Ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει, οπότε ο Mike Flanagan συνεχίζει ακάθεκτος τις διασκευές ιστοριών του Stephen King. Αυτή τη φορά, αναλαμβάνει την κινηματογραφική διασκευή του The Life of Chuck, με θέμα την ασυνήθιστη ιστορία του Chuck (Tom Hiddleston), ενός συνηθισμένου ανθρώπου που αποτυπώνει καλύτερα όσο κανείς στην εποχή μας, την απεραντοσύνη της ανθρώπινης εμπειρίας.
Χωρισμένη σε τρία μέρη, η ταινία ξεκινάει με μία μεταποκαλυπτική ατμόσφαιρα, προτού περάσει στα δύο επόμενα, συμβατικά και δυστυχώς ανυπόφορα κεφάλαια της. Η αναίτια συχνή αφήγηση, οι μακροσκελείς διάλογοι, οι διεκπεραιωτικά σκηνοθετημένες σκηνές των χορών που υποτίθεται παίζουν κεντρικό ρόλο στην πλοκή και η διάχυτη αίσθηση του κακώς εννοούμενου μελοδραματισμού που κρυφοκοιτάζει προς τις σημαντικές βραβεύσεις αποτελούν βασικές αιτίες της αποτυχίας. Ωστόσο, η τελική ταφόπλακα έρχεται από την αίσθηση ψευτιάς που μαστίζει (σταθερά) τη σκηνοθεσία του Flanagan.
Ενώ η ταινία θέλει να αναδείξει τη σημασία κάθε μικρής στιγμής, οι χώροι της, οι θύλακες μέσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η ζωή του Chuck, είναι εντυπωσιακά ψεύτικοι: από την κουζίνα μέσα στην οποία ο Chuck μαθαίνει τις πρώτες χορευτικές φιγούρες του μέχρι τον δρόμο που πρωταγωνιστεί στο δεύτερο κεφάλαιο της ταινίας, τα πάντα είναι απολύτως τακτοποιημένα και «καθαρά», μοιάζοντας τελικά με… σκηνικά, δηλαδή με χώρους που δεν κουβαλάνε ίχνος ιστορίας, βιωμάτων, αναμνήσεων άρα και συναισθηματικού βάρους. Και πώς να μιλήσεις για την ομορφιά της ζωής, όταν οι χώροι με τους οποίους πλαισιώνεις την ιστορία σου αδυνατούν να πείσουν πως την έχουν γνωρίσει;
Το κακό είναι πως αυτή η τεχνητότητα εντοπίζεται και στο σενάριο που είναι γεμάτο από στιγμές συναισθηματικού εκβιασμού, ελλείψει ουσιαστικής σκιαγράφισης των χαρακτήρων. Κορυφαίο παράδειγμα, ο τάχα αυθόρμητος χορός του δεύτερου κεφαλαίου, ο οποίος προκύπτει… με το στανιό, παρακαλώντας να λογιστεί ως σκηνή ανθολογίας. Το χορευτικό φινάλε του Another Round (2020) και η κάθαρση που αυτό προσφέρει, για να φέρουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα, στέκονται σε μια γωνιά και γελάνε πονηρά.
Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα στο ερμηνευτικό κομμάτι. Το λαμπερό επιτελείο ηθοποιών είτε δεν έχει πολύ χρόνο, είτε τις κατάλληλες βάσεις για να παραδώσει κάποια αξιομνημόνευτη ερμηνεία, χωρίς να είναι κακό βέβαια. Και για να επιστρέψουμε για λίγο στην τεχνητότητα της φιλμικής κατασκευής του Flanagan, ο Tom Hiddleston παραείναι «σταρ» για να πείσει ως ένας μέσος άνθρωπος∙ αν και για να είμαστε δίκαιοι, το σενάριο δεν του δίνει και την ευκαιρία να εξανθρωπίσει τον χαρακτήρα του, αφού και εκείνος εμφανίζεται ελάχιστα . Κάπως έτσι, η ταινία αφήνει πεδίο δόξης λαμπρό στον Mark Hamill να κλέψει την παράσταση με την απαράδεκτη ερμηνεία του. Δεν φτάνει που η απόπειρα του να ερμηνεύει τον αλκοολικό παππού είναι για γέλια, τον έχουν φορτώσει και με μια εμφανώς ψεύτικη περούκα για να είναι σίγουρο πως θα καταλήξει να μοιάζει με ανέκδοτο!
Μπορεί τα «σημαντικά νοήματα» του The Life of Chuck, βγαλμένα λες από βιβλίο αυτοβοήθειας κάποιου απατεωνίσκου life coach, να καμουφλάρουν την συμβατικότητα και την κενότητα της ταινίας. Ωστόσο, όσο moonwalk κι αν κάνει ο Tom Hiddleston, η αλήθεια είναι μία: αν θέλουμε να δούμε μια ταινία-ωδή στη ζωή με ανθολογικές σκηνές χορού, θα έχουμε για πάντα το αριστουργηματικό All that Jazz (1979). Ευχαριστούμε Chuck, αλλά δεν θα πάρουμε.
