποίου φουντώνουν την επιθυμία της να δραπετεύσει από την ασφυκτική καθημερινότητα του χωριού. Λίγο αργότερα, βρίσκει ένα πουγκί με χρυσό και το όνειρό της μπορεί να γίνει πραγματικότητα∙ αφού πληρώσει για την ταφή του αδερφού της, θα εξαφανιστεί για να ζήσει τη ζωή που εκείνη θέλει. Όμως, μια απροσδόκητη, βραδινή επίσκεψη θα βάλει φρένο στα σχέδια της, φέρνοντας τη Δάφνη αντιμέτωπη με το Κακό.
Για τις ανάγκες του The Girl, the Priest, and the Devil (Dead Sky Publishing), ο Θοδωρής Πρασίδης (Black Mass Rising) στρέφεται στις αφηγήσεις λαϊκών δοξασιών και ξεδιπλώνει την αφήγησή του με μια αλα Rashomon δομή (ή αλά Weapons, αν προτιμάτε κάτι πιο πρόσφατο) που αποκαλύπτει μεθοδικά τα μυστικά της πλοκής. Αποφεύγει τα διαρκή ξεσπάσματα βίας, επενδύοντας περισσότερο στη μυστηριακή ατμόσφαιρα, ενώ αξιοποιεί τις εικόνες φρίκης μονάχα όταν αποτελούν αναπόσπαστο αφηγηματικό συστατικό – πράγματι, εκείνη η σκηνή βασανισμού δεν θα είχε το ίδιο αντίκτυπο, αν ολόκληρο το κόμικ ήταν διαρκώς λουσμένο στο αίμα. Εξάλλου, ο τρόμος που υπηρετεί τόσο αποτελεσματικά ο Πρασίδης δεν έχει ανάγκη τους τόνους αίματος, γιατί είναι σχεδόν αόρατος, παραμονεύοντας στις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί από τον δηλητηριώδη λόγο της Εκκλησίας.
Εμπλουτίζοντας τις θεματικές της δοξασίας, την οποία δεν θα αναφέρουμε προς αποφυγήν ακατάλληλων σεναριακών αποκαλύψεων, ο Πρασίδης ναι μεν αποτυπώνει την Εκκλησία ως πατριαρχικό θεσμό που θέτει εμπόδια στις ζωές των γυναικών, της Δάφνης στην προκειμένη περίπτωση, αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Στρέφει το βλέμμα στη στενή συνεργασία σημαντικού μέρους της Εκκλησίας με τον κατακτητή στη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, φωτίζοντας όψεις της Ιστορίας που το εθνικό αφήγημα αποκρύπτει συνειδητά. Η ματιά του, πολυεπίπεδη και κοφτερή, προσφέρει στο κόμικ θεματική πρωτοτυπία και τόλμη ανεκτίμητης αξίας, διεκδικώντας τη λαϊκή παράδοση από τα χέρια εκείνων που εργαλειοποιούν το παρελθόν προς όφελος των μισαλλόδοξων οραμάτων τους.
Αξιοποιώντας τα γερά σεναριακά θεμέλια, η Staša Gačpar ζωντανεύει την ιστορία της Δάφνης με αισθητική αρτιότητα. Παρ’ ότι πρόκειται για την πρώτη της κομιξική δουλειά, το σχέδιο και ο γήινος χρωματισμός που το συντροφεύει εντυπωσιάζουν και αποδεικνύονται εξαιρετικοί σύμμαχοι του σεναρίου. Το πρόσωπο της νεαρής πρωταγωνίστριας κρύβει έναν πλούτο συναισθημάτων, από την απόγνωση και τον θρήνο μέχρι την οργή και τη λαχτάρα για μια ελεύθερη ζωή, τα αρχιτεκτονικά στοιχεία αποτυπώνονται με ακρίβεια και λεπτομέρεια, τα τοπία προκαλούν δέος υμνώντας την ομορφιά της φύσης, η απεικόνιση του Κακού είναι υποβλητική και οι σκηνές βίας όσο σκληρές πρέπει, ενώ χαρίζει και μερικές στιγμές φλογερής εικονογραφίας, απολύτως ταιριαστές με το πνεύμα και τις θεματικές της ιστορίας.
Το The Girl, the Priest, and the Devil ανανεώνει τη δοξασία πάνω στην οποία βασίζεται με ιδέες που όχι μόνο δικαιολογούν την ύπαρξή του, αλλά αναδεικνύουν την προοπτική που προσφέρει η παράδοση για έναν γόνιμο διάλογο ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Και σε συνδυασμό με το ταιριαστό σχέδιο της Gačpar, μετατρέπεται σε χορταστικό ανάγνωσμα που ξεπερνά τα όρια του (βουκολικού) τρόμου.
