Το The Plague, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Charlie Polinger, είναι μια ταινία σωματικού τρόμου της απέραντης μοναξιάς. Ο δωδεκάχρονος Ben, τον οποίο ενσαρκώνει ο νεαρός Everett Blunck, συμμετέχει σ’ ένα καλοκαιρινό κλαμπ υδατοσφαίρισης μαζί με τον φαντασμένο Jake (Kayo Martin), τη δημοφιλή παρέα του, αλλά και τον εκκεντρικό, μοναχικό Eli (Kenny Rasmussen). Ο τελευταίος, που πάσχει από μια έντονη δερματική πάθηση, γίνεται γρήγορα ο περίγελος της παρέας κι έρχεται αντιμέτωπος με την άσπλαχνη κοροϊδία και τον αποκλεισμό. Οι υπόλοιποι έφηβοι μετατρέπονται σταδιακά σε αιμοβόρα αγέλη. Κατασκευάζουν τον μύθο της «πανούκλας» — μιας υποτιθέμενης ασθένειας που μεταδίδεται με την επαφή και αλλοιώνει το σώμα και τον νου. Πλέον, ο σωματικός τρόμος δεν προκύπτει από εξωγενείς παράγοντες, αλλά από τον φόβο του μιασμένου σώματος και την κοινωνική απομόνωση που αυτό επιφέρει.
Στην εισαγωγική σεκάνς της ταινίας, η μηχανή βρίσκεται στην πισίνα μαζί με τα παιδιά. Πλέει τρεμάμενη προς τον Ben, τον εγκλωβίζει σε κοντινό πλάνο και σχοινοβατεί, άλλοτε στην επιφάνεια και άλλοτε βυθισμένη στο νερό. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ο Ben, σε όλη την ταινία, ακροβατεί ανάμεσα στην «κανονικότητα» που τον σπρώχνει προς την αγέλη του Jake και στην κρυμμένη, ειλικρινή του σύνδεση με τον Eli. Μέσα στο κολυμβητήριο, στο υδάτινο κελί τους, η ανάγκη των παιδιών δεν βρίσκει απάντηση και παρηγοριά. Ο εγκλωβισμός τους αναμετριέται συνεχώς με τον φόβο της μόλυνσης. Στοιβάζουν μέσα τους όλες τις ελπίδες για συντροφικότητα αλλά και τις τολμηρότερες ερωτικές επιθυμίες, που φουντώνουν όποτε συναντούν το αντίστοιχο τμήμα των κοριτσιών. Αυτές οι επιθυμίες, αντί να λειτουργήσουν απελευθερωτικά, εντείνουν το αδιέξοδο. Έτσι, τόσο ο Ben όσο και ο Eli, φυλακισμένοι στα σώματά τους, σφραγίζονται απόλυτα. Βυθίζονται από την έλλειψη της αγάπης.
Ωστόσο, ο Polinger φαίνεται να εξαντλεί τις δυνάμεις του, προσπαθώντας να δημιουργήσει μια υποβλητική ατμόσφαιρα και να προσδώσει μια εσωτερική πνοή βραδείας κίνησης στο The Plague. Για τη δημιουργία αυτής της πολυπόθητης ατμόσφαιρας, εύστοχα λούζει την ταινία με ένα θαμπό μπλε χρώμα, εκμεταλλεύεται ηχητικά τον αντίλαλο του κλειστού χώρου και αρθρώνει την αφήγησή του με κέντρο την τελετουργία της επανάληψης. Αυτό όμως, από ένα σημείο κι ύστερα, συμβαίνει εις βάρος της ιστορίας του, λειτουργεί αντίστροφα και τον αποπροσανατολίζει από την εστίαση στο ανθρώπινο στοιχείο.
Γρήγορα καταλαβαίνουμε πως η αφήγηση του The Plague δεν βασίζεται τόσο σε επανερχόμενα οπτικά μοτίβα αλλά σε ολόκληρες σκηνές που επαναλαμβάνονται πολλαπλές φορές — τα slow motion στο νερό, το, επίσης slow motion, πέρασμα των κοριτσιών από την πισίνα, οι περιπλανήσεις στους διαδρόμους και άλλα παρόμοια. Το slow motion στις σκηνές αυτές δεν επιτυγχάνει να αναδείξει τη σύγκρουση ανάμεσα σ’ ένα γεγονός και στη χρονική του φύση. Δεν αποκαλύπτει τον εγκλωβισμό των ηρώων μεταξύ πρωτογενούς συναισθήματος και διαθλασμένου παραισθήματος. Τελικά, η επιβράδυνση της κίνησης δεν πλουτίζει την αφήγηση, παραμένει απλώς ένα τέχνασμα, ένα ακόμη κόλπο υπνωτισμού. Για να λειτουργήσει, όμως, μια τέτοια υπνωτική αφήγηση, θα ‘πρεπε οι επαναλήψεις να φθείρουν υποδόρια τον θεατή, να τον τραβούν διακριτικά σ’ αυτόν τον άλλο κόσμο, στη φυλακή του κολυμβητηρίου. Τώρα, με την έκδηλη επαναληπτικότητα, η τελετουργία χάνεται και απομένει μοναχά μια στασιμότητα.
Τελικά, το The Plague τολμά να αναμετρηθεί άξια με τον σωματικό τρόμο και καταφέρνει, στο πρώτο μέρος, να τρυπώσει υποβρύχια στον θεατή. Καθώς, όμως, η αφήγηση τραβά τον δρόμο της, η φιλία του Ben με τον Eli στέκει, ανυπεράσπιστη, ως θερμή εστία της ταινίας, αφού ο Polinger δεν καταφέρνει να αποδώσει τη λαβυρινθώδη πραγματικότητα της εφηβικής αντίληψης και του ψύχους που σκεπάζει τους ήρωές του.
Περισσότερες κριτικές ταινιών.
