Ο Ben Richards (Glen Powell) είναι ένας απεγνωσμένος πατέρας που θέλει να σώσει την άρρωστη κόρη του και η πλουσιοπάροχη αμοιβή που χαρίζει η εκπομπή The Running Man φαντάζει ως η μοναδική λύση στο πρόβλημα του. Μόνο που για να κερδίσει πρέπει να επιβιώσει 30 μέρες, ενώ τον κυνηγούν επαγγελματίες δολοφόνοι και το αιμοδιψές κοινό καρτερεί να απολαύσει την εκτέλεσή του σε ζωντανή σύνδεση.
Στη μεγαλύτερη παραγωγή της μέχρι τώρα καριέρας του, ο Edgar Wright (The World’s End, Last Night in Soho) αναλαμβάνει τη δεύτερη κινηματογραφική διασκευή του δυστοπικού μυθιστορήματος του Stephen King, The Running Man. Εγχείρημα όχι και τόσο εύκολο, αν αναλογιστεί κανείς πως από την κυκλοφορία του βιβλίου μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει δεκάδες αντίστοιχες ιστορίες (βλ. The Hunger Games) και η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει σε παραλογισμό και ακρότητα ακόμα και τις πιο ευρηματικές δυστοπίες – δεν είναι τυχαίο που το Black Mirror πασχίζει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των πρώτων σεζόν του.
Πράγματι, η δυστοπική πτυχή του The Running Man δεν κομίζει κάτι νέο σε επίπεδο ιδεών και αισθητικής. Από τη στιγμή όμως, που η δυστοπία έχει ξεπεράσει και την πιο δημιουργική φαντασία, οι Edgar Wright και Michael Bacall επιχειρούν να χαράξουν ένα μονοπάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανατροπή της. Ένα μονοπάτι που περνά μέσα από τη συλλογική δράση -ο Ben δεν θα άντεχε ούτε μια μέρα χωρίς τη βοήθεια ατόμων που δεν επιδιώκουν πολλά, εκτός από την υπεράσπιση της ανθρωπιάς και της αξιοπρέπειάς τους- και ζητά την ενεργή δράση, μακριά και πέρα από τις οθόνες που ελέγχει το κανάλι που έχει το μονοπώλιο της ενημέρωσης και διασκέδασης. Φυσικά, η πρόταση τους δεν είναι καινούρια -κινηματογραφικά μιλώντας δεν απέχει πολύ από το πρόσφατο κάλεσμα του One Battle After Another-, αλλά καταφέρνει να σε παρασύρει γιατί ξεχειλίζει με ειλικρινή θυμό και χειροπιαστό πάθος για την υπέρβαση των κυνικών αδιεξόδων.
Παρά την ειλικρίνειά του όμως, το The Running Man γνωρίζει και τα όρια του. Ξέρει πως ό,τι και να πει, αργά ή γρήγορα θα γίνει μέρος του συστήματος που πολεμά, καταλήγοντας ένα επαναστικό κλείσιμο του ματιού που θα ξεχαστεί σύντομα και όλοι θα συνεχίσουν τις ζωές τους. Γι’ αυτό θα περίμενε κανείς να μην παίρνει τον εαυτό του τόσο σοβαρά, όσο κάνει ανα στιγμές, αφήνοντας περισσότερη ελευθερία στο διεγερτικό και ακριβές σκηνοθετικό στιλ του Wright. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και η ταινία έρχεται αντιμέτωπη με κάποιες υφολογικές ανισορροπίες. Παρ’ όλα αυτά, το –έστω και περιορισμένο- κωμικό ύφος του Wright παραμένει αισθητό στο μοντάζ, σε κάποια οπτικά αστεία, αλλά και μερικά απολαυστικά ψευτο-διαφημιστικά που είναι μέρος της αφήγησης, εξασφαλίζοντας πως το The Running Man θα διασκεδάσει, παρά τις άνισες στιγμές του.
Όσο για τον Glen Powell, ελλείψει άλλων ρόλων με βαρύτητα, υποχρεώνεται να κουβαλήσει στις πλάτες του το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, αποστολή που φέρει εις πέρας ικανοποιητικά, αποτυπώνοντας τόσο την ασίγαστη οργή του Ben, όσο και την πιο προσιτή και καθημερινή πτυχή του. Από εκεί και πέρα, η ταινία στερείται των αξιομνημόνευτων χαρακτήρων με εξαίρεση τον ξεκαρδιστικό, σχεδόν παράφρονα Elton που ερμηνεύει με ζέση ο αξιογάπητος Michael Cera.
Η μεγάλη κλίμακα της παραγωγής και το έντονα πολιτικά φορτισμένο κλίμα της ταινίας περιορίζουν το τόσο αναγνωρίσιμο σκηνοθετικό στιλ του Edgar Wright. Ακόμα και έτσι όμως, ο δαιμόνιος βρετανός σκηνοθέτης καταφέρνει να μετατρέψει το The Running Man σε μια αξιόλογη περιπέτεια που απηχεί τους προβληματισμούς της εποχής της, παρ’ ότι τα δυστοπικά χαρακτηριστικά της μοιάζουν ξεπερασμένα από την ίδια την πραγματικότητα.
