Βασισμένο στη βρετανική σειρά The Office των Ricky Gervais και Stephen Merchant, η σειρά του Greg Daniels διήρκησε για εννιά σεζόν, στη διάρκεια των οποίων κατάφερε να ξεπεράσει σε δημοφιλία την πρωτότυπη βρετανική δημιουργία και να κατακτήσει μια παντοτινή θέση στο πάνθεον της τηλεοπτικής κωμωδίας. Το φετινό The Paper, δια χειρός του Daniels και του Michael Koman συνεχίζει την κληρονομιά της εμβληματικής κωμωδίας, αλλά αυτή τη φορά η δράση δεν τοποθετείται στα γραφεία της Dunder Mifflin, η οποία έχει κλείσει, αλλά ακολουθεί τους υπαλλήλους της παραπαίουσας εφημερίδας Toledo Truth Teller.
Η πλοκή ξεκινάει με την έλευση του Ned Sampson (Domhnall Gleeson), του νέου αρχισυντάκτη που θαυμαζει τη δημοσιογραφική πυγμή του Clark Kent περισσότερο από τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του Superman και έχει βάλει στόχο να επαναφέρει την χαμένη δημοσιογραφική αίγλη σε μια εφημερίδα που μαστίζεται από χαμηλής ποιότητας περιεχόμενο. Όπως είναι φυσικό, αυτό δεν θα είναι και τόσο εύκολο, αφού πέρα από την εχθρική στάση κάποιον υπαλλήλων που δεν βλέπουν με καλό μάτι τις διαθέσεις του, ο Ned πρέπει να βρει μια λύση και για την έλλειψη σε… δημοσιογράφους. Κάπως έτσι, οι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού υπάλληλοι της εφημερίδας, μεταξύ αυτών και ο παλιός γνώριμος του τηλεοπτικού κοινού Oscar (Oscar Nunez), επιστρατεύονται για να βοηθήσουν όπως μπορούν, είτε με την εύρεση κάποιου θέματος, είτε με τη δημιουργία του νέου αλά Wordle παιχνιδιού που θα συνεπάρει τους αναγνώστες.
Η μετάβαση σε ένα νέο εργασιακό περιβάλλον που δεν σχετίζεται άμεσα με εκείνο της Dunder Mifflin λειτουργεί υπέρ της σειράς, επιτρέποντάς της να εισάγει νέα στοιχεία. Λόγου χάρη, οι υπάλληλοι της Dunder Mifflin είχαν αποδεχτεί την έλλειψη νοήματος της εργασίας τους και γι’ αυτό επιδίδονταν σε χαριτωμένα πειράγματα μεταξύ τους για να περάσει η ώρα. Στην TTT όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά∙ ο Ned όχι μόνο δεν βλέπει τη δουλειά του ως αγγαρεία, αλλά διακατέχεται από έναν ρομαντισμό που αντιλαμβάνεται τη δημοσιογραφία ως λειτούργημα και τις εφημερίδες ως έναν χώρο κριτικής στα κακώς κείμενα κάθε είδους εξουσίας, αντί για μια ευκαιρία για δημόσιες σχέσεις και διαφήμισης αμφιβόλου ποιότητας προϊόντων. Αντίστοιχα, και τα πειράγματα αναβαθμίζονται σε κανονικές πλεκτάνες που ναι μεν απεικονίζονται με ανάλαφρο ύφος, αλλά δεν παύουν να έχουν ως τελικό σκοπό την απόλυση του Ned και την επαναφορά της προηγούμενης «τάξης».
Παράλληλα, το δημοσιογραφικό πλαίσιο δίνει την ευκαιρία στο σενάριο να θίξει την κατάντια της σύγχρονης δημοσιογραφίας, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τη διασπορά ψευδών ειδήσεων, την εξάρτηση από διαφημίσεις ή ακόμα και την ίδια την υποτίμηση των μέσων ενημέρωσης (η εισαγωγή της σειράς μπορεί να μην είναι όσο αξιομνημόνευτη ήταν οι τίτλοι αρχής του τηλεοπτικού προγόνου της, αλλά αποτυπώνει με ευρηματικό τρόπο την αξία που δίνουμε στις εφημερίδες), προσδίδοντας τελικά στο The Paper έναν πολυεπίπεδο χαρακτήρα που θυμίζει περισσότερο το Parks and Recreation, παρά το The Office.
Δυστυχώς, όλες αυτές οι αρετές δεν αρκούν για να καλύψουν το κρίσιμο κενό που αφήνει η απουσία αποτελεσματικών αστείων κυρίως στο πρώτο, αισθητά κατώτερο μέρος της σεζόν και η παρουσία χαρακτήρων που, στην προσπάθεια τους να προσφέρουν μια εκκεντρική κωμική νότα, καταλήγουν υπέρμετρα παράλογοι και μη πιστευτοί. Ο λόγος φυσικά για την Esmeralda της εξαιρετικής στο ρόλο της Sabrina Impacciatore (White Lotus), της οποίας το μεσογειακό ταμπεραμέντο καταλήγει περισσότερο ανυπόφορο παρά αστείο.
Ωστόσο, το μέλλον της σειράς δεν προδιαγράφεται δυσοίωνο. Το σενάριο έχει δώσει ήδη μια γεύση της κωμικής στόφας των χαρακτήρων του και έχει αρχίσει να χτίζει ενδιαφέρουσες δυναμικές μεταξύ τους. Με ικανότατο καστ -τι ωραία χημεία έχει ο Gleeson με την Chelsea Frei και πόσο απολαυστικά γλοιώδης είναι ο Tim Key (Mickey 17)!- και τις προκλήσεις της σύγχρονης δημοσιογραφίας να το τροφοδοτούν με κωμικές ιδέες, το The Paper έχει τις προοπτικές να εξελιχθεί σε μία πραγματικά αξιόλογη κωμωδία, αντάξια της κληρονομιάς της. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως και η πρώτη σεζόν του αμερικανικού The Office δεν χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από την πλειονότητα των θαυμαστών του.
